درسی برای مدیران ارشد فرهنگی کشور

هر ساله رهبر معظم انقلاب در ماه مبارک رمضان و در شب تولد امام حسن مجتبی(ع) میزبان شاعران این سرزمینند. این دعوت هر ساله که با اقامه نماز و افطارتوأم است، قریب به دو دهه دوام یافته و به سنتی حسنه تبدیل شده و... اما غرض از نگارش این سطور اشاره به نکاتی مهم به بهانه این جلسه و درس گرفتن از رفتار رهبر انقلاب با مقوله شعر و شاعران و فرهنگ این مرز و بوم است.
این جلسه بسیار صمیمی و در عین حال با شکوه در تمام این سالها ثابت و منظم برگزار شده و منشأ برکات متعددی بوده است در شرایطی که به اذعان قریب به اتفاق منتقدان و ناظران هنر و ادبیات، شعر فارسی روزهای بدی را می گذراند. شاعران که طی قرنها در متن فرهنگ فارسی و فرهنگ مردم و از سازندگان و آفریدگاران اصلی آن به شمار می رفتند به حاشیه رانده شده و شعر فارسی شاید در بدترین وضع طی سده های اخیر قرار دارد. این در حالی است که در دو دهه نخست انقلاب، شعر با جهشی انکارناپذیر نسبت به دهه های پیش از آن، چهره های درخشانی را معرفی و آثاری ماندگار را به ادبیات فارسی تقدیم کرد. اکنون اما به نظر می رسد رسانه ها چون گذشته تمایلی به انعکاس شعر شاعران و آثار موجود ندارند. صفحات شعر و ادبیات در بیشتر رسانه های مکتوب حذف شده و یا تنها از جهت رفع تکلیف منتشر می شوند. شمارگان مجموعه های شعر در بهترین حالات، به زحمت از مرز سه یا چهار هزار نسخه می گذرد و آنچه منتشر می شود نیز کمتر اقبال عمومی یافته و استقبال از آن اندک است. ناشران با این احوال عنایتی به انتشار آثار شاعران ندارند و ناشران دولتی نیز به جهت مدیریت نادرست در تولید و انتخاب آثار منتشر شده در این حوزه، کارنامه درخشانی ندارند. نشریات تخصصی شعر بسیار اندک و انگشت شمارند و آنها که هستند نیز وضعیتی کم فروغ و شمارگان ناچیز دارند.
در این اوضاع، رسانه ملی نیز روی خوشی به شاعران نشان نداده و نمی دهد. شعر جایی در برنامه سازی صدا و سیما به طور حرفه ای و جدی ندارد. در تلویزیون آنچه به شعر برمی گردد اندک، نازل و قابل سرزنش است. اکنون به برکت همین رسانه ها و بویژه رسانه ملی، عمده مردم این سرزمین از پاره شدن رباط صلیبی بازیکنان درجه سه لیگ دوم و سوم فوتبال کشور نیز مطلعند.
مخاطبان رسانه ها و رادیو و تلویزیون در جریان بی اهمیت ترین گفتگوها و حوادث زمین و حاشیه زمین فوتبال در دور افتاده ترین نقاط مملکت قرار می گیرند، اما بزرگترین حوادث ادبی شانسی برای ظهور و حضور در رسانه ندارد. مردم شاعران بزرگ خود را نمی شناسند و شعر خوب در جایی خریدار ندارد.
این وضعیت بسیار تأسف آور است. خوب است دیگر مسؤولان کشور و بویژه مدیران رسانه ای از رهبر انقلاب بیاموزند. به راستی کسی تاکنون از خود نپرسیده است که چطور مقام معظم رهبری با وجود این همه مشغله های متعدد، با شور و شوق و توجه بسیار به شعر و شاعران، هر ساله با آنان به گفتگو می نشیند و آثارشان را می شنود و... .
اما دیگران کوچکترین درسی از این رفتار تحسین برانگیز نمی گیرند. آیا حتی مدیران ارشد فرهنگی ما، حتی وزرای ارشاد ما در دولتهای متعدد، چنین اهتمامی داشته اند؟ چرا؟
محمد حسین جعفریان