«علیرضا جباری» از اعضای سابق حزب منحله توده و «کانون نویسندگان ایران» در مقاله ای با عنوان «آسیب شناسی اتحاد»، با اعتراف به «شرایط بغرنج پراکندگی و واگرایی» فعالان سیاسی اپوزیسیون، پیشنهاد داد که برای «استحاله درونی نظام» و براندازی نرم جمهوری اسلامی ایران باید از ظرفیت اصلاح طلبان، داخل کشور بهره گرفت.
وی که سال 2831 به سبب رسوایی اخلاقی و امنیتی از ایران گریخت، در هنگام تحمل کیفرش در زندان نمک گیر هیاهوی روزنامه ها و سایت های زنجیره ای اصلاح طلبان برای آزادی اش شد.
این عضو کانون نویسندگان که سرانجام با وساطت علیرضا شیرانی (برادر زنش) توانست در یک نشریه محلی در تورنتو کار گیر بیاورد، در تقسیم بندی خود از نیروهایی که پتانسیل دگرگونی نظام را دارند، از جبهه دموکراسی و حقوق بشر که زیرنظر یک کاندیدای شکست خورده اصلاح طلب در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری است، به عنوان اصلی ترین احزاب در پروژه براندازی نظام یاد کرده است.
گفتنی است علیرضا جباری در ایران با همراهی برخی توده ای- ساواکی های سابق و اصلاح طلبان حاضر (همچون محمد باقر صمیمی، مدیرمسئول کنونی ماهنامه رونا) برای اغفال دختران و پسران تورهای سیاحتی- تفریحی به شهرهای شمالی کشور برگزار می کرد و به توصیه یکی از نویسندگان اینترنتی بنام امید معماریان و عضو سابق شورای سردبیری یکی از روزنامه های مدعی اصلاحات پس از تشکیل تیم ها و گروههایی مختلط و علاقمند کردن آنها به همدیگر، از میان آنان برای حلقه های اینترنتی و NGO ها عضوگیری مینمود.