جواد رضایى
کشورهای استکباری که غالب آنها در غرب واقع اند از گذشته های دور از توانمندی های نظامی شان برای دستیابی به اهداف نامشروع شان زیاد استفاده کردند. این رویه همچنان ادامه دارد. اگر بعضاً گاه و بی گاه شنیده می شود سازمان ملل و یا کشورهای غربی فروش سلاح به فلان کشور را ممنوع کرده اند، ادامه رشدیافته همان رویه است. استفاده از مقوله تسلیحات برای تأثیرگذاری بر مسائل پیش آمده دارای اشکال مختلف است. برای نمونه بیشتر کشورهای دنیا که توان تولید تسلیحات را دارند، در دوران دفاع مقدس ایران را تحریم کردند و هیچ نوع سلاح و یا هر چیزی که امکان استفاده نظامی از آن داشت، به ایران نمی فروختند و در مقابل پیشرفته ترین سلاح ها و حتی تجهیزاتی که استفاده از آنها در جنگ هم ممنوع است مانند سلاح های شیمیایی را در اختیار ارتش رژیم بعثی عراق قرار می دادند یا مسیر دسترسی به آن را هموار می کردند. یکی از تجارب ارزشمند دوران دفاع مقدس برای جمهوری اسلامی ایران، شکل گرفتن جدی این ایده ارزشمند بود که ایران باید در تأمین و ساخت تجهیزات نظامی خودکفا شود. از این رو پس از پایان جنگ تحمیلی برای رسیدن به این مقصد برنامه ریزی جدی با پشتوانه منطقی و علمی درباره مراتب و محوریت این خودکفایی انجام گرفت و به اجرا در آمد. دشمنان نظام هم از جنگ تحمیلی به این تجربه رسیدند که برای ادامه دشمنی با ایران و انقلاب اسلامی و ضعیف نگه داشتن آن و مرعوب ساختنش باید از دسترسی ایران به تسلیحات راهبردی جلوگیری کنند.
به اعتقاد آنها ضعیف نگه داشتن ایران در بخش نظامی، ایران را از ادامه مسیر انقلابی و اسلامی و ادعاهایی که داشت باز می داشت برای همین همیشه در مباحث محدودکننده ایران، یک محور اصلی محدودیت ها فروش تسلیحات نظامی به ایران بود. اشتباه غرب در تحریم ایران این بود که از ابزار تحریم علیه ملتی استفاده کرد که دارای سابقه تمدنی بسیار طولانی و کم نظیر در تاریخ بشریت است که نهیب های الهی بزرگمردی به نام امام خمینی(ره) این شیر خفته را بیدار کرد و به بازشناسی خود پرداخت و با تکیه بر هوش سرشار و اعتقاد راسخش به مدد الهی در مسیرهایی گام گذاشت که اعجاب دشمنان را برانگیخت. اگر غرب به جای ایران کشور دیگری که فاقد چنین رهبر و گذشته درخشانی بود، تحریم می کرد چه بسا به هدفش می رسید و آن کشور را وادار به تسلیم و دست برداشتن از ادعاهایش می کرد، اما به کارگیری این روش علیه ایران کم کم عامل تحریک کننده و تقویت بخش برای ایران شد تا توانایی هایش را احیا کند و در خدمت نیازهای بنیادی اش به کار گیرد. دستاوردهای موشکی ایران بخشی از این فرایند است. دستاوردهای تسلیحاتی نظامی ایران که هر از گاهی در خلال رزمایش های مختلف به نمایش درمی آید که آخرین مورد آن در رزمایش موشکی پیامبر اعظم 6 دیده شد، شاهد قاطعی است بر اینکه ایران با استفاده هوشمندانه از فرصتی که از اشتباه راهبردی دشمنان به وجود آمد، توانست یکی از زنجیرهای محکم و حیاتی وابستگی و ذلیل کننده را از هم بگسلد و آنچنان در این مقوله پیشرفت کند که دشمن از سر استیصال یا فریاد می کند ایران بلوف می زند و اغراق می کند و یا اینکه فریاد می زند که ساخت این سلاح ها توسط ایران خطر و تهدید است چون این موشک ها قادرند کلاهک هسته ای حمل کنند. دشمن نه می تواند وضع حاضر را به گذشته بازگرداند و نه می تواند مانع ادامه آن شود، بنابراین در نهایت ناگزیر است دیر یا زود با کنار آمدن با این وضع برنامه هایش را تنظیم و اجرا کند. البته این موضوع را باید در جنب سایر مسائل موجود بین ایران و دشمن دید و به تأثیری که وضعیت حوزه های مختلف بر یکدیگر دارند توجه داشت که در این مورد خاص یعنی توانایی موشکی ایران باید گفت: این توانایی به عاملی تبدیل شده است که معادلات بین ایران و دشمنانش را به نفع ایران تغییر داده است.