بازی تمام شد

گروه سیاسی- محمدی: اگر مسأله فعالیتهای سری دولتها و کشورها در گستره بین المللی به مسابقه گذاشته شود، به احتمال قوی جایزه نخست در زمینه پنهان کاری توان و سلاحهای هسته ای به اسرائیل می رسد.
گاف سیاسی ایهود اولمرت درباره فعالیتهای اسرائیل، بار دیگر یکی از مبهم ترین و در عین حال مهمترین مسائل بین المللی را که به تحرکات هسته ای این رژیم مربوط می شود، در برابر افکار عمومی به نمایش گذاشت و موضوعی را که غرب سالها تلاش کرده است در گورستان ابهامات سیاسی دفن کند، زنده کرد.
در رویارویی با گزارشها و تحلیلهایی که بررسی اظهارات اخیر نخست وزیر اسرائیل را مطمح نظر قرار داده است بی درنگ مردخای وانونو را به یاد آوردم. بیست سال از زمانی که این دانشمند هسته ای، گزارش مشروح برنامه تسلیحات هسته ای اسرائیل را فاش کرد، می گذرد. مردخای وانونو در سال 1986، اطلاعات دقیقی را پیرامون تجهیزات و سلاحهای هسته ای اسرائیل در اختیار روزنامه بریتانیایی ساندی تایمز گذاشت و در پی آن روانه زندان شد. با وجود گذشت دو دهه از این مسأله، هنوز در رویه سیاسی اسرائیل تغییری مشاهده نمی شود و این رژیم همچنان بر سیاست «ابهام استراتژیک» تأکید دارد؛ یعنی نه چیزی را تأیید کن و نه چیزی را تکذیب کن!
ایهود اولمرت که برای دیداری سه روزه از آلمان در این کشور به سر می برد، در ابتدای ورود مرتکب خطای فاحشی شد و در پاسخ به سؤال یک گزارشگر تلویزیونی، حرفی را بر زبان آورد که بسیاری از تحلیلگران، آن را پایان پنهان کاری هسته ای اسرائیل تفسیر کردند.
گاف اولمرت و تأیید ضمنی داشتن سلاح هسته ای، توجه بسیاری از رسانه های جهان را به خود جلب کرده و در ویترین خبری آنها جایگاه ویژه ای یافته است. شاید مرور تیترهای برخی از روزنامه های برجسته دنیا به درک بهتر ابعاد رسانه ای این مسأله کمک کند: سیاتل تایمز- آمریکا: «نخست وزیر اسرائیل به اشتباه تأیید کرد اسرائیل بمب اتمی دارد»، سانفرانسیسکو کرونیکل- آمریکا: «آیا اسرائیل بمب دارد یا نه؟ اولمرت: بله ما بمب داریم»!، گلوب اند میل- کانادا: «سیل انتقادات از اولمرت بعد از گاف هسته ای او»، روزنامه مردم- چین: «تپق های اولمرت و گاف هسته ای»، جرازلیم پست- اسرائیل: «اظهارات اولمرت ممکن است خطرساز باشد»، تایپه تایمز- تایوان: «یک وزیر اسرائیلی خواستار سکوت درباره گاف اتمی اولمرت شد»، خلیج تایمز- امارات متحده عربی: «تشویق هسته ای»، لس انجلس تایمز- آمریکا: «لغزش زبانی در مورد بمب اتمی، اولمرت را گرفتار مخمصه کرد»، اسکاتسمن- بریتانیا: «خطر پنهان زرادخانه اتمی اسرائیل»، ایندیپندنت- بریتانیا: «اولمرت در مورد توان هسته ای اسرائیل زیر حرف خود زد»، تایمز- بریتانیا: «خطای لفظی یا هشدار هسته ای؟»، هندوستان تایمز- هند: «اولمرت به بمبهای هسته ای اسرائیل اشاره کرد»، وال استریت ژورنال- آمریکا: «بلوا در اسرائیل»، زمان- ترکیه: «گاف اولمرت در اسرائیل آشوب برانگیخت»، شینهوا- چین: «تأیید تلویحی سلاحهای هسته ای اسرائیل توسط نخست وزیر اولمرت»، گاردین- بریتانیا: «اظهارات اتفاقی اولمرت به مناقشه هسته ای دامن زد»، نیویورک تایمز- آمریکا: «به نظر می رسد رهبر اسرائیل داشتن زرادخانه هسته ای را سهواً تأیید کرده است»....
