پایگاه بصیرت:مرسی به تهران می آید، مرسی به تهران نمی آید؛ این جملات بیش از یک ماه است که بسیاری از رسانه ها را به خود مشغول داشته است که آیا بالاخره رئیس جمهور جدید مصر به تهران خواهد آمد یا نه؟! تا اینکه وی به صورت رسمی اعلام کرد که در سفری دو روزه و برای شرکت در اجلاس سران غیرمتعهدها به تهران سفر خواهد کرد. این در حالی است که مرسی قبلاً تصمیم قطعی گرفته بود که به تهران نیاید و در این مورد با همه مشاورانش هم به توافق رسیده بود. در مشورت های ارائه شده به مرسی این جمع بندی صورت گرفت که در صورتی که ما به تهران برویم، کمک های مالی کشورهای عربی مانند قطر، عربستان و امارات را که بیش از پنج میلیارد دلار ارزش دارد از دست خواهیم داد و رئیس جمهور بهتر است در موقعیتی دیگر و نه برای شرکت در نشست سران جنبش عدم تعهد به تهران برود. حال سوال این است که چه عواملی سبب شد تا مرسی به این جمع بندی برسد که در نشست مهم جنبش غیرمتعهدها در تهران حضور یابد؟ بنا بر برخی شواهد، این تصمیم قطعی برای حضور مرسی در تهران پس از آن گرفته شد که محمد مرسی برای شرکت در نشست سران سازمان همکاری اسلامی راهی مکه مکرمه شد و هر چه که سبب شد تا مرسی در تصمیم خود تجدیدنظر کند، به حوادث روی داده در این نشست باز می گردد.
مرسی که پس از انتخاب شدن به عنوان رئیس جمهور مصر، اولین سفر خارجی اش به عربستان بود، در دو مرحله دیگر میزبان یک فرستاده و یک حاکم کشور عربی حوزه خلیج فارس شد. ابتدا مشاور حاکم دبی به قاهره رفت تا از مرسی بخواهد در قبال دریافت کمک های هنگفت مالی از سفر به تهران خودداری کرده و اقدام به برقراری روابط دیپلماتیک با ایران نکند و چند هفته بعد هم، امیر قطر راهی مصر شد و کمکی دو میلیارد دلاری در اختیار مرسی قرار داد و از او همین درخواست را کرد، اما نوع برخوردی که با مرسی در نشست سران سازمان همکاری اسلامی شد، رئیس جمهور مصر را به شدت آشفته و ناراحت کرد. عبدالله، شاه سعودی، احمدی نژاد را بیش از مرسی تحویل گرفت و او را در کنار خود نشاند و امیر قطر را هم در سمت راست خود نگه داشت و عبدالله گل و مرسی و دیگر سران عرب را هم روانه جایگاه های تعیین شده خودشان کرد.
مرسی به خوبی شاهد بود که شاه سعودی و امیر قطر که از وی خواسته اند تا سفارت مصر را در تهران بازگشایی نکند، چگونه احمدی نژاد را تحویل می گیرند، اما با او که کشورش در حقیقت بزرگ ترین و قدرتمندترین کشور عربی است، رفتاری جداگانه دارند. وقتی شاه عربستان رئیس جمهور ایران را آنگونه حرمت و احترام کرد، رئیس جمهور مصر بیش از پیش به قدرت و نفوذ منطقه ای ایران پی برد و لذا کوشید در دامی که چند کشور عربی برای وی پهن کرده اند، گرفتار نشود و خود مستقیماً در رابطه با ایران و روابطش با این کشور تصمیم گیری کند.
پیشتر هم یک سایت ایرانی، در این باره نوشته بود: «مرسی به خوبی دریافته که راه رسیدن به تهران از ریاض و دوحه و ابوظبی نمی گذرد، بلکه او باید با در پیش گرفتن سیاستی مستقل و متکی به خود به ایران نزدیک شده و روابط دو کشور را بیش از پیش گسترش دهد.» حضور مرسی در تهران فرصت مغتنمی است برای دو ملت متمدن خاورمیانه؛ کشورهایی که اگر بیشتر بر نقاط مشترک تمدنی خود متمرکز شوند، زمینه ای برای دوری و جدایی آنان باقی نخواهد ماند.