ناامیدی راه سبز امید

فتح‌الله پریشان
یکی از پدیده های سیاسی رایج در چند سال اخیر در کشورمان، انشعاب یا تأسیس حزب سیاسی جدید است. این امر در دو صورت رخ داده است:
1- تأسیس حزب سیاسی از سوی افرادی که نامزد مورد نظر آنها پیروز انتخابات بوده؛
2- تأسیس حزب سیاسی از سوی کسانی که نامزدشان پیروز نشده است.
اگر تأملی در عمر کوتاه احزاب مدعی اصلاحات نمائیم چند مصداق برای گفته فوق پیدا می شود. حزب مشارکت ایران اسلامی به دبیر کلی برادر سیدمحمد خاتمی، یکسال پس از پیروزی وی شکل گرفت. جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر نیز پس از شکست دکتر معین، کاندیدای اصلی اصلاح طلبان افراطی در سال 84 شکل گرفت. مورد سوم تشکیل حزب اعتماد ملی از سوی آقای کروبی که آن هم به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری دوره نهم و پیروزی دکتر احمدی نژاد مربوط می شود. آقای کروبی به دلیل ناراحتی از مجمع روحانیون مبارز و دیگر احزاب اردوگاه دوم خرداد که از وی حمایت نکردند و باعث شکست سیاسی ایشان در آوردگاه انتخاباتی دوره نهم شدند، دست به تأسیس حزب اعتماد ملی زد تا با انسجام و تمرکز بیشتر در دوره های آتی فعالیت نماید. ایشان بار دیگر و البته برای آخرین بار به دلیل شرایط سنی اش در انتخابات دوره دهم شرکت نمود و این بار نیز با فاصله آرای خیلی بیشتر از دوره قبل شکست خورد.
جبهه سیاسی تازه تأسیس دیگر مربوط به تشکیلات اجتماعی «راه سبز امید» میرحسین موسوی است که پس از واگذاری نتیجه انتخابات با فاصله 11 میلیونی به دکتر احمدی نژاد، با کلید زدن سناریوی تقلب در انتخابات نوآوری هایی نیز در این عرصه داشت و با فرار به جلو و بجای پاسخگویی به اتهامات وارده به وی به عنوان عامل اصلی اغتشاشات و آسیب های مالی و جانی پس از انتخابات، با دستپاچگی اعلام کرد که تشکیلاتی برای پیگیری حقوق مردم و زنده نگه داشتن جنبش به اصطلاح سبز تشکیل خواهد داد که هیچ گونه محدودیتی برای عضویت در آن وجود ندارد. تشکیلات موسوی همانند اصرار و لجاجت وی بر بحث تقلب و ابطال نتیجه انتخابات دهم به رغم تمام ادله و اسناد ارائه شده، با همنوعان خود تفاوت هایی دارد. احزاب قدرت ساخته و انشعاب یافته گذشته حداقل به داربست های قانونی و هنجاری کشور احترام گذاشتند و با تنظیم اساسنامه و مرامنامه، از کمیسیون ماده 1 احزاب وزارت کشور مجوز فعالیت اخذ کردند اما راه سبز امید گویی تداوم قانون گریزی موسوی در عرصه ای دیگر است.
ضمن اینکه به لحاظ خط مشی سیاسی و راهبردها و گونه های مختلف طیف هایی که اعلام آمادگی برای پیوستن به این تشکیلات را کرده و مورد استقبال صحنه گردانان نیز واقع شده اند، نیز از نوعی بی سامانی، بهم ریختگی خط و مرزهای سیاسی و آشفتگی و عدم انسجام درونی رنج می برد. به راستی موسوی چگونه در این تشکیلات هم از اصولگرایان اصلاح طلب استقبال می کند و هم از مطرودین امام در گروهک های نفاق، نهضت آزادی، ملی- مذهبی ها و چریک های فدایی خلق و تمجید آمریکایی ها و صهیونیست ها و نکته آخر اینکه آیا دیگر احزاب اصلاح طلب ، برادر بزرگتری، کسی که بیست سال از فعالیت سیاسی کشور دور بوده و به مطالبات و خواسته های مردم آشنایی ندارد و در عرصه انتخابات دهم رویکرد و عملکردی غیر منتظره از خود نشان داد و به میثاق ملی ملت که حاصل رشادت ها و شهادت های صدها هزار نفر از فرزندان این مرز و بوم است، توجهی نشان نداده را خواهند پذیرفت؟ یا این حزب، جبهه یا تشکیلات سیاسی نوظهور در حسرت توجه مردم به همان فرجام جبهه دموکراسی خواهی و حقوق بشر بازنده قبلی مبتلا خواهد شد؟!