بسم الله الرحمن الرحیم
همزمان با برگزاری راه پیمائی های ضد صهیونیستی به مناسبت روز جهانی قدس در ایران و نقاط مختلف جهان تلاش هائی نیز برای خارج ساختن رژیم صهیونیستی از انزوای سیاسی درحال انجام است . راه پیمائی های ضد صهیونیستی که برای سی امین سال پیاپی تحت عنوان روز جهانی قدس انجام می شود علاوه بر اینکه فریاد مرگ بر اسرائیل صدها میلیون مسلمان سراسر جهان را به گوش غاصبان فلسطین و حامیان آنها می رساند آرمان فلسطین و ضرورت تلاش همه جانبه و متحدانه برای آزادی این سرزمین اسلامی و قدس شریف که قبله اول مسلمانان است را نیز زنده می کند. این ابتکار مهمی است که از امام خمینی رهبر فقید انقلاب اسلامی و بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی به یادگار مانده و هر ساله خون تازه ای به رگهای امت اسلامی برای قوی تر شدن آرمان فلسطین وارد می سازد.
بخشی از تلاش هائی که برای خارج ساختن رژیم صهیونیستی از انزوای سیاسی صورت می گیرد زمزمه هائی است که برای از سرگیری مذاکرات پشت پرده میان سوریه و رژیم صهیونیستی به گوش می رسد. در این زمینه بطور همزمان سعی براینست که ترکیه و اتحادیه عرب میانجی گری کنند تا بلکه فرصتهای تازه ای برای تفاهم طرفین آماده شود. با این حال ابهامات فراوانی در این مقوله وجود دارد و حتی ترکیه و اتحادیه عرب هم در این زمینه دچار تردید و تامل هستند و امید چندانی به نتایج کار ندارند و به همین دلیل شاید این حرفها هم به جایی نرسد.
دور قبلی میانجی گری ترکیه در قلمرو و تفاهمات سوریه و رژیم صهیونیستی با شروع جنگ 22 روزه علیه غزه و تهاجم سنگین ارتش صهیونیستی علیه مردم فلسطین به ناکامی و شکست منجر شد. در آن دوره « عبدالله گل » رئیس جمهور ترکیه و « رجب طیب اردوغان » نخست وزیر این کشور تلاشهای فشرده ای را به انجام رساندند تا سوریه را متقاعد کنند به فرایند مذاکره با رژیم صهیونیستی راضی شود. به نظر می رسید که رفت و آمد مقامات آنکارا زمینه های نسبتا مساعدی را فراهم ساخته است و حتی سوریه بطور مشروط برای آغاز مذاکرات هم چراغ سبز نشان داد اما دقیقا در همان شرایطی که آنکارا سعی داشت حسن نیت رژیم تل آویو را به دمشق ثابت کند صهیونیستها ناگهان آتش جنگ علیه غزه را روشن کردند و در یک عملیات برق آسا امیدوار بودند سرنوشت غزه را یکسره کنند.
البته این آرزوی « ایهود اولمرت » نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی بود که با جنگ در غزه شکست این رژیم در جنگ 33 روزه علیه لبنان را هم جبران کند ولی ماشین جنگی صهیونیست ها در غزه کاملا زمین گیر شد و مقامات ارتش صهیونیستی هرچه بیشتر تلاش کردند کمتر نتیجه گرفتند.
علیرغم آنکه صهیونیست ها در غزه از تمامی ابزارها و انواع بمب های غیرمجاز بهره بردند و حتی از فسفر سفید برای ایجاد تاول های پوستی در میان ساکنان نوار غزه هم استفاده کردند ولی این جنگ نیز به شکست کامل ارتش صهیونیستی منجر شد و حتی از تیپ « گولانی » هم کاری ساخته نبود بطوریکه فرمانده تیپ گولانی به شدت مجروح شد و معاون این تیپ نیز به هلاکت رسید . شدت و دامنه تلفات رژیم صهیونیستی در جنگ 22 روزه از یکطرف و افشای ابعاد عظیم جنایات جنگی این رژیم در سطح جهانی به رسوائی بزرگی در داخل ساختار قدرت رژیم صهیونیستی دامن زده و طیف وسیعی از نیروهای سیاسی آن را شاید برای همیشه به زباله دان تاریخ فرستاد. « ایهود اولمرت » نخست وزیر رژیم صهیونیستی نه تنها نتوانست شکست در جنگ 33 روزه را جبران کند بلکه نشان داد که قدرت ارتش صهیونیستی به شدت افول کرده است .
