بسماللَّهالرّحمنالرّحیم
الحمدللَّه الّذى خلقالسّموات و الارض و جعل الظّلمات و النّور ثمّ الّذین کفروا بربّهم یعدلون. نحمده و نستعینه و نستغفره و نؤمن به و نتوکل علیه و نصلّى و نسلّم على حبیبه و نجیبه و خیرته فى خلقه حافظ سرّه و مبلّغ رسالاته بشیر رحمته و نذیر نقمته سیّدنا و نبیّنا ابىالقاسم المصطفى محمّد و على اله الأطیبین الأطهرین سیّما بقیّة اللَّه فى الأرضین و على صحبه المنتجبین.
عید سعید فطر را به همهى مسلمانان و مؤمنان روزهدار در سراسر جهان اسلام تبریک عرض میکنیم؛ مخصوصاً به ملت مؤمن و عزیز ایران و به شما برادران و خواهران نمازگزار.
عید رمضان در حقیقت عید شکر است؛ شکر به خاطر توفیق گذراندن دوران یک ماههى ضیافت الهى، شکر روزهدارى، شکر توفیق عبادت و ذکر و خشوع و توسل به بارگاه کبریائى حضرت حق. حقیقتاً هم براى این شکر، انسان مؤمن باید عید بگیرد.
کارنامهى بهرهورى ملت عزیز ایران از این ماه - بر طبق اطلاعات موثقى که در اختیار بنده است - کارنامهاى درخشان و برجسته است. ملت ما حقیقتاً از ماه مبارک رمضان بهره بردند؛ همهى قشرها، همهى مجموعههاى اجتماعى و سلائق مختلف و گرایشهاى گوناگون و کسانى که در زندگى معمولىشان، در رفتارشان، در لباسشان، در بعضى از خلقیاتشان با همدیگر تفاوتهائى دارند، همه آمده بودند. خدا را بر این نعمت بزرگ - که نعمت ایمان و اقبال قلبى ملت مسلمان به دین و حقایق دینى و اسلامى است - باید خیلى شکر گذاشت. این یکى از برجستگیهاى ملت ایران است. آنچه که در وسائل تبلیغات جمعى و رسانهها - مثل رادیو و تلویزیون و روزنامهها - از دیندارى مردم نشان داده میشود، بدون هیچ تردیدى یک بخش از هزاران بخش توجهات و توسلات مردم است. در این کشور بزرگ، در این همه شهر، در این همه روستا، در دهها هزار مسجد و حسینیه و مراکز گوناگون، این مردم، این جوانها، دختران و پسران در شبهاى قدر و در ایام و لیالى دیگرِ این ماه جمع شدند، دست توسل دراز کردند، از خداى متعال خواستند، با خدا سخن گفتند و راز و نیاز کردند؛ این خیلى ارزش بالائى است.
این ماه رمضان براى ما درسهائى دارد؛ نه از قبیل درسهائى که انسان از زبان معلم یا از روى کتاب فرا میگیرد، بلکه از قبیل درسهائى که انسان در یک تمرین عملى، در یک کار دستهجمعى بزرگ فرا میگیرد. اولش همین درس ارتباط با خدا و حفظ پیوند قلبى با ذات احدیت و حضرت محبوب است. لذت این درس را چشیدید، دیدید که چگونه میتوان آسان با خداى متعال تماس برقرار کرد. «و انّ الرّاحل الیک قریب المسافة و انّک لا تحتجب عن خلقک الّا ان یحجبهم الاعمال دونک»؛ به خدا راه نزدیک است. این را در شب قدر دیدید؛ در هنگام توسل و زیارت و دعا دیدید؛ راز و نیاز کردید؛ دل خودتان را براى خداى متعال به ارمغان بردید و محبت خودتان را با خدا محکم کردید. این لذت بزرگ را براى خودتان نگه دارید. این رابطه را نگذارید قطع شود. این، درس اول.
