سرمقاله موضوع دیگری بود

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
رسم و حق این است که سرمقاله هر نشریه در اولین شماره سال جدید به موضوع مهمی اختصاص یابد که تا پایان سال و یا حتی برای سال های بعد به عنوان یک موضوع ارزشمند پایدار بماند. با بررسی مسائل مهم از جمله مسائلی که در رژیم جعلی صهیونیستی و آمریکا در روزهای اخیر اتفاق افتاد و برداشت هایی از آنها که به مسائل امنیتی ایران ارتباط داده می شد، ابتدا تصمیم بر آن شد تا موضوع «امنیت جمهوری اسلامی ایران در سال جدید» به بحث و بررسی گذاشته شود. موضوع در آستانه نگارش بود که یکی از دوستان از راه رسید و سوالی را در خصوص مقام معظم رهبری طرح کرد، در خلال گفت وگو پیرامون سوال مطرح شده موضوع بسیار مهمی به میان آمد که ناخواسته جای موضوع سرمقاله را گرفت و بدین سان موضوع سرمقاله عوض شد. موضوع جدید از چنان ظرفیت و اهمیتی برخوردار است که می تواند مرجع و مأخذی باشد برای تبیین مسائل حیاتی و اساسی از جمله مقوله امنیت جمهوری اسلامی ایران.
موضوع جدید عبارت است از شخصیت مقام معظم رهبری. البته این نوشتار درصدد معرفی موشکافانه شخصیت معظم له نیست زیرا چنین قصدی نیازمند مقدمات درخور و ویژه ای است که لزوما و ضرورتا می بایست مجموعه ای خاص آن را به عهده بگیرند تا شاید از عهده برآیند. نوشتار حاضر به دنبال آن است تا در این خصوص تنها به ذکر یک نکته اکتفا کند، نکته ای که توجه به آن و همراهی با آن به بزرگراهی منتهی می شود که می توان در آن ناپیداهایی را آشکارا مشاهده کرد و حظ وبهره برد.
کسانی که به برکت سن بیشتر با انقلاب اسلامی از پیش از انقلاب آشنا هستند، یعنی دورانی که با تلاش بی وقفه و هزینه های سنگینی که مبارزان و انقلابیون برای هویت یافتن انقلاب می پرداختند، در تاریخ ثبت وضبط شده است، می دانند که عوامل ویژه، عدیده و تعیین کننده ای در شکل دادن به شخصیت مقام معظم رهبری نقش داشتند که از آن جمله می توان به ویژگی ها و استعداد ذاتی، حضور در متن مبارزه، مقابله رودر رو با رژیم شاهنشاهی، زندان و تبعید به دفعات، آشنایی و بهره مندی از اندیشه های حضرت امام(ره)، مصاحبت و همراهی با بزرگانی همچون شهید بهشتی، مطهری، مفتح، باهنر و...، آشنایی با گروه های مبارز و انقلابی، آشنایی با محافل روشنفکری، ارتباط مستقیم با قشر پرتحرک و انگیزه دار جوانان و پس از انقلاب تجربه کار حزبی در حزب جمهوری اسلامی، نمایندگی مجلس شورای اسلامی، نمایندگی امام(ره) در ستاد کل نیروهای مسلح، حضور مباشر در جبهه های جنگ، قرار داشتن در منصب ریاست جمهوری، ارتباط نزدیک و مستمر با حضرت امام(ره) ارتباط نزدیک با دانشجویان و در نهایت عهده دار شدن مسئولیت رهبری در جمهوری اسلامی ایران اشاره کرد. همه موارد ذکر شده و موارد عدیده ای که از آنها ذکری به میان نیامد، از یک حقیقت بی بدیل پرده برمی دارد اینکه دست تقدیر و مشیت الهی مقام معظم رهبری را در نقطه ای از تاریخ قرار داد که محل تلاقی عناصر و ارزش هایی است که با وجود آنها افراد لایق و قابل سرآمد می شوند تا جایی که دوست و دشمن به این سرآمدی و یگانه بودن دهان به اعتراف می گشایند.
کسانی که در طول تاریخ از چنین عنایت و توفیقی برخوردار شده اند بسیار بسیار اندک می باشند اما در هر مقطعی حضور داشتند پرتاثیر و پرتلألوء بوده اند و نقاط روشن و درخشان تاریخ با نام آنها مزین شده است.
این شخصیت وارسته و برجسته هنگامی در اوج قرار گرفت که پس از پذیرش مسئولیت رهبری در جمهوری اسلامی ایران صادقانه، خالصانه و قاطعانه اعلام کرد راه ما راه خمینی(ره) است. در آن هنگام با بیان این مطلب سد میان شخصیت ایشان و حضرت امام(ره) فرو ریخت و اقیانوس وجود مبارک و پایدارش با اقیانوس وجود خلد آشیان مرشد و مرادش حضرت امام(ره) درهم آمیخت و ایران همچنان محل نزول الطاف و برکات الهی باقی ماند و به یمن آن گام های پیش رونده شتاب گرفت و خامنه ای نعمتی شد مغتنم و چون هر نعمتی را شکری واجب است، شکر وجود این نعمت مغتنم غور و خوض در گوهرهای کم نظیری است که در جهت اصلاح امور ملت، کشور و امت از دهانش بیرون می ریزد، عقبه این سخنان هر صاحب عقل بی غرضی را به تمجید و تمکین وامی دارد. باید بر توسن همت رکاب زد و دست مسئلت به آسمان دراز کرد تا از کاروان شکرگزاران عقب نماند.