وزیر اطلاعات در کنفرانس خبری که درهفته نخست فروردین ماه سال جاری برگزار شد، با تشریح اهداف دشمن از برپایی جنگ روانی در داخل کشور گفت:«دشمن تلاش دارد درشرایط کنونی با استفاده از عوامل داخلی، نفوذی و ستون پنجم خود، درکشور جنگ روانی ایجاد کند، فعالیت ها، اقدامات وهمکاری برخی عوامل داخلی دشمن با بیرون از کشور وافراد بیگانه برای ایجاد جنگ روانی از دید وزارت اطلاعات مخفی نیست و نخواهد بود ودرصورتی که این عوامل دست از فعالیت خودبرندارند، به صورت قاطع و موثر باآنان برخورد خواهیم نمود. »با توجه به نامگذاری سال 86 به نام اتحاد ملی و انسجام اسلامی، انتظار می رود وزارت اطلاعات بر اساس وظیفه ذاتی و سازمانی خود، با افراد وگروههایی که درراستای برهم زدن اتحاد و انسجام ملی گام برمی دارند، برخورد قاطع نماید. بدون شک، یکی از مهمترین اهداف دشمن در ایجاد جنگ روانی در داخل، معطوف به پرونده هسته ای و شکستن مقاومت ملی است. در سال گذشته، رفتار برخی افراد، جریان های سیاسی و رسانه های کشور در برخورد با پرونده هسته ای که می بایست به صورت نمادی از عزت، اقتدار و استقلال سیاسی و علمی کشور باشد، به سطح باج خواهی سیاسی، تسویه حساب های جناحی وناسزاگویی های تهوع آور تنزل یافت. این عناصر نادان و یا وابسته، در اوج فشار های غرب و گروه 1+5، در اظهاراتی ساختار شکنانه، به تخطئه سیاست های کلان نظام پرداخته و با وادادگی هر چه تمام، از سیاست های هسته ای و موفقیت های ستودنی دولت نهم در رفع تعلیق و افزایش سطح توانمندی های هسته ای کشور، باعنوان دیپلماسی سخنرانی آتشین و احساسی یاد می کردند. بیانیه های مرعوبانه حزب مشارکت، سازمان مجاهدین انقلاب و مواضع عناصر همسو با آنها در پرونده هسته ای به گونه ای بود که از سطح ناسزاگویی، وادادگی و تسویه حساب های جناحی فراتر نمی رفت.در یک سوی میدان، هنوز ساعاتی از صدور قطعنامه 1737 شورای امنیت علیه فعالیت های هسته ای جمهوری اسلامی ایران نگذشته بود که روزنامه آمریکایی واشنگتن پست، با سرزنش اعضای دائم شورای امنیت نوشت:«این شورا به جنگ اراده یک ملت رفته است و برگ برنده جمهوری اسلامی ایران در چالش هسته ای باغرب، به میدان آمدن خواست و اراده ملی است، اراده ای که چون متکی برپشتوانه یک ملت است، به هیچ وجه شکستنی نیست» و در آن سوی میدان، در بیانیه سازمان مجاهدین انقلاب به مناسبت صدور قطعنامه 1737، آمده بود که دولت نهم با افراطی گری و بی منطقی خود درحوزه سیاست خارجی وپرونده هسته ای، مصالح و منافع یک کشور را درمعرض تاراج قرار داده است.گام دیگر غرب در ایجاد جنگ روانی در داخل، فشار بر امنیت ملی کشور و گشودن سفره بحران و تحریک اقوام، طوایف و اقلیت های مذهبی است. این مهم بدون به میدان آمدن سربازان جنگ روانی دشمن که از پناهگاههای قابل توجهی در رسانه های کشور برخوردار می باشند، میسر نخواهد بود. فعال شدن برخی سفارتخانه های غربی باهدف برقراری ارتباط وجذب روزنامه نگاران بیشتر، بیانگر این مهم است که دشمن برای مهار وتغییر رفتار جمهوری اسلامی ایران، چشم امید به ابزارهای جنگ نرم و سرد بسته است. بدون تردید یکی از مهمترین اولویت های دستگاه امنیتی کشور، درسال 86، مهار و کنترل پیاده نظام های فرهنگی دشمن است که مأموریتی جز شکستن خطوط قرمز، عبور از میادین مین و درنهایت قربانی شدن ندارند.