ادبیات مشترک سیاسی /مجید هادوی

هفته گذشته شاهد بیانیه رهبر امارت اسلامی عراق بودیم که ضمن پرداختن به مسائل مختلف دارای دو شاخص مهم بود. از یکسو ایران را متهم به دخالت در عراق و تقویت حکومت مالکی و شیعیان می کرد و از سوی دیگر به ایران دو ماه مهلت تهدیدآمیز می داد.

با اینکه ابوعمرالبغدادی و آمریکا و کشورهای معتدل و هم پیمان آمریکا و دوستان جدید اسرائیل در صف بندی های خیر و شر نئومحافظه کاران، جایگاه متضادی دارند ولی یکباره در مورد ایران «ادبیات مشترک سیاسی» پیدا می کنند و هم ایران را تهدید مشترک می یابند و هم به لحاظ زمانی اشتراک پیدا می کنند. بوش نیز تا 15 سپتامبر فقط دو ماه وقت لازم دارد و باید موفقیت های خود در عراق را به کنگره و سنا ثابت کند، ولی ابوعمرالبغدادی با ذکر مهلت دو ماهه ظاهرا به پس از زمان آغاز شمارش معکوس خروج نیروهای آمریکایی فکر می کند. چقدر جالب است که درمراسم «پایگاه اشرف» سازمان منافقین در استان دیالی عراق هم آقای بندربن سلطان و گروههای بعثی و سنی افراطی جمع می شوند و با کمک میلیون دلاری آقای بندر بن سلطان، مسئولیت پذیری برای فشار به شیعیان عراق و حکومت مالکی و ایران را نشان می دهند. اتفاقا بوش نیز پس ازگزارش مرحله ای از اوضاع عراق که ناکامی در اهداف 18 گانه و درخواستی کنگره و استراتژی جدید وی را تاکید می کند، ایران را متهم به مشکل تراشی در عراق می کند. اگر نخواهیم وارد بحث ماهیتی در بین این گروههای مختلف الاسم بشویم ولی حداقل می توان گفت که این گروهها، رفتار هم تکمیلی در عرصه های مختلف دارند و در طول یکدیگر تعریف می شوند و اتفاقا در هر مقطعی که بوش در بن بست های جدی در محیط داخلی آمریکا و یا عرصه بین المللی گرفتار می شود، ناگاه بیانیه هایی شبیه به بیانیه ابوعمرالبغدادی، بوش را نجات می دهد و خوراک لازم سیاسی و امنیتی را برای او فراهم می کند. البته همانگونه که در گزارشهای خبری عراق در هفته گذشته آمد، آقای رامسفیلد نیز در دوره صدارت در پنتاگون، از برخی عملیاتهای مهم و حساس علیه این گروه در عراق جلوگیری می کرده و حتی نیروهای آمریکا با شکل و نام نیروهای افراطی دست به علمیاتهای تروریستی و تخریب علیه شیعیان در عراق می زدند.

یعنی با همه شعارهای جذاب که گاهی تا مرز نابودی هم پیش می روند ولی فرزندان عشیره سدیری در عربستان هم حامی سلفی ها و افراطی ها در عربستان و عراق ولبنان و افغانستان و پاکستان و جنوب شرق آسیا هستند و هم شریک استراتژیک نئومحافظه کاران آمریکا و گروههای بعثی عراق هم «مقاومت ضد آمریکایی» هستند و همچنین بخشی از پروژه «کودتای سفید حکومتی آمریکا» در عراق و در جشن سازمان منافقین، در کنار دوستان آمریکایی و افراطی قرار می گیرند. البته انتصاب آقای کروکر به عنوان سفیر آمریکا در عراق نیز اتفاقی نیست زیرا وی در زمان برمر از مخالفین انحلال حزب بعث و یا قانون ریشه کنی حزب بعث بوده و متخصص در امور گروه های افراطی و تروریستی (القاعده)، که سالها در پاکستان زحمت کشیده است!! به همین جهت و برای هم تکمیلی رفتاری، ادبیات سیاسی مشترک نیز پیدا می کنند تا در پروژه سیاسی آمریکا در عراق، بعثی ها در سهم حکومتی، بالانس کننده قدرت سیاسی باشند و «القاعده و امارات اسلامی عراق » هم بهانه 12 پایگاه نظامی و استمرار حضور نیروهای آمریکایی در عراق طی سالهای آتی قرار گیرند.