تریبون های خاموش/رضا فاطمی

قرار است به زودی طرحی با عنوان «درهای باز» در هیأت دولت اجرا شود. براساس این طرح، پس از پایان جلسه کابینه در روزهای چهارشنبه، خبرنگاران می توانند به سراغ اعضای کابینه رفته و سوالات خود را مطرح نمایند. وزیران هم از این فرصت استفاده کرده و سیاست گذاری ها و اقدامات در حال انجام را در حوزه مدیریتی شان تشریح خواهند نمود.

گفته می شود این طرح پس از آن مطرح گردید که در دیدار کارگزاران سراسر کشور با رهبر معظم انقلاب، ایشان از ضعف اطلاع رسانی و کم کاری روابط عمومی های دولتی به صراحت انتقاد کردند و فرمودند بسیاری از اقدامات، فعالیت ها و خدمات دولت نهم به خاطر ضعف دستگاههای اطلاع رسانی دولت، پوشیده و ناگفته باقی مانده است.

دولت آقای احمدی نژاد از حیث تعدد مراکز اطلاع رسانی، از ظرفیت های قابل توجهی برخوردار است اما متأسفانه طی دو سال گذشته، میزان بهره مندی از این ظرفیت ها بسیار کمتر از حد انتظار بوده است. کافی است تأملی بر عملکرد خبرگزاری های دولتی ایرنا و ایسنا، روزنامه ایران، شورای اطلاع رسانی، روابط عمومی ریاست جمهوری، اداره اطلاعات و اخبار، مشاورین رسانه ای رئیس جمهور و ده ها روابط عمومی وابسته به وزارت خانه ها و دستگاه های اجرایی داشته باشیم.

به جرأت می توان ادعا کرد که تعداد قابل ملاحظه ای از آن ها خاموش، برخی دیگر نیمه فعال و متأسفانه تعدادی هم در جهت مخالف رویکرد های دولت، مشغول فعالیت و حتی سم پراکنی(!) هستند.

آیا تاکنون دولت از خود پرسیده است که چرا باید وزارت خانه مهمی همچون وزارت کشور از سخنگو محروم باشد؟ چرا باید سخنگوی دولت پس از گذشت 6 هفته سکوت، در هفته گذشته نشست خبری بگذارد؟ آن هم هفته های گذشته ای که با موضوعات چالش برانگیزی همچون سهمیه بندی بنزین، کاهش نرخ سود بانکی، گرانی برخی اقلام همچون لبنیات، گوشت و خدمات عمومی، پایان دور اول سفرهای استانی و... مواجه بودیم. به راستی تاکنون چند وزیر کابینه نهم، نشست خبری و مطبوعاتی داشته اند؟ و عملکرد روابط عمومی وزارت خانه هایی چون آموزش و پرورش، آموزش عالی، صنایع، اقتصاد و دارایی، نفت، ارشاد و... چگونه بوده است؟

بالاخره آیا دولت آقای احمدی نژاد تاکنون ارزیابی جامع و کاملی از نحوه تعامل و همکاری با رسانه ها داشته است؟ و اگر داشته، چه نمره ای به خود می دهد؟