یک درس دیگر گرد آمدن همهى سلائق گوناگون یک ملت بر گرد محور دین و توحید است. اینکه میگوئیم اتحاد ملى، اینکه میگوئیم ملت ایران یکپارچه است، این اتحاد، این یکپارچگى بى ریشه نیست، فقط به خاطر یک توصیه و یک دستور و فرمان نیست؛ عقبهى این اتحاد همین ایمان دینى است. دین است، اعتقاد است که همهى ما را به سمت یک مرکز میکشاند؛ آن مرکز توجه به ذات اقدس بارىتعالى است. این مایهى اتحادملى ماست؛ دلها را به هم نزدیک میکند، نرم میکند. در نماز جماعت، در نماز جمعه، در مراسم احیاء و قرآن سر گرفتن و دعا و تضرع، بغلدستىِ شما هر که میخواهد باشد؛ از هر سلیقهاى، از هر گروه اجتماعىاى، با هر ریخت و قیافهاى، برادر شماست؛ همراه شماست؛ همراز شماست در پیشگاه ذات مقدس پروردگار. این ارتباط قلبى را حفظ کنید؛ این هم درس دیگر است.
یک درس دیگر مسئلهى سخت گرفتن بر خود و انفاق به دیگران است. این گرسنگى کشیدن، تشنگى کشیدن، روزهى از اذان صبح تا اذان مغرب، این سخت گرفتن بر خود است. بسیارى از مردم ما به خودشان با روزهگیرى سخت گرفتند و به دیگران انواع و اقسامِ انفاق را کردند. انسان چقدر لذت میبرد که مىبیند در شب ولادت امام مجتبى (علیه الصّلاة و السّلام) در نیمهى ماه رمضان، بالاى سر یک نانوائى تابلو زدهاند که امشب به عشق امام حسن، نان از این نانوائى صلواتى است؛ هر که میخواهد بیاید نان ببرد. این انفاقهائى که در افطارها - افطارهاى بىنام و نشان، افطارهاى در مساجد - به وسیلهى همینگونه کارهاى ابتکارى مردم ما دادند، این یک درس دیگر است، یک تمرین دیگر است. بر خود سخت بگیریم، به دیگران انفاق کنیم. من روى این نکته اندکى درنگ بکنم؛ چون یکى از مسائل مهم کشور و اجتماع ما این است.
ما مردم مسرفى هستیم؛ ما اسراف میکنیم؛ اسراف در آب، اسراف در نان، اسراف در وسائل گوناگون و تنقلات، اسراف در بنزین. کشورى که تولید کنندهى نفت است، وارد کنندهى فرآوردهى نفت - بنزین - است! این تعجبآور نیست؟! هر سال میلیاردها بدهیم بنزین وارد کنیم یا چیزهاى دیگرى وارد کنیم براى اینکه بخشى از جمعیت و ملت ما دلشان میخواهد ریخت و پاش کنند! این درست است؟! ما ملت، به عنوان یک عیب ملى به این نگاه کنیم. اسراف بد است؛ حتى در انفاق راه خدا هم میگویند. خداى متعال در قرآن به پیغمبرش میفرماید: «لا تجعل یدک مغلولة الى عنقک و لا تبسطها کل البسط»؛ در انفاق براى خدا هم اینجورى عمل کن. افراط و تفریط نکنید. میانهروى؛ میانهروى در خرج کردن. این را باید ما به صورت یک فرهنگ ملى در بیاوریم. قرآن میفرماید: «و الّذین اذا انفقوا»؛ کسانى که وقتى میخواهند خرج کنند، «لم یسرفوا و لم یقتروا»؛ نه اسراف میکنند - زیادهروى میکنند - نه تنگ میگیرند و با فشار بر خودشان، زندگى میکنند؛ نه، اسلام این را هم توصیه نمیکند. اسلام نمیگوید که مردم بایستى با ریاضت و زهد آنچنانى زندگى کنند؛ نه، معمولى زندگى کنند، متوسط زندگى کنند. اینکه مىبینید بعضى از فضولهاى خارجى، دولتهاى خارجى، دائم و دمبهساعت، چندین سال است که ملت ما را تهدید میکنند که تحریم میکنیم، تحریم میکنیم، تحریم میکنیم - بارها هم تحریم کردهاند - به خاطر این است که چشم امیدشان به همین خصوصیت منفى ماست. ما اگر آدمهاى اهل اسراف و ولنگارى در خرج باشیم، ممکن است تحریم براى آدم مسرف و ولنگار سخت تمام بشود؛ اما ملتى که نه، حساب کار خودش را دارد، حساب دخل و خرج خود را دارد، حساب مصلحت خود را دارد، زیادهروى نمیکند، اسراف نمیکند. خوب، تحریم کنند. بر یک چنین ملتى از تحریم ضررى وارد نمیشود. این نکته را از ماه رمضان به یاد نگه داریم و انشاءاللَّه عمل کنیم.
