توهین و سکوت

حسین امیدى
وقتی آقای احمدی نژاد سخنرانی خود را در مجمع عمومی به جنایات رژیم صهیونیستی و افسانه هولوکاست رساند، نمایندگان 12 کشور حامی رژیم صهیونیستی سالن سخنرانی را در اقدامی هماهنگ ترک کردند تا به خیال خود از اهمیت و تأثیر اعتراض به صهیونیست ها و جنایات آنها در غزه بکاهند.
نتانیاهو که دو روز بعد (چهارشنبه شب) در مجمع عمومی اقدام به سخنرانی کرد، با یک پیش بینی تدارک شده، به سه محور پرداخت. البته مانند دوربان 2 در ژنو، عده ای سیاهی لشکر برای تأیید مطالب او هم در سالن حاضر بودند.
طرح صلح از دیدگاه رژیم صهیونیستی، حمله به گزارش گلدستون که رژیم صهیونیستی را محکوم به جنایت جنگی می کرد و حمله به ایران و تلاش برای اثبات هولوکاست، محورهای سه گانه سخنرانی نتانیاهو را تشکیل می دادند.
با اینکه نتانیاهو در سایه حاکمیت و نفوذ لابی صهیونیستی، دیدار سه جانبه با اوباما و ابومازن را به نفع خود سامان داده بود و وزیرخارجه او به جز دیدار با برخی همتایان غربی خود، با تعدادی از وزرای خارجه کشورهای سازشکار عربی هم نشست هایی برقرار کرده بودند و مسئولان اطلاعاتی و جاسوسی این رژیم دیدارهای محرمانه ای با مسئولان استخبارات عربستان برای هماهنگی بیشتر در موضوعات منطقه ای ترتیب داده بودند، با این حال، سخنرانی نتانیاهو آنچنان انفعالی و پرخاشگرانه بود که بلافاصله در رسانه های این رژیم از چپ و راست به او تاختند و از او انتقاد کردند.
در بخش اول سخنرانی نتانیاهو، «صلحی موهوم و سرابگونه» به طرف فلسطینی وعده داده شد و آن را «صلح امن» معرفی کرد ولی در مقابل تأکید بر ضرورت پذیرش دولت یهودی برای اسرائیل و حذف قدس و آوارگان از سیر مذاکرات و دولت بدون سلاح با مرزهای موقت برای فلسطینی ها را وعده داد و توقف محدود و موقت شهرک سازی برای صهیونیست ها را در مقابل عادی سازی فوری کشورهای عربی قرار داد. البته اوباما و خانم کلینتون نیز از کشورهای عربی خواستند تا دست به اقدامی فوری در به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی بزنند.
یعنی نمایش چند ماهه میچل برای قانع کردن نتانیاهو به پذیرش دو دولت مستقل و یا توقف شهرک سازی و ورود به موضوعات اساسی و نهایی مذاکرات مانند قدس، بازگشت آوارگان، مرزها، بر چیدن شهرک های صهیونیست نشین و... از سوی نتانیاهو به سخره گرفته شد و طرح صلح سعودی که در سال 2002 در بیروت به تأیید اتحادیه عرب رسید نیز ارزش بحث پیدا نکرد تا وجهه کشورهای عربی که برای قانع کردن اسرائیل به این طرح، رفت وآمدهای ماراتونی ترتیب داده بودند، حفظ شود.
نتانیاهو نام این طرح را «صلح امن» نامید و اساس آن را پذیرش دولت یهودی اعلام کرد.
در بخش دوم سخنرانی نتانیاهو که تلاش شد به رئیس جمهور ایران پاسخ داده شود و حقانیت وجود هولوکاست اثبات شود، اهانت آشکار به حاضرین در مجمع عمومی با لحنی تند صورت گرفت. نتانیاهو گفت: «شما خجالت نمی کشید که به سخنان احمدی نژاد گوش می کنید تا هولوکاست را رد کند و چرا سالن را ترک نکردید؟»
با اینکه برای برخی از جریان های سیاسی، عدم حضور 12 کشور غربی بسیار مهم بود ولی ظاهراً برای نتانیاهو، حضور نمایندگان 186 کشور در سخنرانی احمدی نژاد اهمیت بیشتری داشت که به قول یکی از نویسندگان صهیونیست، مخاطبینی هستند که یا مخالف هولوکاست هستند و یا نسبت به آن تردید دارند.
