نکات مغفول در نگاه کروبی /ایرج نظافتی

"حقوق مطبوعات در ایران" عنوان همایشی بود که سه شنبه هفته گذشته -دوم مردادماه جاری- حزب اعتماد ملی به بررسی و به اصطلاح آسیب شناسی آن پرداخت.

سوای ماهیت این همایش که در پوشش دفاع از حقوق مطبوعات، دولت را متهم به نقض آزادی بیان نمود و خوراک خوبی هم برای رسانه های خارجی فراهم کرد! بخش هایی از سخنان دبیرکل حزب اعتماد ملی جای تأمل دارد.

آقای کروبی در این همایش گفت: "ما خواهان آزادی مطبوعات و در چارچوب قانون اساسی هستیم و معتقدیم شرایط امروز کشور نیز مستعد و مناسب نیست."

این اظهارات آقای کروبی سؤالاتی را در اذهان عمومی ایجاد می کند از جمله اینکه دبیرکل حزب اعتماد ملی به دنبال چه نوع آزادی در مطبوعات هستند؟ اگر از نظر ایشان آزادی انتقاد وجود ندارد، چگونه است که روزنامه ارگان رسمی حزب آقای کروبی در این حد از آزادی برخوردار است که می تواند از صهیونیست ها در روزنامه خود دفاع کند و در همان حال در سیاه نمایی از وضعیت کشور دست رادیو اسرائیل را از پشت ببندد!

اگر غیر از این است آقای کروبی مشخص کند که روزنامه او درصدد چاپ چه مطلب و یا ادعایی بوده که با دیوار قانون و یا مانع مسئولان مواجه گردیده است.

اگر صفحات روزنامه آقای کروبی را ورق بزنید با این واقعیت روبرو خواهید شد که این روزنامه نوعا هیچ اعتنایی به دایره آزادی های قانونی نداشته و به تهدید منافع ملی و امنیت ملی نیز پرداخته است.

از پوشش خبر مرگ مهستی، خواننده فاسد رژیم منحوس پهلوی، مصاحبه با برخی چهره های منتقد نظام، تریبون دادن به برخی قلم به دستان کج اندیش که مخالفت با اصول انقلاب از خامه قلمشان می چکد تا درج هرگونه نقد منصفانه و مغرضانه در روزنامه اعتماد ملی گواهی صادق بر این مدعاست، و به راستی آیا این ها فراتر از آزادی مطبوعات -و حتی ورود به حیطه لجام گسیختگی- نیست!

امروز که جناب آقای کروبی فریادشان در نبود به اصطلاح آزادی های قانونی در عرصه مطبوعات بلند است و به نوعی دلسوز دست اندرکاران حرفه پرمخاطره روزنامه نگاران شده اند، چرا به وضعیت معیشتی روزنامه نگارانی نمی پردازند که صادقانه و متعهدانه در خدمت به مردم به وظیفه اطلاع رسانی خود عمل می کنند و از هیچگونه پشتوانه حمایتی برخوردار نیستند.

همان روزنامه نگارانی که دفاع از آرمان های ایرانی- اسلامی را با هیچ چیز عوض نمی کنند و در راه سربلندی ایران اسلامی دست به سینه حزب و گروه و دسته خاصی نیستند.

اگر جناب آقای کروبی واقعا دغدغه مطبوعات را دارند و به فکر روزنامه نگاران هستند، پس چرا به نقد عملکرد انجمن های صنفی که به نام روزنامه نگاران و صد البته به کام دیگران دامنه فعالیت خود را گسترانیده اند، نمی پردازند.

اما بر روزنامه نگاران واقعی و حرفه ای و رنج دیدگان و زحمتکشان این عرصه پوشیده نیست این شیوه ای که جناب آقای کروبی و همفکرانشان در دفاع از مطبوعات انتخاب کرده اند و هر روز در این باره جلسات تازه ای برگزار می کنند هیچگونه ارتباطی با فعالیت های روزنامه نگاری و سنخیتی با مشکلات و دغدغه های واقعی این حرفه ندارد.