بسماللَّهالرّحمنالرّحیم.
والعصر. انّ الانسان لفى خسر. الّا الّذین امنوا و عملوا الصّالحات و تواصوا بالحق و تواصوا بالصّبر.
خطبهى دوم
بسماللَّهالرّحمنالرّحیم
الحمدللَّه ربّ العالمین و الصّلاة و السّلام على سیّدنا و نبیّنا أبىالقاسم محمّد و على اله الأطیبین الأطهرین سیّما علىّ أمیرالمؤمنین و الصّدیقة الطّاهرة و الحسن و الحسین سیّدى شباب أهل الجنّة و علىّبنالحسین زینالعابدین و محمّدبنعلىّ باقر علم النبیّین و جعغربنمحمد الصّادق و موسىبنجعفر الکاظم و علىّبنموسى الرّضا و محمّدبنعلى الجواد و علىبنمحمّد الهادى و الحسنبنعلىّ الزّکىّ العسکرىّ و الخلف القائم المهدى حججک على عبادک و امنائک فى بلادک و صلّ على أئمّة المسلمین و حماة المستضعفین و هداة المؤمنین. أوصیکم عباداللَّه بتقوى اللَّه.
اولین مطلبى که در خطبهى دوم باید عرض کنم، سپاس فراوان از ملت ایران به خاطر راهپیمائى روز قدس است. حقیقتاً باید گفت: درود بر ملت ایران! عظمت ملى خود را، عظمت جایگاه اسلامى خود را، عزت خود را به دنیا نشان دادید. نقش این راهپیمائیها بسیار زیاد است. استعمارگران از وقتى فلسطین را اشغال کردند، هدفشان این بود که نام و یاد فلسطین را به فراموشى بسپرند؛ اصلاً مردم دنیا و نسلهاى بعدى فراموش کنند که روزى یک سرزمینى در دنیا بوده است، یک کشورى بوده است به اسم فلسطین؛ هدفشان این بود. بعد که نتوانستند و این قیام عظیم ملت فلسطین - چه در انتفاضهى اول و چه در انتفاضهى مسجدالأقصى - بار دیگر این شعله را در دنیا برافروخته کرد و دلهاى ملتها و آحاد مردم و منصفان عالم را به خود متوجه کرد، راه علاج را این دانستند که مجموعهى عرب فلسطینى را در گوشهاى از این سرزمین، در واقع زندانى کنند؛ محصور کنند و کشور آبادِ پرنعمت فلسطین و منطقهى حساس فلسطین را به طور خالص در اختیار صهیونیستها و با هویت صهیونیستى نگه دارند و عربها را به طرف غزه و ساحل غربى برانند.
امروز هم وقتى به رفتار صهیونیستها نگاه کنید، مىبینید هدفشان این است که هر چه میتوانند، این انگیزههاى ایستادگى و استقامت را در مردم فلسطین نابود کنند؛ همهى کارهاشان با این سیاست است: انگیزهى مقاومت از بین برود. ولى مردم فلسطین ایستادهاند. اولاً مبارزه را رها نکردند، ثانیاً دولتى را با آراء خودشان سر کار آوردند که این دولت، شعارش ایستادگى و مقاومت و مبارزهى با اشغالگران است و با همهى فشارهائى هم که در این یکى دو سال اخیر بر این دولت و مردم آن منطقه وارد کردند، اینها محکم ایستادهاند؛ دارند مقاومت میکنند. ولى یک ملتِ تنها، منزوى در یک گوشه، بدون دسترسى به هیچ نقطهاى از نقاط عالم، غیر از امید به خدا باید دلخوشیهائى داشته باشد. این شعار عظیم ملتهاى مسلمان به نفع فلسطین، به آنها روحیه میدهد؛ دلهاى آنها را براى استقامت بیشتر آماده میکند، علاوه بر اینکه افکار عمومى دنیا را به حقانیت داعیهى فلسطین آشنا میکند.
