درحالی که جنگ لبنان و جنایات ددمنشانه صهیونیستهای اشغالگر افکار عمومی جهان را کاملا به خود معطوف ساخته است ، عوامل تروریستی به ویژه بعثیون در عراق با استفاده از این فرصت ، این کشور را به جولانگاه و میدان تاخت و تاز خود تبدیل کرده اند.
طی روزهای دوشنبه و سه شنبه ، عراق شاهد حوادث خونینی بود که در جریان آن نزدیک به 150 نفر ، که اکثریت آنان از شیعیان بودند ، قتل عام شدند و به تعداد همین نسبت نیز زخمی و مجروح گردیدند. تشدید خشونت ها و حملات خونبار در عراق ، همزمان با سالروز به قدرت رسیدن بعثی ها در این کشور موید نقش گسترده بعثی ها در ناآرامی های عراق است.
این درحالی است که اشغالگران ، به عنوان عاملین اصلی مصیبت های ملت عراق و مسببین بروز وضعیت نابسامان فعلی ، بی اعتنایی و بی توجهی کامل در قبال فجایع انسانی عراق در پیش گرفته اند. این سکوت و بی تفاوتی اشغالگران ، به نوعی رضایت آنها را از تداوم قتل عام های اخیر که عموما از شیعیان هستند تقویت می کند.
با وجود نقش عمده و غیر قابل انکار بعثی ها در حوادث خونین عراق ، مقابله لازم و متناسب برای سرکوب و مهار این جریان صورت نگرفته است که البته اعمال نفوذ اشغالگران ، یکی از دلایل آن می باشد. نیروهای اشغالگر در این راستا دو سال قبل ، با وجود مخالفت دولت وقت ، 24 نفر از مهره های موثر و کلیدی حزب بعث را که در اسارت بودند با این توجیه که این افراد مجرم جنگی نیستند و نقشی در خشونت ها ندارند ، آزاد کردند.
همان هنگام بسیاری از ناظران سیاسی و مسئولان عراقی این اقدام اشغالگران را خطرناک و نوعی معامله با حزب بعث تلقی کردند و خواستار تجدیدنظر در این مسئله شدند ولی با واکنش مخالف دولتهای اشغالگر مواجه شدند. اکنون پس از گذشت دو سال ، دولت عراق چندی قبل ، لیستی از سرکردگان حزب بعث را منتشر ساخت و از پلیس بین الملل درخواست بازداشت آنان را کرد. دولت مالکی ، این افراد ، از جمله دختران و همسر صدام و برخی عوامل ارشد حزب بعث مستقر در اردن و قطر را از عناصر اصلی دخیل در حوادث خونبار عراق معرفی کرد ، و از دولتهای مذکور درخواست استرداد آنان را نمود که با مخالفت این دولتها مواجه شد.
واقعیت این است که بعثی ها رویای بازگشت به دورانی را در سر می پرورانند که بار دیگر به اریکه قدرت بنشینند و یکه تازی کنند. در این میان ، اشغالگران نیز که به دنبال منافع نامشروع و سلطه جویانه خود به عراق لشکرکشی کردند و بالاجبار ، به تشکیل دولت شیعیان تن دادند ، بی میل نیستند که با حمایت های غیرمستقیم از بعثی ها ، بر شیعیان اعمال فشار کرده و آنها را در ادامه راه با مانع مواجه سازند.
گزارش ها و شواهدی که از عراق رسیده است حاکی از نفوذ خزنده بعثی ها در ارکان مختلف جامعه و حتی در بدنه حاکمیت این کشور است.
بعثی ها به دلیل اهداف مشترک با تکفیری ها که عمده آن ، ممانعت از تحکیم و ثبات حکومت شیعیان است ، در مقطع فعلی همکاری نزدیک با این گروه ها را در پیش گرفته اند.
از اینرو ، باید گفت که اگرچه طرح « آشتی ملی » دولت مالکی با هدف مشارکت گروههای مختلف در تصمیم گیری اداره امور مطرح شده است ولی اگر در این طرح ، خطر نفوذ بعثی ها ، با توجه سیاست ها و اهداف خطرناک آنها مدنظر قرار نگیرد طرح مذکور و اقدامات مشابه ، گشایشی در گره کور بحران عراق ایجاد نخواهد کرد ضمن اینکه ، قطع حمایت اشغالگران از بعثی ها می تواند راه حل اصلی برای فائق آمدن بر بحران عراق باشد که آنهم تنها با خروج اشغالگران میسر خواهد شد.