پس از اینکه ملت لبنان بر رژیم صهیونیستی در جنگ 33 روزه پیروز شد این کشور به عرصه نزاع های سیاسی میان گروه های تاثیرگذار در ساخت قدرت مبدل شده است. جریان مقاومت که از خیانت فواد سینیوره، نخست وزیر و برخی از گروه های پارلمانی در جنگ 33 روزه به تنگ آمده برای تشکیل یک دولت پاک و ائتلافی تلاش می کند. در این میان چون رایزنی های سیاسی مخالفان دولت فواد سینیوره موسوم به جریان 8 مارس متشکل از مارونی ها و احزاب شیعه با احزاب حاکم شامل حزب المستقبل اهل سنت، سوسیالیست ها و فلانژها به نتیجه مطلوب نرسید و وزرای مخالف از دولت خارج شدند، مردم با تحصن های گسترده در برابر دولت قرار گرفتند. آنها خواستار تشکیل دولت اتحاد ملی بدون یک جانبه گرایی 14 مارس و با مشارکت بیشتر 8 مارس گردیدند که همچنان این خواسته ادامه دارد. نکته مهم در تحولات اخیر لبنان تشدید صف بندی ها برای انتخاب رئیس جمهور می باشد. براساس قانون، سوم آذرماه پایان دوران ریاست جمهوری «امیل لحود» می باشد لذا گروهها باید رئیس جمهوری را به پارلمان معرفی نمایند. با توجه به چالشهای موجود میان گروههای سیاسی، اکنون صف بندی ها در این مورد تشدید گردیده بگونه ای که در نحوه انتخاب و شخص مورد نظر اختلافات عمیقی وجود دارد. الف) احزاب حاکم که با ترکیب المستقبل (به رهبری سعدحریری)، سوسیالیستهای مترقی (به رهبری ولید جنبلاط) و فلانژها ( به رهبری سمیر جعجع) و نخست وزیر فواد سینیوره، که دولت را تشکیل داده اند، تلاش دارند تا با تعیین رئیس جمهور از افراد متمایل به 14 مارس ضمن حفظ دولت کنونی، قدرت را به طور یک جانبه در اختیار داشته باشند. سیاستهای آنها اکنون برچند اصل استوار است. اولا با توجه با اینکه آنها دو سوم پارلمان را در اختیار ندارند، براصل تعیین رئیس جمهور براساس اکثریت آراء یعنی نصف بعلاوه یک به جای دو سوم آراء تاکید دارند، تا شاید بدین وسیله رئیس جمهور مورد نظر خود را تعیین کنند. ثانیا نکته مهم در تحولات داخلی لبنان، جریان فتح الاسلام و پیروزی ارتش در این زمینه است که موفقیتی برای دولت قلمداد می شود. چهارده مارس برآن بود تا از یک سو در جریان درگیری ها، فرد موردنظر خود را تعیین کند و از سوی دیگر از این پیروزی به عنوان مهره ای برای موفقیت در انتخابات بهره برداری نماید. این طرح پس از آنکه «امیل لحود» از واگذاری قدرت به ارتش در صورت عدم تعیین رئیس جمهور سخن گفت، با شکست مواجه شد. ثالثا از دلبستگی های 14 مارس، همکاری بازیگران و متحدان خارجی است. آنها از یک سو برحمایت کشورهای عربی نظیر عربستان و مصر امیدوار هستند و از سوی دیگر عملکردهای آمریکا و برخی قدرت های غربی مثل فرانسه را همسو با اهداف خود می دانند. براساس اسناد منتشره آمریکا 100 میلیون دلار در اختیار گروه 14 مارس برای پیروزی در انتخاب رئیس جمهور قرار داده در حالی که وعده تخریب جایگاه حزب الله و اعمال فشارهای بین المللی برجریان 8 مارس را به آنها داده است. عملکرد سفیر آمریکا و برخی کشورهای عربی در لبنان، از همکاری عمیق و گسترده آنها با سینیوره برای پیروزی در این عرصه حکایت دارد. ب) گروه 8 مارس که از مارونی ها و شیعیان (حزب الله) تشکیل شده در کنار امیل لحود برای مقابله با یک جانبه گرایی 14 مارس فعالیت می کنند. این جریان که نماینده اصلی خود برای ریاست جمهوری را «میشل عون»، رهبر جریان آزادملی معرفی کرده اند بر چند اصل تاکید دارند. اولا تشکیل دولت اتحاد ملی پیش از تعیین رئیس جمهور که ثبات سیاسی را به لبنان باز گرداند، ثانیا تعیین رئیس جمهور با آرای دوسوم پارلمان که مشروعیتی ملی برای آن ایجاد و اتحاد احزاب را به همراه داشته باشد، ثالثا واگذاری امور به ارتش در صورت عدم توافق ملی برای تعیین رئیس جمهور جهت جلوگیری از تشکیل دو دولت در لبنان. 8 مارس که برگرفته از خواست مردم فعالیت می کند، تاکید دارد تنها راه حل برای پایان بحران تشکیل دولت اتحاد ملی است که با همکاری سراسری ایجاد می شود. ج) طرح نبیه بری « رئیس پارلمان لبنان» طرحی بینابین است که براساس آن گروههای 14 مارس و 8 مارس از خواسته های خود عقب نشینی کرده و براساس اصل اتحاد فراگیر به تصمیم گیری می پردازند. وی تلاش دارد تا با طرح خود، نوعی اتحاد را در کشور ایجاد کند تا به گفته خود از تجزیه کشور و تشکیل دو دولت جلوگیری کند. این طرح در حالی اعلام گردید که دولت حاکم چندان رضایتی از آن ندارد هرچند که تلویحا از آن حمایت و اجرای آن را صحیح می داند. در مجموع می توان گفت که بحران کنونی لبنان پیرامون تعیین رئیس جمهور برگرفته از تاکید احزاب حاکم بر یک جانبه گرایی و تکیه برمتحدان خارجی است. این امر به دلیل تاکید جریان 8 مارس و ملت لبنان برتشکیل دولت ملی تاکنون ناکام مانده است. براین اساس طرح نبیه بری می تواند راهکاری مناسب بینابین برای حل بحران سیاسی لبنان باشد هرچند که احزاب حاکم به دلیل ترس از رئیس جمهور آینده که احتمالا گرایش به 8 مارس خواهد داشت چندان تمایلی به اجرای آن نداشته و در مسیر تحقق آن مانع تراشی می کنند.