اعتراف اشغالگران به شکست در عراق

بسم الله الرحمن الرحیم

شورای امنیت سازمان ملل به درخواست آمریکا و انگلیس تشکیل جلسه داد و به درخواست اشغالگران عراق برای اعزام نیروی بیشتر به عراق و مشارکت در حل معضلات روزافزون اشغالگران عراق پاسخ مثبت داد . قطعنامه پیشنهادی آمریکا و انگلیس با 15 رای موافق بدون هیچگونه مخالفت قابل ذکری به تصویب رسید و شورای امنیت موافقت نمود که سازمان ملل در حل بحران عراق فراهم کردن زمینه های آشتی ملی افزایش تماسهای منطقه ای بمنظور تامین امنیت عراق بخصوص در نقاط مرزی و همچنین حل مشکل آوارگان عراقی وارد عمل شود و به حل مشکلاتی بپردازد که اشغالگران از حل آنها عاجزند.

استمداد اشغالگران عراق از شورای امنیت و سازمان ملل درحالی صورت گرفته است که آمریکا و انگلیس حتی برای شروع تجاوز نظامی به عراق هم به مواضع شورای امنیت اعتنائی نکردند و صراحتا اعلام داشتند که حتی به مجوز شورا احتیاجی ندارند و خودسرانه به اشغال عراق خواهند پرداخت . در واقع مبنای محاسبات اشغالگران عراق این بود که بتوانند بدون مشارکت دیگر اعضای شورای امنیت به منابع نفت و گاز عراق دست پیدا کنند و به غارت ثروتهای عراق بپردازند ولی در میدان عمل اگرچه این غارت منابع نفتی عراق درحال انجام است ولی آنچنان فضای جهنمی و چندش آوری در عراق به وجود آمده که اشغالگران را در باتلاق حوادث روزمره فرو برده است . آمریکا با اشغال عراق درصدد اجرای یک « طرح چند منظوره » بود که در آن واحد با تکمیل طرح اشغال کامل عراق و افغانستان به محاصره ایران بپردازد بر منابع نفتی دست پیدا کند و « امنیت انرژی » اروپا و آسیای جنوب شرقی را در اختیار بگیرد و در عین حال زمینه های اجرای « طرح خاورمیانه بزرگ » را برای تامین اهداف دراز مدت اسرائیل فراهم سازد و نهایتا تمامی نهضت های اسلامی منطقه را از میان بردارد تا زمینه برای سلطه آمریکا و صهیونیست ها بر منطقه فراهم شود.

البته این آرزوی اشغالگران بود ولی در میدان عمل دقیقا به نتایجی معکوس رسیدند و حتی از انجام انفجارات مشکوک برای فراری دادن نیروهای سازمان ملل و ناامن کردن عراق حتی برای شهروندان عراقی هم طرفی نبستند. فراموش نکنیم که با انفجار دفتر سازمان ملل در بغداد در نخستین ماههای پس از اشغال عراق دستکم 21 تن از نیروهای اعضای هیئت سازمان ملل در بغداد به قتل رسیدند و این سازمان به حضور فعال خود در عراق عملا پایان داد. در همان زمان این زمزمه ها قوت گرفت که آن انفجار مشکوک با اهداف اشغالگران همخوانی داشته و دقیقا به نتایج دلخواه اشغالگران منجر شده است ولی حتی اخراج نیروهای سازمان ملل نه تنها گرهی از مشکلات اشغالگران عراق نگشود بلکه حتی بر مشکلات آنها افزود.

طبعا سئوال جدی امروز ما اینست که اگر اشغالگران برای اخراج نیروهای سازمان ملل از عراق دست به آن جنایات و انفجارات زده بودند امروز چرا از شورای امنیت استمداد می کنند که مجددا به عراق باز گردد و نیروهایش را در عراق مستقر کند و رقم آنها را افزایش دهد

پاسخ این سئوال روشن است . دیروز اشغالگران مایل بودند « کیک عراق » را خود به تنهائی ببلعند و منابع نفتی آنرا به تنهائی غارت کنند ولی امروز به دنبال « شریک جرم » می گردند که ناکامیهای خود و شکست های روزافزون را با دیگران تقسیم کنند و آنها را شریک جرم خود در عراق معرفی نمایند . این نکته از آن جهت اهمیت دارد که حتی طرح افزایش 35 هزار نفری نظامیان آمریکایی هم به شکست انجامیده و در واقع تمامی طرحهای سیاسی ـ نظامی بوش باناکامی مواجه شده و نتایج کاملا معکوسی را ببار آورده است .

