«اگر فشارهاى امنیتى نبود ما به یک میلیون امضا رسیده بودیم» این جمله جدیدترین ادعاى زنى است که خود را حامى حقوق بشر و مدافع حقوق زنان در ایران مى داند و از فعالین اصلى طرح جمع آورى یک میلیون امضا جهت آنچه که وصول به حقوق مدنى و آزادى هاى زنان در ایران ادعا شده است، مى باشد.
از آغاز طرح اجراى «کمپین یک میلیون امضا» نزدیک به دو سال مى گذرد و در حالى که عوامل راه اندازى و اجرایى این طرح با محاسبه این که قریب به نیمى از جمعیت کشور را زنان تشکیل مى دهند و براى موفقیت در این پروژه تنها امضاى سه درصد زنان کل کشور راهگشا مى باشد و بر همین مبنا حداکثر دو سال را براى موفقیت خویش در این زمینه و جمع آورى یک میلیون امضا پیش بینى نموده بودند، آنچه هم اکنون و با گذشت این بازه زمانى مى تواند مورد بررسى قرار گیرد بررسى میزان موفقیت یا عدم موفقیت عاملان این طرح است. اهمیت این موضوع آنگاه بیشتر مشخص مى شود که به تمرکز على الدوام پایگاه ها و رسانه هاى خبرى ضدانقلاب و بیگانه بر این پروژه به عنوان «جرقه اى بزرگ در راستاى تحقق حقوق عالى و مدنى زنان در ایران!» توجه کنیم.
بنابر ادعاهاى فعالین راه اندازى این طرح، هدف از این پروژه جمع آورى دست کم یک میلیون امضا در حمایت از «رفع تبعیض ها علیه زنان» است و زمان این کار نیز بلندمدت است یعنى مقید به زمان محدود و مشخصى نبوده و تا رسیدن به حد نصاب (جمع آورى یک میلیون امضا) ادامه خواهد یافت.
اما هم اکنون و با توجه به گذر زمان از آغاز طرح مذکور، این زن، از فعالین و حامیان اجراى کمپین، یک میلیون امضاى عدم موفقیت آن را وجود فشارهاى امنیتى ارزیابى مى کند. وى معتقد است اگر فشارهاى امنیتى و فضاى بسته ایجاد شده نبود این طرح هم اکنون به سرانجام رسیده بود.اما در همین زمینه نسرین سلطانخواه، از فعالین عرصه سیاسى زنان در کشور مى گوید: عدم موفقیت در هر کارى طبیعتاً زمینه ساز توجیه براى شکست در آن زمینه خواهد بود. شکست چنین طرحى از همان آغاز قابل پیش بینى بود چرا که اساساً چنین ادعاهایى با واقعیات امروز جامعه ما تطابقى ندارد و عدم وجود پایگاه هاى داخلى در میان زنان ما نسبت به چنین اقداماتى موجب شکست و ناکامى آنها مى باشد. سلطانخواه معتقد است: به نظر مى رسد بیش از هر چیز هدف از چنین اقداماتى جلب توجه و تأمین خوراک رسانه هاى بیگانه مى باشد چرا که اصولاً بعد از انقلاب اسلامى نگاه جامعه ایرانى به زنان بسیار تعالى یافته و نگاه ارزش محور به همراه در نظر گرفتن جایگاه انسانى زنان برخلاف دیدگاه هاى رایج غربى و شرقى در سراسر جهان جایگزین گشته است.همچنین على رغم توجیه شکست طرح جمع آورى امضا و ارتباط دادن آن با آنچه «برخوردهاى امنیتى» نامیده شده است، گزارش هاى خبرنگار «ایران» حاکى است که عوامل اجراى این طرح علاوه بر فعالیت و تبلیغات بى سابقه و گسترده در فضاى وب، آزادانه به تشدید فعالیت خویش در فضاهاى عمومى از جمله دانشگاه ها مشغول هستند. پخش گسترده تبلیغات مکتوب تحت عنوان بیانیه هاى گوناگون، نشریات دانشجویى جزوه بسیارى از دانشگاه هاى بزرگ کشور از جمله تهران، صنعتى شریف، امیرکبیر و... به همراه تجمعات متعدد گروه هاى مذکور به بهانه هاى مختلف از دیگر فعالیت هاى آزاد عوامل این طرح به شمار مى آید.
گفتنى است پس از تصویب لایحه کنوانسیون رفع کلیه اشکال تبعیض علیه زنان در مجلس ششم که از سوى مشاور رئیس جمهور سابق در امور زنان به مجلس ارائه گشته بود و البته در نهایت شوراى نگهبان مغایرت قانون فوق با شرع را اعلام نمود، این قبیل تحرکات سیاسى که مبتنى بر هدف فعال سازى بدنه اجتماعى بود نمود بیشترى یافته اند. این نکته اى است که سلطانخواه نیز بدان اشاره مى کند و معتقد است که« سوءمدیریت هاى گذشته بدون شک در گسترش چنین فعالیت هایى بى تأثیر نبوده، هرچند با روى کار آمدن دولت نهم روند تکریم اسلامى و نگاه ارزش محور به زنان جایگاه خویش را مجدداً بازیافته اما تا رسیدن به جایگاه متبوع و اسلامى در این زمینه باید تلاش بیشتر به همراه اطلاع رسانى گسترده صورت گیرد.»