تیر خلاص به کارگزاران /سجاد نوروزی

1ـ سخنان سخنگوی حزب کارگزاران با نشریه ذکر را در حقیقت می‌توان رونمایی ازعقایدی دانست که سالیان دراز در پس پرده عملگرایی و پراگماتیسم مهجور مانده بود! در حقیقت فضا و ساختار اجتماعی ـ سیاسی ایران اجازه نمی‌داد و هنوز هم نمی‌دهد، که نیروهای سیاسی درون حاکمیت، مواضع برون‌ گفتمانی اتخاذ کنند و همچنان هم خود را محب نظام و انقلاب معرفی کنند.

اما حسین مرعشی که گویا در آن مصاحبه طاقت‌ از کف داده بود، دست به انتحار زد و بر پیکره حزب متبوع خود تیر خلاص زد. تیر خلاصی که البته عقیدتی و ایدئولوژیک است و نشان داد سالیان درازی در این مرز و بوم عنان واختیار قوه اجرایی بر دستان کسانی بوده که به ماهیت عقیدتی و ایدئولوژیک انقلاب اعتقاد نداشته اند. اما برای اینان اگر اصل نظام پذیرفتنی نبود، منصب و مقام پذیرفتنی و گوارا بود که هیچ، مواهب جانبی هم داشت. اینچنین بود که سیر تکوینی اقتصاد و سیاست دراین مرز و بوم در جهتی حرکت کرد که مطابق با اصل و ذات انقلاب اسلامی نبود.

اینکه آقای مرعشی می‌گویند، اسلام نظام اقتصادی و سیاسی ندارد و حتی  اعتقاد اصل ولایت فقیه ضرورتی ندارد. اصلا چیز غریبی نیست. اگر کسی واقعا به انقلاب واصل مترقی و حقیقت‌گرایی ولایت فقیه معتقد باشد، اگر کسی به ذات پویا و اسلامی و دموکراتیک قیام 57 معتقد باشد، محال است حب قدرت ذهنش را برباید و چنان کند که مملکتی آسیب ببیند. اینان چنان اسیر در عملگرایی و فایده‌گرایی شده بودند که فقر جانکاه خیل کثیری از مردم بر ذهنشان اثر نمی‌نهاد. برای اینان تفاوت نمی‌کرد کسی به نام شبش محتاج است اما دست‌پروردگان شبه متجدد آنان از بهترین معاش برخوردار باشند و حتی فقر فقرا را به رخ آنان بکشند و جذبه کاذب برای خود پدید آورند. مرعشی حتی به کنایه از اصول اسلامی یاد می‌کند و تغییرهای ناروا بر لب می‌آورد. افسوس، افسوس که اینان زمام‌دار ما بودند. افسوس که روزگاری اینان بر ما مسلط بودند و حکم می‌راندند.

2ـ اکنون باید چه کرد؟ باید با لیبرال‌ها مسامحه کرد؟ باید چشم پوشید؟ اگر این سخنان، فقط یک اظهارنظر و ارائه بیان بود، می‌شد به مصداق اصل «آزادی بیان» که در محکمات اسلامی نیز جایگاه ویژه دارد، آن را شنید و به نقد و بحث و فحص نشست. کما اینکه اگر خوانندگان عزیز به یاد داشته باشند، من بارها به نقد نظرات دیگران پرداخته‌ام و در عین نقادی، حق ارائه نظر را محترم شمرده‌ام. اما این بار به صراحت هشدار می‌دهم که این سخنان حکایت از یک برنامه منسجم و آشکار دارد. مرعشی کارکشته سیاست، بهتر از من جوان‌ بیست و چند ساله می‌داند این گونه سخن گفتن در جامعه اسلامی ـ انقلابی ایران چه اثراتی دارد. او عامدانه چنین می‌گوید، چرا که حزب کارگزاران برنامه منسجم برای یک مواجهه سیاسی تمام عیار را ساخته و پرداخته است و قطعا پشت گرم به طیفی در داخل یا شاید هم خارج، قصد دارد تمام قد برابر انقلاب بایستد. حزب سرمایه‌داران آنقدر بودجه دارد که  از روزنامه‌نویس گرفته تا هوچی خیابانی استخدام کند! پس باید هشیار بود و بهانه‌ای به دست آنان نداد.

خشم انقلابی ما باید در هیاتی کاملا آرام ولی پی‌گیر به پیش رود. باید با فضاسازی اجتماعی منسجم، جلوی هرگونه اقدام ناراست و کج‌روانه را گرفت. کیاست اصولگرایانه حکم می‌کند که اصولگرایان  قاطع و عاری از هرگونه مصلحت‌سنجی تک تک اعضای این حزب را مورد خطاب قرار دهند تا مشخص شود که قرابت  آنان با سخنان مرعشی تا چه حد است.

اما با همه این تفاصیل، کارگزاران دیگر نمی‌تواند قد علم کند سد نامرئی میان جامعه ایران و کارگزاران امروز مرئی و کاملا آشکار است و قطعا اینان با پاسخ قاطع ملت در انتخابات مواجه خواهند شد تا حذف رسمی به مثابه مرهمی بر زخم‌های 16 ساله این ملت نمود می یابد.

سیاست روز27/04/86