مجادله ولایتی وجواد لاریجانی

در پی انتشار پاسخ دکترعلی اکبر ولایتی به مصاحبه تلویزیونی دکتر محمدجواد لاریجانی، لاریجانی در قالب یادداشتی، ضمن بازگوکردن بخشی از اختلافات تاریخی خود با وزیر اسبق خارجه، به انتقادات صریحی از ولایتی پرداخت.

این مجادله از آن جا آغاز شد که شنبه شب گذشته، محمدجواد لاریجانی که در برنامه «نگاه یک» شبکه اول سیما حضور یافته بود، زمانی که مورد سؤال مجری درباره علت خروج از وزارت خارجه در دوران ولایتی قرار گرفت، علت را اختلاف با علی اکبر ولایتی عنوان کرد.

وی همچنین با اشاره به چگونگی شکل گیری قطعنامه 598 و پذیرش آن از سوی ایران، خود را طرفدار دیپلماسی پروژه ای دانست و وزیر خارجه اسبق را متهم کرد که به خاطر انتقادات رسانه ها، پروژه های دیپلماسی را متوقف می کرد.

این اظهارات طبعا با واکنش دکتر ولایتی روبه رو شد و وزیر اسبق خارجه در مصاحبه ای که با یک روزنامه صبح کرد، ضمن طبیعی دانستن اختلاف در وزارت خارجه اظهار داشت که تصمیمات سیاست خارجی آن هم در امر بسیار مهمی مثل قطعنامه 598 باید به تصویب سران نظام می رسید و طبیعی است که به صرف ارائه یک پیشنهاد نمی شود نظری را پذیرفت و براساس نظرات یک فرد اقدام کرد.

ولایتی درباره علت رفتن محمدجواد لاریجانی از وزارت امورخارجه هم گفت: دلیل جداشدن ایشان از وزارت امور خارجه این بود که در زمان تصدی جناب آقای ری شهری در وزارت اطلاعات ادامه کار ایشان از سوی آن وزارت به مصلحت دانسته نشد و از ما خواستند که به فعالیت ایشان خاتمه دهیم.

محمدجواد لاریجانی در واکنش به اظهارات فوق در یادداشتی، ولایتی را متهم کرد که هرگز ایده ای را که تا حدی جدید باشد، ارائه نکرده و این خشکسالی، امر کوچک و بی اهمیتی نیست.

به گفته وی در منطق کاری ولایتی، ابتدا باید تیر را رها کرد و هرکجا اصابت نمود، دور آن را خط کشید و آن را هدف اعلام کرد و برای آن پیروزی جشن گرفت و تیرانداز را تشویق نمود. این هم مسلک «قبه نوری» است که آقای ولایتی در تمام طول شانزده سال وزارت خارجه و پس از آن، همواره به آن عمل کرده و می کند.

لاریجانی ادامه داده است، در مورد قطعنامه 598 در تمامی مراحل مذاکرات و سفرهای من به نیویورک و دیگر کشورها، نه تنها نخست وزیر محترم، رئیس جمهور و رئیس مجلس بلکه حضرت امام(قده) در جریان قرار می گرفتند و تا من مطمئن نمی شدم که آن بزرگوار نظر مساعد دارند، قدمی برنمی داشتم. اما آقای ولایتی در تمام طول این مذاکرات، حتی یک لحظه هم حاضر نشدند به موضوع، نتایج، متن و مسیر توجه کنند و همواره می گفتند: چون حساسیت عمومی وجود دارد، من مخالفم.

وی همچنین درباره رفتنش از وزارت خارجه گفته است: جناب آقای ولایتی ظاهرا از فرط هیجان فراموش نمودند که اینجانب وقتی از وزارت خارجه رفتم، برای مدت بیش از پنج سال در شورای عالی امنیت ملی- که بالاترین نهاد امنیتی- سیاسی کشور است- در مقابل ایشان در تمام جلسات می نشستم.