رمز موفقیت امام خمینی

امام خمینی، قدس سره الشریف، یک شخصیت استثنایی و ممتاز بود ویژگیهایی داشت که در کم تر کسی جمع می شود. رمز موفقیت او را باید در مجموعه آن صفات، جست وجو کرد. مانند: آرامش نفس، قاطعیت، شجاعت، اخلاص، استقامت، بی اعتنائی به جاه و مقام بی توجهی به امور مادی و دنیوی، تقوی، تسلط بر نفس، بینش سیاسی، بینش اجتماعی، تدبیر آینده نگری، تیزهوشی، ذکاوت، ساده زیستی، آگاهی به زمان، هیبت و وقار، خوب سخن گفتن، خوب نوشتن، فقاهت و مرجعیت، قیافه زیبا و جالب، ولی به نظر من، مهمترین رمز موفقیت حضرت امام، در دو چیز بود که منشا و ریشه همه فضائل و کمالات او محسوب می شوند.
1. ایمان قوی.
2. عقل و هوش عالی.
اما ایمان: ایمان حضرت امام، از مرحله مفاهیم و تصورات دینی فراتر رفته بود و به مرتبه حضور و شهود و یقین رسیده بود و چنین ایمانی بود که موجب توکل و آرامش، اخلاص، عمل به وظیفه، قاطعیت، شجاعت، تسلط بر نفس، بی اعتنائی به جاه و مقام و امور دنیوی، استقامت و پایداری، هدفداری و بی باکی حضرت امام می شد.
وقار و عظمت و هیبت ویژه حضرت امام نیز، در اثر همین ایمان کامل بود. حتی تشخیص وظیفه نیز معلول همین ایمان و تقوا است.
چون به مرحله یقین رسیده بود، وظیفه اش را به خوبی تشخیص می داد و با قاطعیت هدف را تعقیب می کرد و از هیچ نیرویی نمی هراسید و به وعده های الهی اطمینان و آرامش داشت. سخنانش از ایمان و یقین برمی خاست ; لذا در دلها می نشست و در اعماق نفوس، نفوذ می کرد و به آنها آرامش و امید می داد.
اما عقل و هوش عالی: از مهم ترین عوامل پیروزی امام، عقل و فراست و تیزهوشی فوق العاده او بود. در اثر همین تیزهوشی بود که هدف را به خوبی تشخیص می داد و راههای وصل به هدف و موانع و مشکلات و راه حلها را کاملا می شناخت و قاطعانه هدف را تعقیب می نمود.
کسانی که با حضرت امام آشنا بودند و در تصمیم گیریهای او دقت داشتند، به خوبی می دانند که بزرگ ترین رمز پیروزی او همین دو صفت ; یعنی ایمان کامل عقل و درایت کافی بود. برای این موضوع، شواهد فراوانی را می توان نام برد.
حضرت امام نسبت به سه موضوع، بسیار حساسیت داشت:
1. حفظ و حراست از اصل نظام اسلامی و صیانت از کلیه نهادهایی که در تشکل اصل نظام دخالت دارند. مانند هیات دولت، مجلس شورای اسلامی، شورای نگهبان، قوه قضائیه، مجلس خبرگان رهبری، نیروهای نظامی و انتظامی. چون حضرت امام به ضرورت بقا اصل نظام اسلامی عنایت داشت. هرگاه که یکی از نهادهای ذی ربط را در معرض تضعیف و تهدید می دید، شدیدا از آن دفاع می کرد. به حفظ استقلال و عظمت نظام اسلامی کاملا عنایت داشت و برای دفاع از آن، از هیچ عملی پروا نداشت و از ایثار نفوس و اموال مضایقه نمی کرد.
2. حضور مردم در صحنه.
3. وحدت اقشار مردم.
حضرت امام، کاملا به این دو موضوع عنایت داشت و این دو موضوع را از مهمترین عوامل پیروزی می دانست و به همین جهت، همواره در تحریک این دو امر کوشش داشت و آنها را بزرگترین عامل بقا و استحکام نظام می دانست. همیشه در سخنرانیهایش به این دو موضوع توصیه می کرد و هرگاه که یکی از آنها را در معرض خطر می دید، شدیدا از آن دفاع می نمود.
برای اثبات این موضوع، دهها شاهد می توان ذکر کرد...
* یکی از ویژگیهای اخلاقی حضرت امام این بود که همواره مراقب نفس خود بود و در کنترل نفس و جلوگیری از اهوا و تمایلات حیوانی و تهیه اخلاص، جدیت و کوشش داشت.
بعد از رحلت حضرت آیت الله بروجردی، برای رسیدن به مقام مرجعیت حرکتهای مختلفی در سطح حوزه و در خارج آن، شروع شد که کاملا محسوس بود.
تنها کسی که در این رابطه، حرکتی از او دیده نمی شد، حضرت امام، قدس سره الشریف، بود.
نه تنها خودش در این راه قدمی برنمی داشت، بلکه به شاگردان و علاقمندانش نیز، اجازه چنین فعالیتهائی را نمی داد. بنده و گروهی از شاگردانش، از این رفتار، شدیدا ناراحت بودیم. به صورتهای مختلف کارهایی را پیشنهاد می کردیم. ولی مورد قبول واقع نمی شد. ازجمله آنها تاسیس جلسه استفتا بود. خوانندگان می دانند که وجود یک جلسه استفتا، از علائم مرجعیت بوده و هست. همه کسانی که در مظان مرجعیت بودند، جلسه استفتا داشتند. ولی حضرت امام، از تاسیس چنین جلسه ای شدیدا امتناع می نمودند.
بنده که شدیدا به ایشان علاقه داشتم، دلم می خواست جلسه استفتائی برای ایشان تاسیس کنم، ولی می دانستم که مخالفت خواهند کرد. تصمیم گرفتم موضوع را به صورت دیگری مطرح سازم، شاید مورد قبول واقع شود.
یک روز، به طور خصوصی خدمتشان رسیدم و گفتم: شما می دانید که در بین شاگردان آیت الله بروجردی، تعدادی افراد فاضل و ممتاز هستند که حاضر نیستند بعد از ایشان، در درسهای دیگر شرکت کنند. در صورتی که اگر مدتی به بحث و تحقیقات فقهی اشتغال داشته باشند، آینده درخشانی خواهند داشت و از اساتید حوزه خواهند شد.
آیا شما حاضر نیستید به اینها کمک نمایید.
فرمود: حاضرم، چه کنم؟
گفتم: آنان را دعوت می کنیم که هر هفته چند جلسه خدمت شما باشند.
شما هم مسائل فقهی دشواری را که در طول جلسات درس با آنها مواجه می شوید، در حضور آقایان مطرح می سازید تا مورد بحث قرار بگیرد.
بدین وسیله هم آنها پرورش می یابند و تکمیل می شوند و هم شما از نظر آنها استفاده می نمائید. امام که در طول صحبت من، به زمین نگاه می کرد، سر برداشت و گفت: «آقای امینی من از شما انتظار داشتم که به من بگویی: پیر شده ای و مرگ تو نزدیک شده، به فکر آخرت خودباش و بقیه عمرت را به غفلت و بطالت صرف نکن ; اما تو در عوض به من پیشنهاد جلسه استفتا می دهی ! آخر من که مرجع تقلید نیستم که جلسه استفتا لازم داشته باشم!»
من از پیشنهاد خودم پشیمان شدم و عذر خواستم، و دهها نمونه دیگر از این قبیل به یاد دارم. (امام خمینی در چشم انداز یاران، از انتشارات دفتر تبلیغات حوزه علمیه قم)