تحرکات انتخاباتی کاخ سفید در خاورمیانه

علی تتماج
خاورمیانه به عنوان یکی از محورهای اصلی تحولات عرصه بین الملل در هفته های اخیر شاهد تحرکات گسترده مقامات آمریکایی است که باعنوان روند صلح خاورمیانه و برقراری ثبات و امنیت صورت می گیرد. در این چارچوب کاندولیزا رایس وزیر خارجه آمریکا در تاریخ 14/2/87 برای چهارمین بار پس از نشست آناپولیس راهی خاورمیانه گردید. وی در حالی وارد منطقه شد که جرج بوش، رئیس جمهور آمریکا نیز برنامه خود را برای حضور در خاورمیانه اواسط ماه «می» عنوان کرده بود تا به عبارتی لشکر کشی دیپلماتیک مقامات ارشد آمریکا به منطقه تکمیل گردد.
هرچند که دولتمردان کاخ سفید بر این ادعایند که برای ثبات و امنیت در منطقه حضور یافته اند و بر آن هستند تا با متحدانشان به حل بحران ها دست یابند اما بررسی کارنامه کاخ سفید و حزب جمهوریخواه بیانگر حقایقی دیگر است. اکنون نومحافظه کاران کاخ سفید ماه های آخر حضور در قدرت را سپری می کنند در حالی که جمهوریخواهان رقابتی سخت با دموکرات‌ها را در انتخابات ریاست جمهوری در پیش دارند. طیف بوش از یک سو باید کارنامه ای موفق از سیاست های جهانی اش بویژه جنگ طلبی در عراق و افغانستان ارائه نماید، از سوی دیگر شرایط را برای حضور نامزد جمهوریخواه در انتخابات فراهم آورد. این امور موجب شده تا آنها سیاست خارجی خود را بر بازیگری در خاورمیانه با محوریت چند اصل استوار سازند.
1) محور اصلی چالشهای آمریکا، عراق و افغانستان است. آمریکا که دیگر توانایی حضور در این کشورها را ندارد تلاش می کند تا از ظرفیت کشورهای عربی برای حل بحران هایش بهره برداری نماید. محور تحرکات مقامات آمریکا ، گرایش اعراب به حضور در عراق با محوریت تقویت گروه های اهل سنت بویژه شوراهای بیداری ، مقابله با نفوذ ایران، جلوگیری از مبارزان کشورهای عربی به عراق و افغانستان و ... است. آمریکا تلاش دارد تا به نحوی هزینه های مالی و انسانی جنگ را از اعراب تامین نماید.
2) بازیگری در صحنه فلسطین سناریوی تکراری آمریکا است که نه برای جلب آرای لابی صهیونیست و نیز مسلمانان آمریکا اجرا می شود بلکه کاخ سفید تلاش دارد تا با اجرای اهداف صهیونیست ها بویژه به سازش کشاندن اعراب در لوای صلح خاورمیانه ، سیاست های انتخاباتی خود را در قبال مسلمانان و صهیونیست ها اجرایی نماید.
3) از طرح های ارائه شده از سوی مقامات آمریکایی طرح مبارزه با «کمربند افراطی گری» است که به جای «خاورمیانه بزرگ» مطرح شده است. در این طرح مهار و مقابله با گروه های مقاومت فلسطین، حزب الله لبنان، مخالفان اشغالگری در عراق و افغانستان ارائه شده است. آنها براین ادعایند که سوریه و ایران به عنوان محورهای این گروه ها باید مهار گردند که در قالب رایزنی با کشورهای منطقه اجرا می شود هر چند که به دلیل همگرایی منطقه ای این سیاست با شکست مواجه شده است.