ملت ایران، با این راهپیمائى به جمهورى اسلامى آبرو دادند؛ به ایران و ایرانى آبرو دادند و نشان دادند که همچنان در صف مقدم دفاع از حق بزرگ امت اسلامى نسبت به کشور فلسطین و ملت فلسطین قرار دارند. این بسیار با ارزش بود.
در همین زمینهى مسائل فلسطین، امروز تلاش میشود که باز به نحوى به نام صلح، تحمیل دیگرى بر مردم فلسطین بکنند. تا حالا هر چه اجتماع به نام صلح تشکیل شده است، نتیجه، علیه مردم فلسطین و به ضرر آنها بوده است. باز امریکائیها یک کنفرانس دیگرى را پیشقدم شدند، ملت فلسطین رد کردند. این کنفرانسى که اسمش را کنفرانس پائیزى گذاشتند، فلسطینیها رد کردند. وقتى فلسطینى یک عملى را، یک حرکتى را که به نام او از سوى جمعى تشکیل میشود - دولتهاى دیگر - رد میکند، چگونه میتوانند این اجتماع و این کنفرانس را قبول کنند. وقتى این کنفرانس را خدعه میدانند، دیگران هم باید خدعه بدانند. این تحرکات در حقیقت ابتکارهاى رژیم ایالات متحدهى امریکا براى نجات صهیونیستهاست. صهیونیستها که دولتشان، ارتششان، آن تودهنى محکم را سال گذشته از حزب اللَّه شجاعِ از جان گذشتهى لبنان خورد و اینجور در مقابل دیوار «نه»ى بلند دولت فلسطینى - دولت حماس - قرارگرفته و آنجور تضعیف و تحقیر شده است، او را میخواهند نجات بدهند. آن وقت فلسطینى را در مقابل فلسطینى قرار میدهند. و من اگر یک پیام به برادران فلسطینى داشته باشم، آن یک کلمه، این است که بگویم: برادران! در مقابل هم قرار نگیرید. دشمن در خانهى شماست. دشمن در میان شما فتنهانگیزى میکند. فلسطین را مردم فلسطین باید نجات بدهند، امت اسلامى هم باید پشتیبانى بکند. امت فلسطین، مردم فلسطین، کنار هم قرار بگیرند.
مسئلهى فلسطین یک مسئله است. مسئله عراق، مسئلهى دیگر دنیاى اسلام است. دل ما براى عراق خون است. این تروریسم کورِ در واقع حمایت شده و تأیید شدهى از سوى دشمنان ملت عراق، روزِ ملت عراق را سیاه کرده. اینجا هم تقصیر اول به عهدهى اشغالگران است. خودشان امنیت را برقرار نمیکنند؛ یا نمیتوانند، یا نمیخواهند. به دولت مردمى هم این امکان را نمیدهند که ابتکارات امنیتى را خود او به دست بگیرد و خود او کار کند. آنها مقصرند. امروز هر فاجعهاى در عراق اتفاق بیفتد - فاجعهى انسانى، فاجعهى عمرانى، فاجعهى سیاسى - مقصر اول و مسئول اول، اشغالگرانند؛ یعنى در درجهى اول امریکا و بعد هم بقیهى همپیمانانى که در عراق مشغول اشغال نظامى هستند، مسؤولند.
پروردگارا! امت اسلامى را از شر دشمنانش نجات بده. پروردگارا! ملتها و دولتهاى اسلامى را بیدار کن؛ به آنها قدرت ببخش. پروردگارا! ما را به آنچه که رضاى تو در آن است، هدایت و راهنمائى بفرما؛ ما را بر انجام دادن آن، توفیق عنایت کن. پروردگارا! ارواح مطهرهى شهداى اسلام و شهداى عزیز جمهورى اسلامى و جنگ تحمیلى و روح مطهر امام را با اولیائت محشور کن. پروردگارا! دعاى حضرت بقیة اللَّه (ارواحنا فداه) را در حق ما مستجاب کن و سلام ما را در این روز عید به حضور آن بزرگوار برسان.
والسّلام علیکم و رحمةاللَّه و برکاته
بسم اللَّه الرّحمن الرّحیم
انّا أعطیناک الکوثر. فصلّ لربّک وانحر. انّ شانئک هو الأبتر.