موشک سجیل؛ دکترین دفاعی مقتدرانه ایران

جدیدترین موشک ساخته شده در کشورمان در رژه دیروز برای اولین بار به نمایش گذاشته شد. موشک بالستیک سجیل که پس از موشکهای شهاب 3 و قدر، سومین موشک دوربرد ایران اعلام شده است، دیروز سه شنبه در مراسم رژه نیروهای مسلح در جوار حرم حضرت امام(ره) در معرض دید همگان گذاشته شد.
در ایام شکوهمند هفته دفاع مقدس جمهوری اسلامی ایران با ارائه این توانمندی دفاعی بار دیگر اقتدار نظامی و قدرت فناوری خود را به رخ جهانیان کشید.
بعد از جنگ جهانی دوم با قوت گرفتن قطب بندیهای سیاسی، بلوکهای علمی و تکنولوژیکی نیز متأثر از این هاله قدرت، کشورها را در مراتب مختلف علمی و فناوری تقسیم نمودند که قطعاً ملاک این ارزیابی متغیر تابع وزن سیاسی کشورها بوده است تا از این منظر بازیگران جهان سوم توان ارتقا به دایره جهان دوم را کسب نکنند.
این ثمره تلاش داخلی را می توان برگ زرین دیگری از خودباوری جامعه ایرانی تلقی نمود که توانسته است با وجود کمبودها، کاستیهای صنایع نظامی را مرتفع نماید. نمایش این فناوریها به هیچ عنوان بیانگر میلیتاریزه شدن صنایع کشور نیست، زیرا آنچه اکنون در حوزه نظامی به عنوان توسعه صنایع مذکور مطرح گردیده، به منزله رفع نیازمندیهای کشور است. هر دولتی در جهان با تعریف منافع ملی و امنیت ملی خویش ناگزیر از پاسخ به نیازمندیهایش می باشد و ایران نیز از این امر مستثنا نیست. بر کسی پوشیده نیست، در مقطع آزمایش موشک شهاب 3 رسانه های منطقه همسو با صهیونیستها در ارائه تحلیلهای ناصواب تلاش کردند تا چهره ای میلیتاریستی از جمهوری اسلامی ایران ارائه دهند که این سوژه تبلیغاتی بتدریج زمینه پروژه ایران هراسی را فراهم کرد.
پیروزی انقلاب اسلامی و شرایط خاص ایران و تحدید واردات، بستر رونق و شکوفایی تولیدات صنعتی و نظامی را در کشور فراهم نمود. نمایش این موشک به عنوان نمونه ای از دستاوردهای فرزندان این مرز و بوم در میان تنگناهای اعمالی از سوی دشمنان، نشانگر تلاش جوانان ایران اسلامی است که ایران را در جایگاه قابل اعتنای پیشرفت قرار داده است.
جمهوری اسلامی پس از پیروزی و اعلام استقلال، با طرد سلطه کشورهای زیاده خواه، نه تنها احساس غرور ملی و حیثیت مخدوش شده را به ایرانیان اعاده نمود، بلکه به الگوی الهام بخش نیز برای دیگر کشورها تبدیل شد.
بدین منظور، قدرتهای فرامنطقه ای که شعارهای انقلابیون ایران را مغایر با هدفهای توسعه طلبانه شان ارزیابی می کردند، با به کارگیری اهرمهای گوناگون سیاسی، اقتصادی و نظامی، ساز و کار تحریم و انزوای جمهوری اسلامی را در دستور کار قرار دادند تا از این منظر بازگشت ایران را در زمانی کوتاه به منظومه اقمار سیاسی شان به دلیل نیازمندیهای جامعه نظاره گر باشند.
لذا پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تحریمها بویژه در مقطع جنگ 8 ساله با هدف به زانو درآوردن جمهوری اسلامی استمرار یافت که از این ایده نتیجه ای برای بدخواهان نظام اسلامی عاید و حاصل نگردید. در شرایط فعلی، رشد روزافزون تولیدات صنعتی و غیرصنعتی را می توان افق استقلال نامگذاری نمود. بیگانگان با شانتاژ خبری و رسانه ای، در پی القای این موضوع می باشند که استمرار حیات سیاسی کشورها در گرو وابستگی به ابرقدرتها و پذیرش متروپل قدرت و ثروت است که موفقیتهای تکنولوژیکی در ایران این دیدگاه را باطل نمود. نمونه بسیار بارز این پیشرفت را می توان در انرژی صلح آمیز هسته ای جستجو کرد که با تشدید تحریمها و عدم گشایش فضای پشتیبانیهای خارجی، ظرفیتهای داخلی با توسعه فازهای جدید، آنها را دچار تحیر نمود.
این پیشرفتها را می توان بومی سازی فناوریهای جهانی تلقی نمود و این مهم حاصل نمی شود، مگر با اراده ای قوی و باوری عمیق به داشته های خودی، چنانکه اکنون رسانه ای شدن این موفقیتها تأییدی بر این ادعاست.
بومی نمودن فناوریهای صنعتی و نظامی در حقیقت خط بطلانی بر رابطه ترسیم شده گذشته است، بدین معنا که گسست رابطه شمال جنوب و مهندسی جدید از ثبت اختراعات و ظهور دستاوردها می تواند گام جدیدی در راستای تدوین قطبهای متنوع قدرت باشد.
دولتهای اقتدارگر غربی سالهاست با القای ضعف و ناتوانی، کشورهای جهان سوم را به عنوان کشورهای اقماری خود تعریف نموده اند و به آنها به گونه ای این عقب ماندگی تفهیم گردیده است که ناگزیر باید این وابستگی را به عنوان یک مسیر تغییر ناپذیر بپذیرند.
این توفیقات بیانگر شکل گیری قدرت و افزایش قدرت بازیگری و چانه زنی در مناسبات بین المللی است که جمهوری اسلامی ایران تاکنون اقتدار خود را در عرصه های گوناگون جهانی از این منظر به اثبات رسانیده است.
ورود موشک سجیل به چرخه تولید، گام دیگری از تلاشهای فرزندان این کشور برای تقویت بنیه دفاعی خویش در چارچوب دکترینهای دفاعی تعریف شده قابل ارزیابی است.
تولید این موشک در چارچوب دکترین و راهبرد بازدارندگی دفاعی و فعالیتهای متعارف موشکی جمهوری اسلامی ایران و صرفاً با هدفهای دفاعی و برای تحکیم صلح، ثبات و آرامش در منطقه صورت گرفته است و علیه هیچ کشوری به کار گرفته نخواهد شد.
بنابراین، جمهوری اسلامی با خودباوری و اعتماد به نفس ملی توانست در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی در مقابل سیل تهدیدها و تعرضهای بیگانگان بر اصول و ارزشهایش پافشاری نماید. آنچه امروز ثبات و پایداری ایران را در مقابل هجمه های تمام ناشدنی استکبار تضمین نموده، نهادینه شدن فرهنگ مقاومت و ایستادگی در مقابل زورگویان در بستر بیداری و خودباوری ملت ایران است که توانست این برگ برنده را در پرونده عملکردی اش به ثبت و ضبط برساند.
غلامرضا قلندریان