مالکی و خروج هم پیمانان آمریکا از حکومت / حسن دلجو

مهمترین شاخص رفتار اجتماعی : سیاسی آمریکا و تمامی حکومت ها و جریانهای وابسته به آنها، شعار دمکراسی و اجرای دیکتاتوری است. حتی در استراتژی و طرحهای منطقه ای، آمریکا شعار دمکراسی را با جنگ دنبال می کند و مصداق دمکراسی را در قدرت یابی هم پیمانان می داند و مبانی اصلی دمکراسی کاملا مخدوش است. اهل سنت عراق که دارای طیف های مختلفی هستند درمجموع 17 درصد جمعیت عراق می باشند و در سطوح مختلف ساختار حکومتی ، نظامی : امنیتی بیش از نسبت جمعیتی خود از مناصب و امکانات عراق بهره مند شده اند. گروههای یاد شده که خود را در پیوند با جهان عرب تعریف می کنند، خود را اقلیت نمی دانند و لذا همواره در موضعی باج خواهانه و حداکثری، خواستار کسب امتیازات مساوی حاکمیتی و حکومتی در مقابل شیعه با 65 درصد جمعیت هستند. خروج جبهه توافق با 44 کرسی پارلمان از ائتلاف حکومتی اگر چه به مهلت ده روزه خود رسیده و به لحاظ قانونی و حقوقی مشکلی برای حکومت مالکی ایجاد نمی کنند ولی به لحاظ سیاسی و امنیتی با پشتوانه هم پیمانی آمریکا، در شرایطی که پتریوس باید گزارش عملکرد خود در عراق را در ماه سپتامبر ارائه کند، بدنبال وارد کردن حداکثر فشار به حکومت مالکی می باشند. پیوستن علاوی به لحاظ شکلی به این حرکت خروج از حکومت برای تقویت کفه فشار به مالکی است. علاوی که در نگاه کردها و سنی ها متهم است وزرای خود را به طالبانی پیوند زده و عملا دست به خروج کامل نزده است.

در واقع این حرکت جبهه توافق و لیست العراقیه علاوی که هماهنگ با شرایط مرحله ای آمریکا عمل می کنند، بجز طرح مطالبات طائفه ای و فرقه ای زیاده خواهانه، مقدمه پروژه آمریکایی برای بین المللی کردن بحران عراق را نیز فراهم می کنند. بدین معنی که پتریوس عدم پیشرفت در بعد سیاسی را با متهم کردن مالکی به ناکارآمدی گزارش خواهد کرد و مصوبه جدید شورای امنیت برای فعال کردن سازمان ملل در فرآیند سیاسی و آشتی ملی در عراق، که وزنه وحضور فعال تر کشورهای عربی و همسایه را در بردارد، هویت بین المللی به مسائل داخلی و اختلافات خواهد داد. پدیده بین المللی کردن مسائل داخلی عراق، امکان سلب حاکمیت، اعمال فشار عربی : آمریکایی بین المللی به حکومت مالکی جهت امتیاز خواهی را پوشش خواهد داد تا موازنه مطلوب آمریکایی- عربی در عراق شکل گیرد. البته نباید فراموش کرد که بوش با نزدیک شدن به ماه سپتامبر، با سراسیمگی باید به سناریوهای مختلفی بیندیشد و هریک از سناریوهای باقیماندن تاتقسیم عراق، گزینه های پرهزینه برای حکومت بوش وکشورها و جریانهای هم پیمان وی در منطقه می باشند و تهدید اخیر بوش نسبت به مالکی و ایران نیز ناشی از همین آشفتگی و تنگناهای بوش است تا با تضعیف حکومت مالکی و کنار گذاشتن ایران، هزینه های خود را کاهش دهد. همانگونه که اشغال چهارساله عراق توسط آمریکا، امکان نادیده گرفتن اراده و حاکمیت ملی عراق را برای بوش تامین نکرد، فعال سازی سازمان ملل و زیاده خواهی جبهه توافق ولیست علاوی نیز نتیجه ای جز رسوایی و حذف ندارد.