شوروی و پایان دهنده جنگ سرد، مقاله ای با عنوان «توصیه هایی برای بوش» نوشته که در رسانه های جهان منعکس شده است. وی برنده جایزه صلح نوبل 1990 و رئیس مؤسسه جهانی مطالعات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی «مؤسسه گورباچف» است. این مقاله پیش روی شماست.درگیریهای میان نیروهای آمریکایی و شورشی ها در عراق، مانورهای سیاسی در آمریکا بر روی حضورشان در عراق و انعکاس و تأثیر این حضور در سراسر دنیا، هیچ شکی را بر جای نگذاشت که آرزوی دولت بوش برای ایجاد تحول، از بین رفته است.کنگره آمریکا با بی میلی لایحه ای را برای بودجه ادامه حضور آمریکاییها در عراق بدون مشخص کردن تاریخ خروج تصویب کرد. اما با وجود ادعای پیروزی، رسانه ها می گویند تیم بوش با سیاست کنونی در عراق به آنها خیلی ضربه می زند.آن گونه که از دولت بوش خبر می رسد، آنها به کاهش 50 درصدی نیروهای خود در عراق طی سال آینده می اندیشند. همان طور که به تغییر مأموریت خود از جنگ به حمایت و آموزش فکر می کنند.آنها جدیداً علاقه زیادی به پیشنهادهای گروه مطالعاتی بیکر - همیلتون پیدا کرده اند که چند ماه قبل کاملاً از بین رفته بود. آمریکا شروع به مذاکره با همسایه های عراق «ایران و سوریه» کرده است. حتی آنها که به پافشاری بر ادامه اشتباهها و خیالات و فریب هایشان اصرار دارند مجبور به فکر کردن شدند یا حداقل بسته بندی «بازسازی» سیاستهای خود را در پیش گرفتند. اما آیا این امر واقعاً تغییر برای بهتر شدن است؟میلیونها عراقی این اشغال را به عنوان توهینی ملی قلمداد کردند که درگیریهای وحشتناک، نزاع داخلی و ناپایداریهای ادامه دار را به دنبال داشت.بوش، تروریستها را متهم می کند و همسایگان عراق و جامعه بین المللی را به همکاری برای ثبات این کشور فرا می خواند. در اصل اکثریت دوستان و یاران اروپایی آمریکا، نه فقط نیروهای ائتلاف، بلکه حتی آنها که اشغال عراق را محکوم می کردند، آماده همکاری برای خروج آمریکا از این کشور هستند.در کنفرانسی که چند هفته پیش در شرم الشیخ مصر برگزار شد، قرار شد 30 میلیارد دلار بدهکاری عراق را ببخشند. این تصمیم از سوی چین، عربستان سعودی، اسپانیا و دیگر کشورها مورد حمایت قرار گرفت. روسیه نیز زودتر این بدهیها را بخشیده بود. پس هیچ عذری برای محاکمه جامعه جهانی برای درک نکردن اهمیت یک عراق پایدار و با ثبات وجود ندارد.بنابراین، دولت بوش باید از این جو سازنده برای پایانی که موجب خودباوری «کمک به خود» می شود، استفاده کند. موقعی که دوستانش از وی می خواهند به اجرای طرح استراتژی خروج اقدام نماید، آن را رد می کند، اما افکار عمومی و کنگره فشار زیادی را بر وی و دولتش وارد خواهند کرد تا او را به انجام این کار وادار کنند. حفظ تعداد معینی از نیروهای آمریکایی در عراق برای مدتی قابل قبول خواهد بود.اما فقط و اگر فقط تشخیص دهند اشغال به پایان رسیده است. چنین تشخیصی می تواند فقط با عادی سازی عراق به یک هدف واقعی بین المللی و به دست کشیدن آمریکا از منفعت طلبی صرف خود منجر شود.خروج آمریکا از عراق اجتناب ناپذیر است. اما بهتر است تا دیر نشده و بازیگران اصلی بر روی آن توافق دارند این کار صورت بگیرد.آنها مشخصاً کیفیت خروج بدون ضرر و نیز حرکت به سوی اتحاد ملی و چگونگی تأمین صلح و امنیت خاورمیانه را خواستار هستند.اولین حرکت برای تأمین امنیت، جایگزینی موقتی نیروهای بین المللی به جای نیروهای آمریکایی می باشد که از سوی عراقیها پس زده نشود، بنابراین چنین نیروهایی با تأیید شورای امنیت و با کمک جامعه جهانی می تواند برای پیشرفت مسیر صلح و ثبات در عراق مؤثر باشد، که اکنون و در حال حاضر به جایگاه ویژه ای برای خشونتها و ایجاد درگیریها و قتل عام جدی و در جهت تفرقه پیش می رود.بنابراین هیچ کس نباید از بین المللی کردن مشکل عراق بترسد، زیرا در نهایت به نفع همه طرفین خواهد بود. برای مثال در 1985، تغییر راهبردی در شوروی سبب شد اشتباه درگیر شدن در جنگ با افغانها را جبران کند. در نتیجه آن راهبرد جدید، از سوی من به عنوان رئیس جمهور وقت شوروی سبب شد اهدافی را برای خروج نه چندان آبرومندانه از خاک افغانستان دنبال کنم که با تشویق سایر کشورها و جامعه جهانی همراه بود. اگرچه در این راه، آمریکا وعده ها و تعهدات خود را درخصوص افغانستان به فراموشی سپرد و به جای همکاری با نیروهای دولتی افغان از جمله نجیب ا...، به دنبال حمایت و نزدیکی به عناصری مشخص چون طالبان درون پاکستان بود.اکنون ما به دوستان آمریکایی خود درباره خطرات این بازی طولانی هشدار دادیم. اما آنها از عواقب آن مطلع نبودند. سرانجام همین که روسیه از مسایل افغانستان کناره گیری کرد، جاده تندروی و ظهور طالبان و تروریسم، به طور غیر قابل باوری بازتر و عریض تر شد. برخی اعتراض می کنند این قیاس تاریخی چه با ویتنام باشد و چه با افغانستان، بی ربط است، اما من با تمام تجربیات دوران قبل و پس از جنگ سرد اعلام می کنم؛ درست است که هر جنگ و درگیری ویژگیهای خاص خود را دارد، اما درسها و تجربیات به دست آمده از هر یک از آنها مشابه یکدیگرند.من می گویم: قبل از هر مشکل نظامی، خوب و سخت و عمیق فکر کنید و درباره تمام راه حلهای صلح آمیز که اغلب قابل دفاع هستند صحبت کنید. آن وقت متوجه می شوید گزینه دیگری وجود دارد که می توان نام آن را انتخاب میان بد و بدتر گذاشت. حتی وقتی یک قدرت بزرگ چون آمریکا اشتباهی فاحش را مرتکب می شود و خود را درگیر یک جنگ مسلحانه در یک سرزمین اشغال شده می کند، نباید وضعیت خود را با عدم پذیرش اشتباهها و عواقب کار بدتر نماید.در نهایت و از همه مهمتر باید از ابتدا این مسأله درک شود که هر اقدام نظامی یک یا چند راه حل سیاسی دارد، پس باید صادقانه دنبال آن برود و سپس در صدد برخورد منطقی، عقلایی و خردورزانه آن بر آید. اینجاست که نباید فقط به منافع آنی و غیر ضروری خود فکر کند، بلکه با نگاهی به آینده، پلهای پشت سر خود را خراب نکند.* منبع: نیویورک تایمز