کژراهه‌هایی با لعاب معنویت (بخش ششم)

فرقه سازی همواره به عنوان یکی از مهم ترین روش های ایجاد تفرقه و به زانو درآوردن مسلمانان در دستور کار دولت های استعماری و قدرت طلب جهان قرار داشته است. نگاهی به تشکیل فرقه ضاله بهائیت و تقویت نیروهای وابسته ای که تحت عنوان دراویش همواره درصدد تضعیف و تخریب عقاید ناب اسلامی در جامعه بوده اند، نمونه های بارزی از دخالت های آشکار مدعیان صلح و امنیت جهانی و روشنفکران عصر مدرنیته و پسامدرنیته در امور داخلی و فرهنگی کشورها محسوب می شود.
در شماره گذشته بیان شد که با گسترش دامنه شهرت رام الله موسسات و نشریات متعددی در حمایت و ترویج افکار وی شکل گرفت که به نوبه خود فضای روانی عجیبی را در جامعه دامن زد. رام الله در شرایط به وجود آمده حفاظت های خاصی را برای خود تدارک دیده و ارتباط با مریدان خود را کانالیزه کرد. به منظور هر چه بالاتر رفتن ضریب امنیتی، پ.ف حتی محل زندگی خود را مخفی کرده و تنها یکی از عناصر شاخص فرقه از محل او مطلع بود.
در میان مریدان وی تنها 5 نفر از اسم و فامیل واقعی رام الله خبر داشتند و تنها یکی از آنان رابط میان پ.ف با سایرین بود. اگر چه این فرقه از نظر ماهیت تفاوتی با دیگر فرقه ها نداشت اما رفتارها و ویژگی های خاصی را به منظور جذب هر چه بیشتر مردم از خود بروز می داد. به عنوان مثال در این تشکیلات برخلاف سایر فرقه ها که به جذب افراد خاص می پردازند، از هر گرایشی افرادی را به فرقه جذب می کرد. دلیل این کار را نیز می توان در دوراندیشی مسئولان فرقه در جهت استفاده رایگان از ظرفیت افراد و گروه های مختلفی که مجذوب رام الله شده بودند، یافت.
با پیگیری مسئولان قضایی و انتظامی و پس از تکمیل اطلاعات سرانجام پ.ف در مورخ 7/3/86 با حکم قضایی دستگیر شد. وی اگر چه مدتی متواری بود لکن خیلی زود به دام ماموران افتاد. در میان اعترافات مریدان پ.ف به نکات بسیار جالب توجهی برخورد شد که در شماره آتی به آن پرداخته خواهد شد.