هم آهنگی با بیگانه؟/ ناصر بهرامی راد

واردات بنزین ایران تنها از کشور اسپانیا طی یک سال حدود 55 برابر افزایش یافت و از 270 هزار یورو در سال 2005 میلادی به 14 میلیون و 880 هزار یورو در سال 2006 رسید. این خبر به تنهایی کافی بود تا لرزه بر تن هر دولتمرد و هر شهروند ایرانی بیندازد. ملتی که روحیه دوری از اسراف و تبذیر و نیز روحیه استقلال و آزادمنشی ریشه ای دیرینه در فرهنگ ملی اش دارد به سختی می تواند وجود پدیده تلخی را که سالانه نزدیک به 8 میلیارد دلار از ثروت ملی اش را به جیب بیگانگان سرازیر می کرد، بپذیرد و در مقابل، براحتی حاضر است با هر تدبیر عاقلانه ای که کمکی به بهبود این وضعیت می کند، همراهی خالصانه و صادقانه نشان دهد.

گذشت ده روز از آغاز اجرای طرح عظیم ساماندهی مصرف بنزین، بخوبی نشان داد هم مجموعه خادمان مردم در دستگاه های حاکمیت و بویژه دولت تلاش مؤثری را برای اجرای هر چه مدبرانه تر این پروژه بزرگ و تاریخی از خود نشان داده اند، و هم مردم صبور و نجیب نهایت همدلی و همکاری را بعمل آورده اند تا تکلیف مجموعه معضلاتی همچون هزینه های گزاف مصرف بی رویه، ترافیک سنگین و آلودگی هوا را ان شاءالله یکسره کنند.

تنها در پنج روز نخست اجرای طرح آمارهای رسمی نشان داد میزان مصرف حدود 50 میلیون لیتر، میزان سنگینی ترافیک در شهرهای بزرگ حدود 20 درصد و میزان تصادفات بین 20 تا 30 درصد کاهش یافته است.

تصمیمات جبرانی مسئولان از قبیل افزایش ظرفیت حمل و نقل عمومی، اصلاح سهمیه بنزین تاکسی های دارای سیستم ناقص گازسوز، افزایش دوره سهمیه از 4 ماه به شش ماه، در نظر گرفتن سهمیه احتمالی برای سفرهای خانوادگی و نظایر آن، در کنار برخورد قاطع با سوء استفاده ها و بی انضباطی ها، بسرعت شیرینی همدلی ملت و دولت در یک تصمیم سرنوشت ساز را نشان داد. این همدلی در طول دوران استقرار نظام جمهوری اسلامی البته بی سابقه نبود و در برهه های متنوعی رخ نشان می داد. اما شیرینی بیشتر از آن رو در ذائقه مردم نشست که یک بار دیگر طعم تلخ شکست توطئه و دسیسه را به دشمنان قسم خورده شان چشاندند.

گزارش اخیر مؤسسه بررسی امنیت جهانی آمریکا که تحت عنوان «طرح ایران برای براندازی و واژگون سازی تحریم های آمریکا» منتشر شد، حکایت از آن دارد که همزمان با رشد مصرف بنزین در کشور و وابستگی روزافزون به واردات این کالای استراتژیک، تحریم همه جانبه ای برای واردات بنزین در دست مطالعه آنها قرار گرفته بود که به ادعای خودشان می توانست اقتصاد ایران را زمینگیر و فلج کند.

استراتژی سه محوری دولت جمهوری اسلامی برای کاهش وابستگی به بنزین وارداتی شامل توسعه مؤثر ظرفیت پالایشگاهی، تأمین واردات احتمالی از طریق کشورهای دوست و نیز ساماندهی مصرف به وسیله برقراری سیستم سهمیه بندی، چیزی است که در گزارش مؤسسه بررسی امنیت جهانی آمریکا از آن به «آگاهی محمود احمدی نژاد از پاشنه آشیل کشورش» یاد کرده و با تاسف از نتیجه بخش بودن آن خبر داده شده است.

علاوه بر این طرح بزرگ تغییر سوخت همه خودروهای کشور به گاز طبیعی چیزی است که براساس گزارش جدید انجمن بین المللی خودروهای گازسوز می تواند در یک گام حداکثر 5 ساله به صرفه جویی 3 تا 4 میلیارد دلاری از ناحیه پرداخت نکردن یارانه واردات بنزین، و تولید سالانه 9 میلیارد دلاری ثروت از محل افزایش روزانه 450 هزار بشکه به ظرفیت صادرات نفت منجر شود. این همه سود که از محل همراهی دولت و مردم در اجرای هرچه بهتر طرح تاریخی ساماندهی مصرف بنزین عاید منافع ملی می شود، هرچند برای ملت شیرین است، اما دشمنان را بسیار ناگوار می آید، و این طبیعی ترین چیزی است که انتظار می رود. تمام زمینه چینی های ضد انقلاب برای ایجاد و بزرگنمایی حوادث کمرنگ نخستین شب اجرای سهمیه بندی بنزین، نگرانی از همین توفیقات بزرگ را حکایت می کند.

در این میان اما، آنچه می تواند ذائقه مردم و دولت را تلخ کند، همزبانی برخی از داخلی ها با دشمنان و ضد انقلاب است. کسانی که از مدعیان پر و پا قرص ساماندهی مصرف بنزین- البته از طریق افزایش بسیار زیاد قیمت آن- بودند، تنها به آن دلیل که این گام شجاعانه ملی توسط دولتی برداشته شد که او را رقیب سیاسی خود می پندارند، گاهی در مخالفت با آن حتی از بیگانگان و دست نشاندگان تندتر رفتند. آیا این برای بعضی رسانه های داخل ایران که از منافع ملی دم می زنند، مایه ننگ نیست که مشاور رضا پهلوی در پاریس از همراهی آنان با این وطن فروشان در ماجرای سهمیه بندی بنزین، تقدیر و تشکر کرده است؟

آن دسته از مدعیان اصلاح طلبی که در گفت وگو با روزنامه ایتالیایی کوریره دلاسرا از گسترش اعتراضات خیابانی - به زعم خودشان خبر دادند- توجه ندارند که ماجرا، ماجرای مخالفت هرچند کینه توزانه با دولت اصولگرا نیست و مردمی که طی 28 سال گذشته در همه موارد امتحان خود را پس داده اند، با کسانی که مسیر همراهی با جریانات برانداز را انتخاب کرده اند، چه معامله ای می کنند، نمی خواهند از سرنوشت گروه هایی که از ادعای رهبری مبارزات انقلابی و ضد امپریالیستی تا دریوزگی رژیم صدام را در کمتر از سه دهه طی کردند، عبرت بگیرند؟