فراتر از خواستن

ناصر بهرامی‌راد
واکنش عصبی و هجوآلود خبرنگار ایرانی تبار شبکه سی ان ان در برابر پرسش های منطقی خبرنگاران ایرانی اگرچه بسیاری را متعجب ساخت اما برای کسانی که با فرهنگ آمریکایی آشنایی دارند، دور از انتظار نبود. او در خاک ایران و قبل از آن که از میهن و مردم خودش روی برگرداند، با این فرهنگ خو گرفته و رشد کرده بود؛ در پس زمینه های ذهنش یاوه بافی یکی از صاحب منصبان خودباخته حکومت پهلوی نقش بسته بود که می گفت: ایرانی حتی توان ساختن لولهنگ را هم ندارد. برگ های خاطرات او را حاکمان بی فرهنگی سیاه کرده بودند که یکی از آنها وقتی در برابر پیشنهاد دانشمند بزرگ ایرانی و همکار نزدیک آلبریت انیشتین برای تأسیس مدرسه فیزیک قرار گرفت، با تعجب پرسید: فیزیک دیگر چیست؟! او را چنان الینه کرده اند که بجز نفی هر آنچه بوی ایرانی می دهد، هیچ چیز برای اثبات خود ندارد. خبرنگار سی ان ان علاوه بر آن تلاش می کند با تمام وجود آینه اربابان فرنگی اش باشد تا جزئی از آنها به حساب آید.
شخصیتی را با چنین ویژگی هایی درنظر بگیرید که همراه دهها خبرنگار و سیاستمدار و کارشناس دعوت شده تا از تأسیسات مرتبط با یکی از پیشرفته ترین و حساسترین تکنولوژی ها در ایران بازدید کند. او در مجموعه یوسی اف اصفهان ناگهان با تأسیساتی مواجه می شود که نظیرش را فقط در چند کشور انگشت شمار و پرمدعا سراغ دارد و هرچه به دور و برش نگاه می کند اثری از مستشاران و کارشناسان بیگانه نمی بیند؛ جوانان تحصیلکرده ای را می بیند که با نهایت دقت و شوق در حال بهره برداری و گسترش این مجموعه عظیم هستند. بدتر از آن نگاه های تحسین آمیز کارشناسان و سیاستمداران دهها کشور مستقل و خبرنگاران رسانه های مختلف که شادی خود را از این همه پیشرفت تکنولوژیک و علمی برغم تقابل ها و تحریم و خصومت های سلطه جویان غربی پنهان نمی کنند، او را می آزارد و اعتماد به نفس مسئولان ایرانی که بی اعتنا به جوسازی ها و عملیات جنگ روانی دشمنان، درهای صنایع پیشرفته کشور را به روی همگان گشوده اند، مزید بر همه علتهاست.
این واکنش تمسخرآمیز، بازتاب غضب دیوانه کننده ای است که صاحبان سی ان ان و فاکس نیوز و سردمداران کاخ سفید را فرا گرفته است. آنها عادت کرده اند سوار بر شانه ملت های دیگر به کامرانی های مستکبرانه بپردازند، با گماشتن حاکمان سرسپرده ثروت های طبیعی و منابع خدادادی آنها را به یغما ببرند و استعدادهای انسانی شان را یا در خدمت بگیرند و یا منکوب کنند، در برابر کوچکترین نشانه های مقاومت ماشین های کشتار جمعی را به جانشان بیندازند، اراده های محکمشان را با تحریم اقتصادی بشکنند، و اگر همه اینها بی نتیجه ماند به اتکای دست بالایی که در علم و فناوری دارند عقب ماندگی و سپس تمکین را بر آنان تحمیل کنند. سال هاست که این شیوه های استعماری در برابر نهضت های رهایی بخش آزموده شده و مع الاسف بسیاری از آنها ناچار شده اند در مرحله ای پرچم سفید را بالا ببرند و در سیلاب استعمار نوین که نام ظاهرفریب جهانی سازی را بر خود نهاده، غرق شوند.
جهانخواران را بیش از هر چیز استثناهایی آزار می دهند که اراده استوارشان گویی پایانی ندارد، همچون چشمه های زلالی که از دل سنگ های سخت کوهستان می جوشند و ملت ایران بزرگترین استثنایی است که استعمارگران غربی تاکنون به مصاف آن برخاسته اند. نزدیک به سه دهه هجوم بی امان و هماهنگ به انقلاب عظیمی که این ملت بزرگ آفرید، نه تنها گامی عقب نشینی را در پی نداشت، بلکه هر روز بر طراوت آن افزود. امروز نه جرأت حمله نظامی را در خود می بینند، نه از تحریم اقتصادی کاری برمی آید، و نه هوشیاری عمومی اجازه حاکمیت یافتن را به مرعوبان و خودباختگان می دهد. راه منحصر باقیمانده پیش روی سلطه طلبان تحریم علمی و تکنولوژیک است تا این که یا این ملت بزرگ را به تسلیم وادارد و یا حداقل از تبدیل شدنش به الگویی ملموس و قابل تأسی برای همه ملت های مسلمان و جهان سومی جلوگیری بعمل آورد. اما اراده فرزندان انقلاب اسلامی هر روز با ارائه برگی زرین به قافله دانش بشری، آخرین روزنه های طمع را به رویشان می بندد. درخشش دانشمندان متعهد ایرانی در علوم و فنون نوین و حساس پزشکی، بیولوژیک، صنایع دفاعی و انرژی هسته ای به همان اندازه که موجب سرفرازی ملت مسلمان ایران و مایه امیدواری دیگر ملت هاست، خوگرفتگان به غارت و سلطه را دچار غضب کرده؛ غضبی که در برابر آن چاره ای جز دندان به هم سائیدن و استهزا ندارند.
جوانان دانشمند ایرانی در آستانه سالگرد انقلاب اسلامی هر روز چشمه ای از پیشرفت های علمی و فنی را به ملت خود و مردم دنیا هدیه می کنند؛ دیروز داروی مداوای مهلک ترین بیماری قرن را تقدیم بشریت کردند، و در واپسین روزهای دهه مبارک فجر با تکمیل چرخه صنعتی سوخت هسته ای این پیام را به جهان می دهند که اگرچه راه های ناپیموده بسیارند، اما فرزندان امام خمینی(ره) عرصه های خواستن را درنوردیده اند و گام در وادی توانستن نهاده‌اند.
این پیام بیش از هر چیز پاسخی است شورانگیز به بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران که به فرزندان انقلابی خود وصیت کرده بود: اگر بخواهید، می‌توانید.