دبیرکل جدید سازمان ملل و مسیر دشوار آینده

مجمع عمومی سازمان ملل در اجلاس خود دبیرکلی « بان کی مون » دیپلمات کره جنوبی را به سمت دبیرکل جدید این سازمان مورد تائید قرار داد.بان کی مون وزیر خارجه کره جنوبی پیشتر تائید پنج عضو دائمی شورای امنیت را کسب کرده بود و در واقع رای گیری مجمع عمومی سازمان ملل بیشتر جنبه غیر رسمی و فرمایشی داشت . کی مون از روز اول ژانویه سال 2007 (11 دی ماه ) عملا جانشین کوفی عنان خواهد بود و به مدت پنج سال این سمت را برعهده خواهد داشت.
انتخاب دبیرکل جدید سازمان ملل از کره جنوبی را برای قاره آسیا باید به فال نیک گرفت و تحولی مثبت وامیدبخش درعرصه بین المللی ارزیابی کرد به ویژه اینکه کی مون در اظهارات اخیر خود اعلام کرده است « کشورهای جهان سوم در آفریقا و خاورمیانه و آمریکای لاتین می دانند که دوست نزدیک آنها هستم . » کی مون حتی به طور نسبی حمایت کره شمالی یعنی دولت رقیب کشور خود را به همراه دارد که از این جهت نیز می تواند نقطه قوت و ممتازی برای انجام مسئولیت وی تلقی شود.با اینحال این واقعیت را نباید نادیده گرفت که متاسفانه ساختار غیرسالم و نامطلوب حاکم بر سازمان ملل به ویژه شورای امنیت این سازمان امکان استقلال عمل در برخورد با مسائل بین المللی را از دبیران کل این سازمان سلب می کند که بان کی مون نیز از این قاعده مستثنی نیست .این واقعیت که دبیر کل سازمان ملل حتما باید مورد تائید پنج قدرت صاحب وتوی جهان باشد و در حقیقت حافظ منافع این پنج قدرت باشد نقیصه ای آشکار است که جایگاه و اعتبار این مسئولیت را تا حد کار پرداز و مباشر قدرتهای بزرگ تنزل می دهد. قطعا در چنین شرایطی و تحت یک چنین فضایی دبیرکل سازمان ملل که رسالت بسیار مهمی برعهده وی محول است و قاعدتا باید نقش حیاتی در حل مسائل مبتلا به جهانی و رفع بحران های بین المللی در عین رعایت عدالت و بیطرفی داشته باشد از ایفای وظیفه خود عاجز می ماند.این واقعیت تلخ عامل مهمی در تداوم بحران های بین المللی بروز جنگ ها و تنش ها محسوب می شود وقطعا تا زمانیکه این مسئولیت گروگان قدرتهای سلطه جو باشد و دبیرکل سازمان ملل از آزادی عمل لازم برخوردار نباشد امید به اعاده صلح و امنیت در جهان و استقرار عدالت در مناسبات بین المللی انتظاری دور از دسترس است چرا که بخش اعظم مشکلات جهان ریشه در دخالت ها و زیاده طلبی های همین چند قدرت صاحب وتو دارد.تامل در تاریخ 60 ساله سازمان ملل نشان می دهد که دبیرکل این سازمان تا زمانیکه موافق با اهداف و خواسته های قدرت های بزرگ حرکت کرده با مانع و مشکلی مواجه نبوده است ولی به محض اینکه موضع گیری هایی مغایر با سیاستهای قدرتهای مسلط بر سازمان ملل و مخل منافع غیرقانونی آنها اتخاذ کرده به سرعت مورد غضب قرار گرفته است . سرنوشت « پطروس غالی » دبیرکل اسبق این سازمان و موضع گیری وی در قبال جنایات رژیم صهیونیستی در روستای « قانا » ی لبنان در سال 1377 مصداق روشنی در این زمینه می باشد. در آن ماجرا به محض اینکه پطرس غالی جنایات قانا را محکوم کرد آمریکائیها آشکارا از وی روی گردانیدند و موجب جلوگیری از ادامه دبیرکلی وی شدند.برای تغییر این روند غیرمنطقی اصلاح در ساختار سازمان ملل ضرورتی غیرقابل اجتناب است و این تغییر نیز تنها با اراده ای جهانی و با همت همه کشورها میسر خواهد بود.