این تصور که نخستوزیر رژیم صهیونی برای متقاعد کردن ترامپ به سمت اقدام نظامی رفته باشد هم نوعی سادهسازی مسئله است چرا که ساختار تصمیمگیری در آمریکا پیچیده تر از این حرف ها است و بازیگران متعددی در آن نقش دارند. تصمیمهای مهم، حاصل جمعبندی ارزیابیهای اطلاعاتی، ملاحظات سیاسی و هزینهسنجیهای امنیتی است و به یک دیدار محدود نمیشود.
سفر اخیر بنیامین نتانیاهو به واشنگتن و دیدار او با دونالد ترامپ، در حالی انجام شد که بسیاری انتظار داشتند این رایزنی به تحولی آشکار در رویکرد آمریکا نسبت به ایران منجر شود. با این حال، فقدان نشست خبری مشترک و سکوت رسانهای کمسابقه، گمانهزنیها درباره اهداف واقعی این سفر را افزایش داد. نتانیاهو پیش از عزیمت اعلام کرده بود برای ارائه اصول مدنظر خود درباره هرگونه مذاکره با ایران راهی آمریکا میشود. همین موضع سبب شد برخی بگویند او در پی تغییر مسیر دیپلماسی واشنگتن است. روزنامه عبری معاریو اما بر این نکته تأکید دارد که هدف اصلی، اطمینان از در جریان بودن تحولات و جلوگیری از نادیده گرفته شدن ملاحظات تلآویو در صورت شکلگیری چارچوبی تازه بوده است.
این نکته را هم باید مد نظر داشت که حضور رسانهای بسیار محدود نتانیاهو در هفتمین دیدارش با ترامپ، خود حامل پیام سیاسی است. شاید راهروهای کاخ سفید دقیقتر از بیانیههای رسمی سخن بگویند!. به عبارت بهتر برخی گفتوگوهای حساس ترجیحاً دور از هیاهوی رسانهای دنبال شدهاند و نتایجش بعدا رسانه ای شده. البته این تصور که نخستوزیر رژیم صهیونی برای متقاعد کردن ترامپ به سمت اقدام نظامی رفته باشد هم نوعی سادهسازی مسئله است چرا که ساختار تصمیمگیری در آمریکا پیچیده تر از این حرف ها است و بازیگران متعددی در آن نقش دارند. تصمیمهای مهم، حاصل جمعبندی ارزیابیهای اطلاعاتی، ملاحظات سیاسی و هزینهسنجیهای امنیتی است و به یک دیدار محدود نمیشود.
معاریو به فضای پیرامونی ترامپ نیز اشاره میکند؛ فضایی که با فشارهای متناقض و توصیههای متنوع توصیف میشود. این روند با الگویی از پیشروی سریع و توقفهای ناگهانی همراه است و پیشبینیپذیری را کاهش میدهد. در چنین شرایطی، حضور مستقیم یک بازیگر خارجی در واشنگتن میتواند نقش مراقبتی و بازدارنده ایفا کند.بر این اساس، سفر نتانیاهو تلاشی برای حضور در مرحله شکلگیری خطوط و مرزهای احتمالی توافق ارزیابی شده است. او قصد داشته پیش از تثبیت هر چارچوبی، از جزئیات مطلع شود و دیدگاههای خود را منتقل کند. در معادلهای که گاه تصمیمها بر پایه قضاوت شخص رئیسجمهور آمریکا اتخاذ میشود، همین حضور میتواند ابزار اثرگذاری محسوب شود.
با این حال ابهام درباره تصمیمهای آینده ترامپ و مسیر احتمالی گفتوگوها با تهران همچنان پابرجاست. سفر اخیر بیش از آنکه نقطه عطفی تعیینکننده باشد، کوششی برای مدیریت ریسک و جلوگیری از غافلگیری در روندهای پشتپرده واشنگتن تلقی میشود؛ روندهایی که همچنان در هالهای از عدم قطعیت قرار دارند.