گفت‌وگو خوب است!

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم
سفر خاویر سولانا، نماینده اتحادیه اروپا در امور سیاسی به همراه نمایندگان سیاسی کشورهای روسیه، چین، آلمان ، فرانسه و انگلیس به ایران به منظور تسلیم بسته گروه 1+5 به ایران با تفاسیر و تحلیلهای مختلفی همراه شد. اما آنچه که می تواند بیانگر نکته اساسی این سفر و نیز گره اصلی این گفت و شنودهای دراز مدت باشد، مواردی است که سولانا پس از گفت وگو با مقامات ایرانی در کنفرانس خبری به آنها اشاره کرد.
وی در این کنفرانس خبری گفت:« بسته ای که امروز ما ارائه کردیم ایران را مجاز می کند که برنامه نوین هسته ای داشته باشد و برای هر دو طرف ایرانی و غربی این فرصت را ایجاد می کند تا ارتباطات خود را از سرگیرند... ما آماده ایم تا کاملا حقوق ایران را برای انرژی هسته ای صلح آمیز به رسمیت بشناسیم... ما می توانیم با ایران کار کنیم تا اطمینانهایی در زمینه تامین سوخت به ایران بدهیم که قابل اطمینان باشند... در پی پذیرش این بسته، ایران از سوی جامعه بین الملل مورد حمایت واقع می شود... »
تمام تلاش سولانا طی چند سال گذشته که مسئولیت اداره بحث هسته ای از سوی 1+5 را به عهده داشته متقاعد کردن ایران برای تعلیق غنی سازی است و هر بار نیز بسته ای را برای جلب نظر ایران ارائه داده است. این بار هم مسایل گذشته تکرار شده با این تفاوت که سولانا سعی کرده با بکارگیری عبارات طمع برانگیزتر که به مواردی از آن اشاره شد به هدف خود برسد. اما چون چیزی تغییر نکرده قاعدتا نتیجه هم تغییر نخواهد کرد. در شرایط حاضر جا دارد طرف مقابل به دنبال یافتن پاسخ این سوال باشد که چرا اقدام آنها به نتیجه نمی رسد؟ و دیگر اینکه به این سوال هم پاسخ دهد که چه اصراری دارد مسیر بن بستی که چندین بار طی کرده و در نهایت متوقف شده را دوباره از نو طی کند؟
اگر در فرازهای پیش گفته از سخنان سولانا دقت شود پاسخ هر دو سوال که در واقع به یک جا ختم می شود یافت می گردد.
پاسخ روشن این است که ایران به هیچ وجه به طرف مقابل و ادعاها و وعده هایش اطمینان ندارد . طرف مقابل در زمانی که ایران صادقانه پذیرای هر نوع گفت وگو برای حل مسئله بود، طرح فریب را به اجرا گذاشت و با این عمل تمامی سرمایه اش برای گفت وگو را از دست داد. سند حقانیت ایران در این ادعا تعلیق دو ساله هر نوع اقدام از سوی ایران بود که به درخواست طرف مقابل انجام شد در حالی که طرف مقابل هیچ حرکت مثبتی در این خصوص انجام نداد. گفت وگو و آمد و شد برای رسیدن به نقطه ای که نظر طرفین را تامین کند خیلی خوب است و با حفظ زمینه های مساعد آن باید ادامه داشته باشد ،لکن 1+5 برای اینکه بتواند به نتیجه هم امیدوار باشد لازم است در فکر فراهم آوردن سرمایه ای باشد که چند سال پیش در یک محاسبه و تصور اشتباه آن را از دست داد و آن اعتماد و اطمینان نظام وملت ایران نسبت به مواضع، ادعاها و وعده های آنها است.
رستنگاه بذر این اعتماد و اطمینان در سرزمین متعلق به ایران است و طرف مقابل می بایست راه رشد و به ثمر رسیدن آن را از ایران بخواهد و تا تحصیل آن ارتباط های دیپلماتیک می تواند ادامه داشته باشد. چنانچه گروه 1+5 رسما و عملا حق مسلم ایران در دستیابی به فن آوری هسته ای و بهره برداری از آن را مطابق موازین بین المللی و همانند سایر کشورهای بهره مند از این فن آوری بپذیرد و از هرگونه سخنی که مغایر بحث غنی سازی است اجتناب کند، امید می رود سرعت رویش بذر اعتماد و اطمینان افزایش یابد و گفت وگوها از دور ملال آور و تکرار تلخ به در آید تا انگیزه ها برای استمرار آن بیشتر شود. گفت وگو خوب است باید به گفت وگو ادامه داد!