در پی این اظهارات، سخنگوی اولمرت تأکید کرد سخنان نخست وزیر را نباید تأیید زرادخانه اتمی اسرائیل تلقی کرد. روز گذشته، مطبوعات اسرائیلی اظهارات ایهود اولمرت را با دقت و وسواس خاصی منتشر و بررسی کردند. «انشل پفر» در تحلیلی با عنوان «ابهام استراتژیک دیگر همان چیزی نیست که در گذشته بود» که در روزنامه جرازلیم پست منتشر شده، نوشته است: چه موافق دیدگاه اکثریت باشید و بپذیرید که وارد کردن اسرائیل در باشگاه هسته ای توسط اولمرت یک اشتباه سهوی زبانی بوده است، چه در شمار اقلیتی باشید که باور دارند این مسأله در واقع بخشی از استراتژی آگاهانه ای است که اولمرت و حکومت ایالات متحده در پیش گرفته اند تا وجود «بمب اسرائیلی» را آشکارتر کنند، حقیقت گریزناپذیر، آن است که سیاست «ابهام هسته ای» دیگر مانند گذشته نیست.
دیدگاه «انشل پفر»، چندان هم بیراه نیست؛ زیرا عمر دیپلماسی پنهان و اساساً پنهان کاری سیاسی به سر آمده و زمان آشکار شدن رازهای سر به مهر فرارسیده است؛ خاصه آنکه شرایط جهانی نیز اصلاً با اوضاع چند دهه پیش شباهتی ندارد. دنیای امروز با دنیای 20 سال پیش که در پی افشاگری مردخای وانونو در بهت و حیرت فرو رفت، تفاوتهای بنیادی دارد.
شاید مرور بخش دیگری از باورهای تحلیلگر جرازلیم پست به درک بهتر این موضوع کمک کند: 20 سال قبل، مردخای وانونو اسرائیل را با انتشار گزارش کامل و محرمانه ای درباره رأکتور دیمونا شوکه کرد و بلافاصله پس از این مسأله ربوده و محکوم شد. اکنون هر کودکی با داشتن یک رایانه، به آسانی می تواند بر روی سایتهای اینترنتی خارجی گزارش مشروحی درباره زرادخانه هسته ای اسرائیل پیدا کند که شامل مواردی مانند تعداد پایگاه های موشکی، اسکادرانها و سیلوهای محل انباشت کلاهکهای اتمی و ... می باشد. این اطلاعات شاید دقیق نباشد، اما هیچ نکته مبهمی در مورد آنها وجود ندارد. این موضوع هرگز شوخی نیست....
«انشل پفر» در پایان نوشته است: «ابهام هسته ای»، ساز و کار راحت و بی دردسری بود که اسرائیل و دولتهای مختلف ایالات متحده طراحی کرده بودند تا به اسرائیل مجال بدهد آزمایشهای هسته ای خود را بدون فشار و مزاحمت بین المللی در صحرای «النقب»(با نامهای «نگو» و «نیجوف» نیز شناخته می شود) پیگیری کند و از سویی، ایالات متحده به واسطه خودداری از موظف کردن متحدش در خاورمیانه(اسرائیل) به امضای معاهده ان پی تی، بیش از حد ریاکار جلوه نکند.
ابهام احتمالاً در چهار دهه گذشته کارایی داشته است، اما با وجود توفان احمدی نژاد، اینترنت و نیز نسنجیده گویی های اولمرت، گیتس و پرز تردیدی نیست که نمی توان به ادامه کارایی آن امید داشت.
نویسنده وبلاگ «اسرائیلیتی» که در یادداشتهایش وقایع زندگی مردم ساکن در سرزمینهای اشغالی را پوشش می دهد در مطلبی با عنوان «هیسسسسسسسسس!» سیاستهای اسرائیل را این گونه به مسخره گرفته است: بسیار خوب، پس نخست وزیرمان ایهود اولمرت براستی و به صورتی احمقانه حرفهایی را گفته است که هیچکس گمان نمی کرد بر زبان آورد و نباید می گفت. حالا رسانه های اسرائیلی چه می کنند؟ رسانه ها در شرایطی بی وقفه در مورد این رویداد صحبت می کنند که همان چیزی را که می گویند اولمرت نباید می گفته است، بارها و بارها تکرار می کنند! رسانه ها پیوسته می گویند اولمرت هر طور بود نباید این حرفها را می گفت. اما اگر اولمرت «نباید» این حرفها را بر زبان می آورد پس چرا رسانه ها «نباید» همین حرفها را تکرار نکنند...!
یک یهودی وبلاگ نویس که مقیم آمریکاست نیز اظهارات اولمرت را عامل نالایق جلوه کردن او بر شمرده و در ادامه با لحنی کنایه آمیز و نیشدار نوشته است: سالها فرض بر این بود که اسرائیل بمب دارد اما سیاست «ابهام» مانع از آن شد که این مسأله بحث برانگیز شود. حالا با وجود گاف اولمرت، چقدر طول می کشد تا اسرائیل به دلیل برنامه سلاحهای هسته ای، خود را در برابر تحریمهای سازمان ملل ببیند؟!