نمایندگان شجاع برخی کشورهای عربی که خود را مالک مسئله فلسطین!!! می دانند و برای دفاع از فلسطین هر روز بر در بسته این رژیم می کوبند این سخنان را به راحتی هضم کردند.
محور سوم سخنرانی نتانیاهو در مورد گزارش شورای حقوق بشر سازمان ملل بود که این رژیم را به جنایت جنگی و قتل عمد شهروندان فلسطینی در غزه و در طی جنگ 22 روزه متهم می کرد.
نتانیاهو گزارش این شورا که با مستندات کامل همراه بود را به سخره گرفت و آن را بی اعتبار دانست و از کشورهای حاضر خواست تا آن را رد کنند!!
وی اظهار داشت: «چگونه انتظار دارید که گامی دیگر برای صلح بردارم، در صورتی که این گزارش، کسانی که با تروریسم مبارزه می کنند را متهم کرده است. چرا در این گزارش از گروه های تروریستی به گروه های مسلح فلسطینی نام برده شده است؟!! سپس تهدید کرد که با تأیید این گزارش، روند صلح و مذاکرات ضربه سختی متحمل خواهد شد و اگر اسرائیل از حق مشروع دفاع محروم شود، چگونه می تواند گامی بیشتر برای صلح بردارد؟!! امروز برای کسانی که با تروریسم مبارزه می کنند، امنیتی وجود ندارد؟!
این روشن است که رژیم صهیونیستی پس از مصوبه 1991 سازمان ملل که این رژیم را نژادپرست نامید، برای اولین بار به اتهام جنایتکار جنگی معرفی می شود و از اینکه سران سیاسی و فرماندهان نظامی آن در دادگاه های بین المللی و کشورهای جهان به دادگاه کشیده شده، کابوس بزرگی را در مقابل خود می بیند و نخواهد توانست به سیاست کشتار روزانه فلسطینی ها و یا تجاوز به کشورهای کوچک مانند لبنان و قتل عام مردم با سلاح های کشتارجمعی به آسودگی ادامه دهد.
لذا این محور از سخنرانی نتانیاهو در مجمع عمومی و تلاش دیگر آن در عرصه دیپلماتیک و به کارگیری ابزارهای غیر اخلاقی و یا پتانسیل کشورهای غربی و عربی در عقیم گذاردن کارکرد این گزارش، از نگاه رژیم صهیونیستی امری حیاتی است.
ولی آنچه مهم است اینکه چگونه نهادهای بین المللی به تریبونی برای توهین و تحقیر آشکار کشورها توسط صهیونیست ها تبدیل می شود و چگونه کشورهای عربی و اسلامی آنچنان که ایران، ترکیه و سوریه به افشای این رژیم و جنایات آن پرداختند، عمل نمی کنند؟
چرا مصر و عربستان به جای سکوت رضایت مندانه، واکنشی دیگر از خود نشان نمی دهند؟ چرا ابومازن و نماینده حکومت خودگران با خواست و اراده و تهدید آمریکا و صهیونیست ها، از گزارش گلدستون که بخش کوچکی از جنایات 60 ساله صهیونیست ها را مستند کرده حمایت نمی کنند؟
مواضع پایدار و روشنگرانه ایران و مقاومت منطقه ای موجب شده تا انفعال پرخاشگرانه سران صهیونیست از زبان نتانیاهو جاری شود و به قول چند نویسنده صهیونیست در روزنامه های هاآرتص و یدیعوت آحارنوت، نتانیاهو برای اثبات ادعای افسانه هولوکاست ناچار است نقشه ای جعلی در صحن مجمع عمومی سازمان ملل نشان دهد و عملاً در مسیری قرار گیرد که ایران خواستار تحقیق در مورد آن است و یا اینکه در وجدان افکار عمومی جهانی، این سوال را احیا کند که اگر جنایتی در تاریخ اروپای متمدن و غرب وجود داشته، هزینه آن توسط مردم فلسطین پرداخته نشود و چرا باید جنایات مستمر این رژیم با سکوت مرگبار کشورهای غربی مدعی دمکراسی و حقوق بشر و سازشکاران عرب همراه شود؟
تام سیگف تاریخ دان اسرائیلی در هاآرتص نوشته است: «ایران موفق به کاشتن تردید در ذهن جهان شده و نقشه ای که نتانیاهو در مجمع عمومی نشان داد چیزی را ثابت نمی کند و آنچه ما در غزه کردیم مانند جنایتی است که انگلیس بر سر آلمان آورد و سال ها بعد به عنوان جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت شناخته شد.»