کابینه جدید، امتیازات جدید!! /مجید هادوی

معمولا برای پیوستن به وحدت ملی و یا آشتی ملی، طرف های سیاسی در یک هدف بزرگ تر و واحد از امتیازات صنفی می گذرند ولی در عراق برای هر مسئله ای امتیازخواهی اساس است. حکومت مالکی در عراق که ترکیبی از ائتلاف با کردها، سنی های معتدل و گروه های شیعی است و موضوعات اساسی مانند امنیت، آشتی ملی، توزیع ثروت، تعدیل قوانین اساسی، ریشه کنی حزب بعث، نفت و گاز و ترمیم کابینه را در دستور خود قرار داده، باید به همه امتیاز بدهد.

کردها که در بحث قانون اساسی دنبال امتیاز کرکوک هستند، در مسیر تعدیل دیگر مواد قانونی و یا ترکیب جدید کابینه تردیدتراشی می کنند و سنی هایی که در ائتلاف حکومتی هستند و قانون اساسی را قبلا تأیید کرده اند، آزادی یک قاتل و امتیازات دیگر در قانون اساسی و تغییر اختیارات رئیس جمهور در مقابل نخست وزیر و فشار به گروه های شیعی را شرط همکاری در دیگر عرصه ها قرارداده اند و حتی تهدید به رویکردهای مسلحانه علیه حکومت می کنند.

با این که هم کردها و هم گروه های سنی شعار ضد طائفه ای می دهند ولی وقتی مالکی طرح کابینه غیرطائفه ای و یا بدون نسبت های طائفه ای 19نفره را مطرح می کند، باز هم کردها کرکوک و قوانین نفتی مناسب با منافع خود و گروه های سنی از امتیازات و اختیارات بیشتر در ساختار سیاسی- حکومتی و نظامی- امنیتی و یا درآمدهای ملی سخن می گویند و آن را شرط همگرایی و آشتی ملی قرار می دهند. این بدان معناست که یک اراده بزرگ تر، در حال مدیریت این بحران و استمرار بن بست های سیاسی- امنیتی است تا با تضعیف همه بازیگران عراقی و تحریک امتیازخواهی به تنش و تضاد بیش تر بین آن ها دست زند و مسئله خروج اشغال گر در اولویت قانونی قرار گیرد. جالب اینست که نماینده ویژه بوش در عراق که مأموریت تحریک آشتی ملی را دنبال می کند از یکسو از گروه های سنی برای عملیات های خود علیه القاعده کمک می گیرد و از سوی دیگر به مالکی برای امتیازدهی به گروه های سنی فشار می آورد تا همواره فضای تحریک شده و فتنه و اختلاف شیعی- سنی پایدارمانده و تضاد ضداشغال گر به تضاد علیه شیعه و حکومت مالکی قوت یابد و تلفات و خسارت آمریکایی ها برای ارائه یک گزارش موفقیت آمیز به کنگره در ماه سپتامبر، کاهش یابد. ولی به نظر می رسد به قول دومینیکی سناتور جمهوری خواه، بوش باید به «استراتژی خروج از عراق» فکر کرده و بدان اقدام کند.