جرایم ما و آنها در انتخابات!

حضرت آیت الله خامنه ای در دیدار روز چهارشنبه گذشته جمعی از نخبگان علمی و فرهنگی فرمودند: “از فردای انتخابات عده ای بدون دلیل و استدلال آن انتخابات عظیم را دروغ خواندند، آیا این جرم کمی است؟”1() و بعد فرمودند: “زیر سوال بردن اصل انتخابات بزرگترین جرم است.” 2()
حضرت آیت الله خامنه ای در دیدار روز چهارشنبه گذشته جمعی از نخبگان علمی و فرهنگی فرمودند: “از فردای انتخابات عده ای بدون دلیل و استدلال آن انتخابات عظیم را دروغ خواندند، آیا این جرم کمی است؟”1()
و بعد فرمودند: “زیر سوال بردن اصل انتخابات بزرگترین جرم است.” 2()
گاهی نگارنده در بحث با جماعتی از همین دوم خردادی ها در خصوص بی مهری آنان به مردم و نظام در انتخابات به اینجا می رسد که آنها می پرسند جرم ما چیست؟
مثلا در همین مناظره اخیر زیبا کلام، وی از مهندس سید مرتضی نبوی می پرسد؛ “جرم آقایان.... چیست که باید ماه ها در زندان بمانند.” 3()
واقعا جرم این آقایان چیست، چگونه به آن رسیدگی شد و اکنون چه سیری را دنبال می کند؟
نگارنده به عنوان احدی از این ملت مظلوم که نظاره گر اقدامات دوم خردادی ها در انتخابات بودم، فهرست زیر را به عنوان یک کیفر خواست در ذهن دارم.
1- جرم دوم خردادی ها نشر اکاذیب، ایراد تهمت و افترا به نهادهای قانونی فیصله بخش در امر انتخابات، تشویش اذهان عمومی، اهانت به اشخاص حقیقی و حقوقی و اهانت به40 میلیون رای دهنده به طور اعم و24 میلیون نفری است که به طور اخص به احمدی نژاد رای داده اند!
2- جرم آنها این است که قبل از شمارش آراء و قبل از اعلام نهادهای مسئول در شمارش آراء و نظارت بر آن، خود را پیروز انتخابات اعلام کردند.
یعنی در دعوایی که هم شاکی بودند هم قاضی، انتظار داشتند مردم حکم آنها را بی چون و چرا بپذیرند.
3- جرم دوم خردادی ها ساختار شکنی و اقدام علیه امنیت ملی کشور از طریق صدور فرمان آشوب خیابانی، آن هم در ساعات اولیه صبح روز انتخابات که مردم به پای صندوق رای رفته بودند.
4- جرم آنها بستر سازی برای مداخله بیگانگان در امور داخلی ایران و رضایت به فرمان شورش علیه نظام است.
جرم آنها قرار گرفتن در کنار منافقین، سلطنت طلب ها، مارکسیست ها و دشمنان قسم خورده نظام علیه ملت ایران در اردوکشی خیابانی و شهادت شماری از مردم شریف ایران و بسیجیان جان بر کف است.
5- جرم آنها به رسمیت نشناختن حق مردم در این انتخابات به عنوان اکثریت ملت که به دکتر محمود احمدی نژاد برگزیده ملت رای داده اند، می باشد.
6- جرم دوم خردادی ها اعلام دیکتاتوری و همگرایی با اجانب در مقابله با ملت است. در این همگرایی قانون اساسی را زیر پا گذاشته و التزام عملی به ولایت فقیه را نادیده گرفتند. رای6 فقیه عادل و
6 حقوقدان را مبنی بر صحت انتخابات به هیچ انگاشتند و تنفیذ مقام ولایت را مبنی بر نظر شورای نگهبان نپذیرفتند و با دولت قانونی به معارضه پرداختند.
7- جرم آنها این است که ادب و آداب رقابت و اخلاق انتخابات را به هیچ انگاشتند، آزادی ملت در گزینش فرد مورد علاقه خود را به تمسخر و اهانت گرفتند، استقلال کشور را به خطر انداختند و برای دموکراسی در اردوکشی خیابانی مجلس ختم گرفتند. آن هم مجلس ختمی که مرده ای در کار نبود!
8- جرم آنها این است که در مسیر پیشرفت کشور و خدمت به مردم اخلال کردند و به جای گفتمان پیشرفت، خدمت و عدالت گفتمان بی اعتمادی به نظام، خدمت به اجانب و وقفه در پیشرفت کشور را جایگزین نمودند و بیش از7 ماه از وقت ملت را تباه کردند.
9- جرم آنها این است که با حذف شعار مرگ بر اسرائیل دل صهیونیست ها را شاد کردند و با حذف شعار جمهوری “اسلامی” و جایگزین کردن شعار جمهوری “ایرانی” با اسلام اعلام جنگ کردند و تبری خود را از اسلام علنا اعلام نمودندو تولی به آمریکا و اسرائیل را بی هیچ شرمساری فریاد زدند.
10- جرم آنها این است که توجه برخی نخبگان را از مسائل اساسی کشور منحرف کردند و آنها را به وادی مرده باد زنده باد کشاندند.
