اگر به سیره سیاسیِ امیرالمؤمنین (ع) در نامه ۵۳ نهجالبلاغه دقت کنیم، تودهی مردم نه صرفاً یک مؤلفهی سیاسی، بلکه «ستونِ دین» و دژِ مستحکمِ دفاعیِ نظام در برابر تهدیداتِ خارجی شناخته میشوند. این گزاره، در ادبیاتِ دفاعیِ مدرن، به معنایِ پیوندِ عمیق میانِ «مشروعیتِ سیاسی» و «اقتدارِ بازدارنده» است. اقتدارِ راهبردی، صرفاً در انبارِ تجهیزاتِ نظامی و دفاعی خلاصه نمیشود؛ موشک هم ، یک «خروجیِ» یک ارادهی منسجم مردمی است که از دل جامعه و مردم و در پاسخ به تهدیداتِ دشمن صیقل خورده است. لبیکِ عملی به ندای رهبری و حضور در خیابان و میادین در این چارچوب، به معنای تبدیلِ ارادهی آحادِ ملت به یک سدِ نفوذناپذیر در برابرِ محاسباتِ غلطِ دشمن است.
کد خبر: ۳۹۲۴۲۶ تاریخ انتشار : ۱۴۰۵/۰۳/۲۶
واقعیت آن است که مذاکره زمانی معنا پیدا میکند که بر پایه احترام متقابل و پذیرش حقوق طرفین شکل بگیرد. هنگامی که یک طرف تلاش میکند با بمباران، تحریم یا تهدید نظامی امتیاز بگیرد، فضای اعتماد از بین میرود و دیپلماسی به ابزاری برای اعمال فشار تبدیل میشود. چنین شرایطی فقط سطح تنش و بیثباتی را افزایش میدهد.
کد خبر: ۳۹۲۴۲۴ تاریخ انتشار : ۱۴۰۵/۰۳/۲۴