اظهارات بوش درباره روابط ایران و افغانستان، بیشتر اعتبار او را کاهش داده است.
به گزارش بخش بین الملل سپهر، روزنامه گاردین در مقاله ای به قلم «دیلیپ هیرو» به بررسی گفته ها ی بوش و کرزی در روابط ایران با افغانستان پرداخته است.هیرو می گوید: روز دوشنبه هفته گذشته، اظهارات ضد ایرانی بوش دوباره به میان آمد.
در جای دیگر، حامد کرزی در مصاحبه ای با «سی ان ان»، ایران را یک کمک کننده و راه حل برای کشورش خطاب کرد، اما بوش بابت نفوذ ایرانیان در افغانستان به کرزی هشدار داد.
چنین گفته ها یی ناشی از عدم آگاهی از روابط تاریخی تهران با همسایه شرقی اش می تواند باشد.در جریان گروگانگیری طالبان در سال 1998 در مزار شریف، روابط ایران با این گروه تا حالت جنگ نیز پیش رفت. اما ایران در حرکتی دیگر، نیروهای خود از مرز با افغانستان را به عقب آورد.
به دنبال عملیات یازدهم سپتامبر، دولت بوش با استفاده از اطلاعاتی که ایرانیان به آمریکا دادند، به طالبان حمله کرد. اسماعیل خان که رهبر گروه ضد طالبان بود و نزدیک به ایرانیان محسوب می شد نیز همگام با نیروهای غربی وارد عمل شد و هرات که شهری مهم و در نزدیکی مرزهای ایران است را به تصرف خود درآورد.
در نشست سال 2001 برلین، کمال خرازی، وزیر خارجه ایران با آمریکا بابت به کار آمدن حامد کرزی به توافق رسید.
چندی بعد در توکیو، ایران به افغانستان کمک 500 میلیون دلاری نمود و همچنین با فعالیتها ی زیرساختی و پروژه ها ی بهداشتی به ویژه در غرب افغانستان، به یاری این کشور شتافت. در سال 2003 با سفارش ایران، پسر اسماعیل خان که از قوم تاجیک می باشد، در مراسم آغاز به کار کرزی پشتویی شرکت نمود و در عوض، کرزی نیز پسر اسماعیل خان را به عنوان یکی از وزرای خود انتخاب کرد.
عملیات بر علیه مواد مخدر نیز پیش و پس از سقوط طالبان در دسامبر 2001 توسط ایران انجام می شده که ستایش کرزی و حتی سازمان ملل را در برداشته است.
بنابراین بوش باید حداقل درباره فعالیتها ی ضد مواد مخدر ایران اطلاعات کمی داشته باشد، در حالی که وی با رئیس جمهور کشوری به مذاکره پرداخته که 95 درصد خشخاش این کشور برای تولید هرویین استفاده می شود.
کرزی در سرتاسر گفتگویش، ایران را به عنوان یاور و حلال معرفی کرده است. اما بوش به اعتبار پایینش در روابط خارجی نیز لطمه وارد نمود و آن وقتی بود که مدعی شد ایران تمایل به ساخت سلاحها ی اتمی دارد.