7 سال قبل هنگامی که ارتش آمریکا به بهانه مبارزه با تروریسم و ایجاد امنیت و عمران و آبادی در افغانستان به این کشور حمله کرد و دولت مورد نظر خود را در کابل مستقر نمود یک استاد افغانی که در یکی از دانشگاه های تهران تدریس می کرد و به عنوان وزیر در دولت افغانستان منصوب شده بود هنگام خداحافظی از دوستان ایرانی خود با خوشحالی و افتخار گفت : تا 5 سال دیگر افغانستان از حیث عمران و آبادانی به جائی خواهد رسید که ایران را پشت سر خواهد گذاشت و به یک کشور نمونه در منطقه تبدیل خواهد شد. وی این ادعا را با اتکا به وعده های آمریکا مطرح می کرد و البته کاملا به آنچه میگفت معتقد بود و آنرا تخلف ناپذیر می دانست .
امروز که آن 5 سال سپری گشته و 2 سال دیگر نیز بر آن افزوده شده نه تنها چیزی از عمران و آبادانی در افغانستان دیده نمی شود بلکه وضعیت از 7 سال قبل نیز وخیم تر است . ناامنی در افغانستان کولاک می کند مشکلات اقتصادی و فقر مردم را به استیصال کشانده تولید و فروش و قاچاق مواد مخدر چند برابر شده دولت هر روز ضعیف تر می شود و از حکومت قانون خبری نیست .
قتل 10 نظامی فرانسوی و 10 نظامی دیگر از نیروهای ناتو توسط طالبان در هفته گذشته تحولات افغانستان را وارد مرحله جدیدی کرد. قبل و بعد از واقعه سفرهای پیاپی سران کشورهای اروپائی و آمریکا به افغانستان و همزمان با این سفرها کشتار مردم غیرنظامی استان هرات توسط بمب افکن های آمریکائی که موجب تظاهرات مردم علیه حضور ناتو و آمریکا در این کشور شد از اهمیت و حساسیت این تحولات برای ناتو و کشورهای غربی حکایت دارد.
نکات پیرامونی این سفرها نیز مسائل درونی ناتو و دولت های غربی را افشا می کنند. گردون براون نخست وزیر انگلیس که روز جمعه در جمع نظامیان انگلیسی از شجاعت و مقاومت آنها تمجید کرد هرچه منتظر ماند یکنفر از نظامیان هموطن او برایش کوچکترین ابراز احساساتی نکرد و حتی یکنفر حاضر نشد دست خود را برای او تکان بدهد.
سارکوزی رئیس جمهور فرانسه نیز در افغانستان با روحیه درهم شکسته نظامیان فرانسوی مواجه شد و هنگامی که در کابل به مناسبت هلاکت 10 نظامی هموطن خود سخنرانی می کرد همکاران کابینه او گریه می کردند . قبل از رئیس جمهور فرانسه مقامات آمریکائی نیز در سفر به کابل با وضعیت دشواری که ناتو در افغانستان مواجه است آشنا شدند و با کوله باری از تاثر و تاسف به واشنگتن برگشتند. کاندولیزا رایس در سفر به کابل نتوانست عصبانیت خود را پنهان کند و « اوباما » کاندیدای حزب دموکرات برای ریاست جمهوری آینده آمریکا نیز اوضاع را تاسف بارتر از آنچه می شد توصیف کرد. این واقعیت ها که برای سران ناتو و قدرت های غربی اشغالگر بسیار دردناک است نه تنها دروغ های آمریکا را در زمینه مبارزه با تروریسم در افغانستان و تلاش برای ایجاد امنیت و دموکراسی و توسعه و عمران و آبادانی این کشور برملا می سازد بلکه این نکته را گوشزد می کند که اکنون راه برای بازگشت طالبان و گروه های هرج و مرج طلب و تروریست به حاکمیت در این کشور درحال هموار شدن است . موج بازگشت مردم افغانستان به کشورشان که بعد از استقرار دولت جدید آغاز شده بود اکنون به مهاجرت معکوس و دوباره تبدیل شده بطوری که چند برابر افرادی که از کشورهای همجوار به افغانستان اعزام می شوند از راه های قاچاق به همان کشورها بر می گردند. آنها می گویند در افغانستان کار و امنیت وجود ندارد و چاره ای جز ترک وطن برای به دست آوردن شغل و درآمدی برای حفظ جان خود و خانواده خود ندارند.
قاچاق مواد مخدر از افغانستان که ناشی از چند برابر شدن تولید تریاک در 7 سال اخیر است هر روز افزایش می یابد و همین واقعیت تلخ موجب رشد روزافزون گروه های تروریست و افزایش ناامنی و نارضایتی عمومی در این کشور شده است . ناتو که اکنون با نارضایتی شدید مردم افغانستان و اعتراضات شدید آنها مواجه است خود را بر سر دو راهی می بیند. یک راه ترک افغانستان است و راه دیگر نشان دادن شدت عمل و سرکوب مردم . سران ناتو در بررسی عوارض این دو اقدام برای رسیدن به تصمیم نهائی با مشکلات زیادی مواجهند. از طرفی ترک افغانستان شکست سختی را در پرونده ناتو به ثبت می رساند و از طرف دیگر ماندن و شدت عمل نشان دادن علاوه بر آنکه نتیجه ای در برنخواهد داشت آینده دشوارتری را پیش روی سران ناتو قرار خواهد داد.
اینها نکاتی هستند که احتمال خروج تعدادی از اعضای ناتو و تنها ماندن آمریکا در افغانستان را افزایش می دهند. به نظر می رسد این ساده ترین راه برای نجات کشورهائی مانند انگلیس و فرانسه از تنگنای افغانستان است .