بدین ترتیب رهبران رژیم صهیونیستی دریافته اند که نه تنها انتظار پیروزی یک آرزوی دست نیافتنی است بلکه حتی افسانه شکست ناپذیری اسرائیل هم باطل شده و یهودیان ساکن فلسطین اشغالی هم امید خود را به تدریج از دست داده اند. آنچه این پدیده را ثابت می کند فوج مهاجرت منفی صهیونیست هائی است که برای تامین یک زندگی آرام ترجیح می دهند به زادگاه خود باز گردند و سرزمین موعود! را به ساکنان و صاحبان اصلی آن بازپس دهند.
در دور قبلی میانجی گری ترکیه آنکارا با تلخکامی احساس کرد توسط سردمداران رژیم صهیونیستی غافلگیر شده و حتی فریب خورده است . « رجب طیب اردوغان » نخست وزیر ترکیه در جریان اجلاس جهانی « داووس » تلاش کرد مراتب خشم و اعتراض خود علیه اسرائیل را با لحن محاکمه کننده ای به « شیمون پرز » رئیس رژیم صهیونیستی منتقل کند و حتی بطور رسمی صهیونیست ها را به انجام جنایات جنگی علیه فلسطینی ها در غزه متهم سازد. اردوغان گفت اسرائیل فقط در جنایت و کشتار علیه فلسطین ها مهارت دارد و به راحتی آدم می کشد. وی حتی به رفتار جانبدارانه ای که مجری میزگرد نسبت به شیمون پرز داشت اعتراض کرد و سالن را به نشانه اعتراض علیه اسرائیل ترک گفت .
کاملا آشکار است که دولت آنکارا با چنین پیش زمینه ای مایل نیست با تکرار تجربه های تلخ گذشته وارد این مقوله شود ولی به نظر می رسد صهیونیست ها برای شکستن بن بست مذاکرات با سوریه سعی دارند انزوای سیاسی کنونی خود را تا حدودی برطرف سازند و دمشق را دستکم به بررسی تفاهمات احتمالی فرا بخوانند.
گمانه زنی ها در این خصوص نشانگر آنست که تنش در مناسبات بغداد ـ دمشق در تصمیم تل آویو بی تاثیر نبوده است . در واقع مناسبات مخاطره آمیز بغداد ـ دمشق به تضعیف موقعیت سیاسی طرفین منجر شده و در چنین شرایطی نیز رژیم تل آویو احساس می کند که موضع دمشق ضعیف تر از آنست که بتواند در قلمرو مذاکرات احتمالی آینده چانه زنی کند و چندان بهره ای از مذاکرات ببرد. با وجود این موضع دمشق همواره در این مقوله روشن بوده و آشکار ساخته است به دستاوردهای کمتر از آزادی کامل و بدون قید و شرط « جولان » رضایت نخواهد داد. علاوه بر این تل آویو امیدوار است بتواند در تنظیم فهرست دوستان رژیم صهیونیستی نیز نقشی جدی ایفا کند که دمشق تاکنون در این باره مقاومت کرده است .
با اینحال در شرایطی که آنکارا و اتحادیه عرب سرگرم رایزنی برای نزدیک ساختن دیدگاه های دمشق ـ بغداد هستند شاید نمی توان انتظار داشت که آنها بطور همزمان به موضوع زمینه سازی برای مذاکرات دمشق ـ تل آویو هم بیندیشند. این بدان معنی است که حل اختلافات سوریه و عراق در مقطع کنونی در زمره اولویت ها برای مذاکره محسوب می شود و تا نهائی شدن این مسئله رایزنی برای از سرگیری مذاکرات پشت پرده میان سوریه و رژیم صهیونیستی شانس چندانی برای موفقیت نخواهد داشت .