چند گام تا پایان

رضا گرمابدری
1- طرفداران پنج- شش هزار نفره میرحسین در روز قدس شعار دادند:« نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران»، «جمهوری ایرانی»
2- میرحسین موسوی در نخستین اظهارنظر پس از راهپیمایی روز قدس که تعداد اندکی به بهانه حمایت از موسوی وارد صحنه شدند و برخلاف راهپیمایان چند میلیونی شعارهای نامتعارف و ضد انقلابی سرمی دادند آن را نقطه عطف حوادث پس از انتخابات خواند که نشان می دهد «حیات جدیدی»! که مردم ایران انتخاب کرده اند گذرا نیست.
3- حدود یک ماه پس از راهپیمایی روز قدس، حسین مرعشی سخنگوی حزب کارگزاران درخصوص شعارهایی که طرفداران موسوی در روز قدس سر دادند گفت: سردادن این شعارها برگرفته از احساسات معترضین است البته من باید به آنها تأکید کنم که ادامه این مهم شاید منجر به شکست جنبش سبز شود. وی از سبزها خواست تا عصبانیت خودشان را کنترل کنند و همراه و هم گام با «مانیفست» موسوی حرکت کنند.
4- حسین کاشفی سخنگوی حزب مشارکت گفت: هدایت جریان سبز از دستان رهبران آن خارج شده است و این مهم باعث شد که در تجمعات شاهد سردادن شعارهای نامربوط باشیم.
5- موسوی و خاتمی در 23 مهر هشدار دادند:« اگر با حضور انتقادی و اعتراض مدنی «مردم» مقابله شود و اگر تریبون های رسمی به دروغگویی، اهانت و ناروایی ادامه دهند، جریان هایی پدید خواهند آمد که اصل نظام و انقلاب را زیر سوال خواهند برد.
6- میرحسین موسوی در تاریخ 27 مهرماه در گفت وگو با سایت «کلمه» در خصوص بحث وحدت ملی گفت:« تا هنگامی که مسئله بحران و مشکل در کشور قبول نشود، تا هنگامی که اکثریت «مردم» اغتشاشگر نامیده شوند، تا موقعی که «مردم» به حساب نیایند و ... تا موقعی که حق «مردم» برای تعیین سرنوشت شان قبول نشود، راه حل جامعی برای این مشکل پیدا نخواهد شد.
7- موسوی در دیدار با کارکنان روزنامه کلمه سبز در تاریخ اول آبان در ارتباط با شعارهای که طرفداران وی سر می دهند گفت:«شعارهای افراطی ناشی از عصبانیت است. به نفع همه است که شعارهایی متناسب با ظرفیت کشور طرح کنیم و از طرح شعارهای تند و غیر منطبق با وضعیت کشور بپرهیزیم.»
با دقت در فرازهای فوق چند نکته روشن می شود:
1- موسوی پس از راهپیمایی روز قدس و سرداده شدن شعارهای ضدانقلابی توسط هوادارانش از آن راهپیمایی به عنوان نقطه عطف یاد می کند. تفاوت آن راهپیمایی با راهپیمایی های سال های گذشته همان سرداده شدن شعارهای ضد انقلابی است و لزوماً میرحسین باید به همین سبب آن را نقطه عطف بداند.
2- موسوی راهپیمایی روز قدس را نقطه عطف نامید به این امید که شاید به دنبال آن آشوبگران دست به تحرکاتی بزنند که بتوانند معادلات موجود را به نفع موسوی برهم زنند.
3- مرعشی و کاشفی زودتر از موسوی متوجه شدند که راهپیمایی هواداران موسوی در روز قدس کم بنیه تر از آن بود که بتواند کاری انجام دهد از این رو دیرهنگام اما زودتر از موسوی موضع گرفتند و شعارهای راهپیمایی مذکور را زیر سوال بردند.
4- اگر موسوی در اول آبان نسبت به سردادن برخی شعارها از سوی هوادارنش انتقاد می کند نه از سر دلسوزی برای نظام که می داند با این مشی با سرعت بیشتر به سوی سراشیبی سقوط حرکت می کند در غیر این صورت روزی این شعارها و اقدامات را نقطه عطف نمی نامید و روز دیگر از آن انتقاد نمی کرد.
5- طی مدت پس از انتخابات موسوی، کروبی و خاتمی به کرات از واژه «مردم» استفاده کردند و در تمام این مدت مرادشان از مردم هوادارانی است که با اقدامات ضد انقلابی درصدد ساختارشکنی بودند. در این میان یک سوال جدی و بی پاسخ باقی مانده است. چرا این آقایان یک جمع اندک و بسیار قلیل را که مجری عوامل دشمنان نظام هستند مردم می دانند، اما میلیون ها انسانی که بارها حمایتشان را از انقلاب، نظام و رهبری اعلام کرده اند نمی بینند. اگر افراد مورد نظر آنها مردمند پس این جماعت چندده میلیونی کی هستند. مهمتر از همه اینکه این آقایان گمان می کنند که ساختارشکنان از آنها حمایت می کنند، کار از این حرف ها گذشته، آنها پشت سر این سه نفر سنگر گرفته اند و عنانشان در اختیار ضدانقلاب است چنانچه این آقایان تکلیف شان را با ساختارشکنان روشن نکنند در آینده نه چندان دور رسوای مشی در پیش گرفته شده خواهند شد.