نام دهه چهارم انقلاب

مقام معظم رهبری در تاریخ 1/1/1387 در اجتماع بزرگ مجاوران و زائران حرم مطهر حضرت ابی الحسن الرضا (علیه آلاف التحیه والثناء) موضوعات مهم و زیادی را مطمح نظر قرار دادند و به نکات نغز و آموزنده و تحرک آفرین بسیاری تصریح فرمودند. یکی از موضوعات محوری این همایش عظیم ملی «پیشرفت و عدالت» در آستانه ورود به دهه چهارم از عمر پربرکت جمهوری اسلامی بود. در واقع مقام معظم رهبری با نوآوری ای که در آغاز سال «نوآوری و شکوفایی» داشتند، این بار نامی برای ده سال پیش روی انقلاب، یعنی دهه چهارم جمهوری اسلامی انتخاب کردند که می توان از آن تعبیر به دهه «پیشرفت و عدالت» نمود. این دو شاخص و شاقول اساسی به حق دو عنصر اصلی مورد نیاز برای تداوم انقلاب اسلامی، راه امام خمینی(ره) و پیاده کردن دستورات اسلامی بدون هیچ گونه ریزش و ضایعاتی است که می تواند همانند دو ریل به موازات هم مسیر همواری برای پیشرفت قطار توسعه همه جانبه کشور و الگو شدن آن در جهان اسلام را تا افق های روشن فردای ظهور حضرت حجت(عج) در اختیار ملت و مسئولان خداجوی ایران اسلامی قرار دهد. با نگاه تلازمی به این دو بال سعادت بخش «نه عدالت بدون پیشرفت مطلوب است، نه پیشرفت بدون عدالت. عدالت بدون پیشرفت، یعنی برابری در عقب ماندگی، برابری در فقر؛ این را نمی خواهیم. پیشرفت بدون عدالت را هم هرگز مطالبه نمی کنیم؛ پیشرفت، همراه با عدالت.»
مطالعه تاریخ جوامع بشری و غور در احوال مردمان گذشته و به ویژه در رفتار سیاسی و اقتصادی دولت های گذشته انقلاب نشان می دهد که در اثر بی توجهی یا کم توجهی به هریک از این دو خصیصه، دولت ها به اهداف خود نرسیده اند. به عنوان نمونه یکی از تئوری های وارداتی توسعه جوامع انسانی از غرب معتقد است جامعه ای که می خواهد در چند سال راه توسعه و پیشرفت را بپیماید به ناچار باید هزینه هایی از جمله تعمیق فاصله طبقاتی و افزایش سطح فقر در بخشی از خود را بپردازد تا زیرساخت ها شکل بگیرند و ثروت در جامعه تولید شود. اما هم تجربه بشری نشان می دهد که پس از شکل گیری قله های ثروت و سرمایه در جوامع لیبرال غرب که خاستگاه چنین نظریاتی است، فقرا فقیرتر شده اند و هم آیین اسلامی این رویه را به دلیل ضایعات انسانی آن نمی پذیرد. مسلما بدون تحرک، حرکت، خلاقیت و پیشرفت هم عدالت تنها به کار نمی آید و توان تولید ثروت و افزایش علم، اندیشه و... وجود نخواهد داشت و لذا آنچه می ماند توزیع عادلانه فقر است. لذا در چنین جایگاهی باید به تفکر نشست و حدیقفی برای خلاقیت و نواندیشی انسانی قائل نشد. اعتماد به نفس ملی می تواند این فضای تنگ و محدود را بشکند و به ما جرأت بدهد که دستاورد و نسخه غربی در ابعاد مختلف سیاسی، اقتصادی، نظامی و... درخصوص پیشرفت و توسعه جوامع انسانی آخرین دستاورد نیست می توان به ورای آن هم اندیشید. نوآوری انقلاب اسلامی در جامعه عقب مانده ایران در اثر استبداد شاهان ستم پیشه همین بود که زنجیر های «ما نمی توانیم» را از دست وبال و فکر ملت انقلابی ایران باز کرد و چشم انداز روشنی را پیش روی او گشود. پیشرفت خیره کننده دانشمندان جوان اسلامی ایران در عرصه های الکترونیکی، هسته ای، پزشکی، علوم فضایی و... از اثرات اولیه آن است.