شهید امیرعلی محمدیان متولد سال ۱۳۷۱ در تهران ، او در دیماه سال ۱۳۹۴، پس از ماهها تلاش و پیگیری، بهصورت داوطلبانه برای کمک به جبهههای دفاع از حریم اسلام و حرم حضرت زینب(س) عازم سوریه شد.
پدر بزرگوار این شهید والا مقام از سبک زندگی شهیدبزرگوار اینگونه بیان می کند.
شهید امیرعلی محمدیان در آذرماه ۱۳۹۴، شرایط و تأییدیههای لازم برای حضور در جبهه سوریه را کسب کرد. پس از گذراندن آموزشهای اولیه، در ۱۳ دیماه ۱۳۹۴ عازم سوریه شد و در جریان عملیاتهای نبل و الزهراء(س) در منطقه خانطومان حضور یافت. در ۲۱ دیماه همان سال، طی یک عملیات، به شهادت رسید و جنازه این شهید چندی پیش پس از سالها انتظار خانوادهاش به کشور بازگشت.
امیرعلی ارادت و انس ویژهای به امام حسین(ع) و اهل بیت ایشان داشت و همواره در صحبتهایش با خانواده امام حسین(ع) را الگوی خود معرفی میکرد. او معتقد بود که نباید در برابر ظلم سکوت کرد و باید حق را حفظ نمود. شهید همواره به یاد میآورد که امام حسین(ع) با تعداد اندک یاران خود در برابر لشکر عظیم دشمن ایستاد و علیرغم شهادت، پیروز واقعی میدان شد.
شهید اهل هیأت و عزاداری بود و هرگاه اخبار جنایات داعش در سوریه را میدید، بسیار متاثر میشد. همین الگوپذیری از سالار شهیدان، او را هزاران کیلومتر دور از وطن به مبارزه با دشمن و دفاع از حرم حضرت زینب(س) کشاند و در نهایت به شهادت رسید.
امیرعلی به عنوان یکی از بانیان هیأت محل، همواره در برنامههای آن که متشکل از جوانان همسن و سالش بود حضور داشت. بویژه در دهه اول محرم، شهید بیشتر وقت خود را در هیأت میگذراند و کمتر به منزل بازمیگشت. او تعزیهخوان هم بود و در روز عاشورا نقش شمر را اجرا میکرد، اما هنگام سوختن خیمهها، گوشهای مینشست و اشک میریخت. شهید علاقه ویژهای به زیارت امام حسین(ع) داشت و بهویژه در ایام اربعین حسینی، سه بار به زیارت ایشان مشرف شد. این انس و علاقه عمیق، زمینه توفیق شهادت او را فراهم کرد.
ارتباط شهید با امام زمان(عج)
شهید امیرعلی در مناسبتهای خاص، به ویژه نیمه شعبان، پای ثابت برنامههای هیأت و دعای ندبه بهشت زهرا(س) بود. او معتقد بود که اگر حرم حضرت زینب(س) و شیعیان امام زمان(عج) در خطر باشند، باید به یاری آنان شتافت. در وصیتنامهاش نوشته بود:
«میروم تا آن دنیا شرمنده حضرت عباس(ع) نباشم»