از بدشانسی های بوش کوچک اینکه حتی « تونی بلر » نخست وزیر شرور انگلیس هم وادار به استعفا شد و از شغل خود مجبور به کناره گیری شد. سایر هم پیمانان بوش هم درحد قابل ذکری نیستند که تصمیم حمایت آنها چیزی را تغییر دهد و کار را به نفع نومحافظه کاران به پایان برساند. مسئله اینست که آنچه با صدور قطعنامه جدید شورای امنیت درباره عراق محرز شده یک شکست بزرگ سیاسی ـ نظامی برای اشغالگران شروری است که می خواستند ملتها را فریب دهند ولی فقط خودشان را فریب دادند و بیش از پانصد میلیارد دلار برای ماشین جنگی خود در عراق هزینه و حساب سازی کردند و چیزی جز رسوائی و ناکامی عایدشان نگردید. از لطایف تاریخ معاصر اینکه محاصره ایران و ایجاد محدودیت های روزافزون برای نهضت های اسلامی از اهداف اصلی واشنگتن بود ولی اشغالگران در میدان عمل مجبور شدند حتی برای مشکلات و مصائبی که خودشان بوجود آورده اند به ایران اسلامی متوسل شوند تا با استمداد از ایران برای حل مشکلات و رفع تنگناهائی که جنایات روزافزون اشغالگران و مزدوران آنها برای ملت عراق به وجود آورده اند راه حلی ارائه شود.

بدین ترتیب اشغالگران عراق نه تنها به تامین هیچ یک از اهداف و برنامه های خود موفق نشده اند بلکه در طول 5 سال گذشته آنچنان فضای رعب انگیز و فاجعه آمیزی را در عراق ایجاد کرده اند که برای نجات از باتلاق عراق نه تنها به ایران بلکه حتی به شورای امنیت و سازمان ملل هم متوسل شده و می شود. البته این انتقاد جدی همچنان به شورای امنیت سازمان ملل وارد است که بی اعتنائی ها و رفتار خصومت آمیز دیروز اشغالگران نسبت به نهادهای بین المللی در عراق را یکسره به فراموشی می سپارند و بمحض درخواست آمریکا و انگلیس برای ورود مجدد به صحنه هائی که تعمدا و با اراده و خواست اشغالگران از آنها اخراج شده اند مجددا تصمیم به حضور و فعالیت می گیرند . معاون دبیرکل سازمان ملل هفته پیش اعلام کرد سازمان ملل قصد دارد نیروهایش در عراق را تا مرز 50 درصد افزایش دهد.

در اینجا این سئوال مطرح است که آیا اشغالگران سعی دارند با سواستفاده از حضور نیروهای سازمان ملل بر شکست خود سرپوش بگذارند آیا مایلند شکست خود را به حساب « شکست نیروهای بین المللی » معرفی کنند آیا مایلند اهدافی را که خود قادر به تامین آن نبوده اند از طریق نیروهای سازمان ملل به اجرا درآورند هدف کاخ سفید از این طرح هرچه باشد این استمداد آنها از سازمان ملل بمنزله اعتراف صریح به شکست اشغالگران در عراق است . این برای بوش کوچک و دستیارانش ناکامی بزرگی محسوب می شود که دوره شکست طرحها و برنامه هایشان به 3 ماه و 4 ماه رسیده و جدیدترین طرح آنها برای اعزام 35 هزار نیروی نظامی تازه نفس به عراق هم به اهداف خود نرسیده است . در اینصورت هنوز کاملا روشن نیست که اهداف پشت پرده برای اعزام نیروهای سازمان ملل در عراق چیست و این طرح چه زمینه ای برای پیروزی دارد.