در این رویکرد، عقلانیت، منطق، برادری، سعد صدر، احترام به نظر مخالف و... را زیر پا له کردند و به جای آن فحاشی، کدورت و کینه توزی را جایگزین نمودند.
11- جرم آنها این است در جنگ فقر و غنا جانب اغنیاء را گرفتند و آرای طبقات محروم و روستاییان و مستضعفان را مسخره کردند. آنها را حتی شهروند درجه3 هم به حساب نیاوردند!
آرای فقرا را در خیابان های شمال شهر تهران در سطل های زباله سوزاندند و از گرمای حاصل از آن به قول خودشان شکاف دولت- ملت، ملت - ملت، فقرا- اغنیاء، سنت - مدرنیته و... را فعال نگاه داشتند.
12- جرم آنها این است که به احیای اموات سیاسی پرداختند. یعنی همان کسانی که امام با خون دل آنها را از پیش پای ملت برداشت. جرم آنها این است که جلو افتادند و به منافقین و سلطنت طلب هاو... گفتند پشت سر ما بیایید و همه چیز را بسوزانید و تخریب کنید ما هوای شما را داریم!
***
اما انصاف باید داد، ما هم در این معرکه مرتکب خطاها و جرایمی شدیم که به تشدید تضاد و درگیری افزود:
1- جرم ما این بود که به آنها خوشبین بودیم و فکر می کردیم آنها که می گویند خط امامی هستند، حرمت امام، نظام و رهبری مظلوم آن را نگاه می دارند!
2- جرم ما این بود که نمی دانستیم آنها در طراحی پیام های سیاسی خود با شبکه های ماهواره ای دشمن قرار داد و بده بستان دارند!
جرم ما این بود که نمی دانستیم در ملاقات برخی از آنها با جرج سوروس در مورد برپایی انقلاب مخملی چه گذشته و در هماهنگی حرکت اجتماعی آنها با سرویس های سیا و موساد چه گفتگوهایی رفته است.
3- جرم ما این بود که فکر می کردیم یک مسابقه و رقابت جوانمردانه مثل انتخابات دوم خرداد است اگر شکست خوردیم تبریک می گوییم. اگر هم پیروز شدیم حرمت رقیب را پاس می داریم.
4- جرم ما این بود که فکر کردیم همان قدر که ما به امام و نظام و مردم و انقلاب عشق می ورزیم آنها هم این گونه هستند. نمی دانستیم در لندن، پاریس، واشنگتن و تل آویو چه “آشی” را برای “تلاشی” انقلاب پخته اند!
5- جرم ما این بود که فکر می کردیم آنها واقعا این بیان نورانی امام(ره) را که تکرار می کردند؛ “میزان رای ملت است” به آن معتقدند اما نمی دانستیم واقعا آرای ملت را آن هم در این اندازه نجومی حاشا می کنند.
اگر آراء به هم نزدیک بود می شد یک جوری جر زد و بازی را به هم زد. اما
11 میلیون اختلاف رای را حاشا کردن و تهمت تقلب و دروغگویی به بیش از
600 هزار برگزارکننده انتخابات را اصلا پیش بینی نمی کردیم.
6- جرم نامزد ما این بود که به جای سفر به تهران آن هم به سعادت آباد، جردن و... دولت نهم روستا به روستا، بخش به بخش و شهر به شهر مملکت را طی چهار سال رفت و پای درد دل مردم نشست و یک تکانی به زندگی فقیرانه آنها داد. میلیون ها نامه را پاسخ نوشت و نهایتا رای خود را از همانجاها جمع کرد. ما اصلا پیش بینی نمی کردیم که اگر “جنوب” علیه “شمال” رای داد، امنیت ملی به خطر بیفتد، و این جرم کمی نبود!
7- جرم ما این بود که بر عدالت تاکید داشتیم. فقر را بر نمی تابیدیم و تبعیض را ناروا می دانستیم و مبارزه با فساد را تعطیل ناپذیر می انگاشتیم. همین جرایم برای زدن کلید آشوب در چند خیابان شمال شهر تهران با بسترسازی برخی خودی ها کفایت می کرد.
8- جرم ما این بود که روی فهم و درک برخی نخبگان و وفاداری آنان به مردم و نظام حساب باز کرده بودیم و به آنها حسن ظن داشتیم، فکر نمی کردیم اوضاع آن قدر پیچیده شود که از پشت خنجر بخوریم.
9- جرم ما این بود که فکر می کردیم رای یک کاسب، دانشجو، کارگر فقیر و روحانی در قرائت ما از دموکراسی برابر است با رای یک سرمایه دار، یک سوسیال دموکرات یا لیبرال دموکرات، اما آشوب ها نشان داد آنها این برابری را بر نمی تابند.
10- جرم ما این بود که دست رقیب را نخوانده بودیم. برخی از آنها هنوز خروج بر حاکمیت، همگرایی با دشمن و عبور از قانون اساسی را در دستور کار داشتند و ما از آن بی خبر بودیم.
به هر حال هر دو رقیب مرتکب جرایمی شدند که باید تاوان آن راهم پرداخت کنند. اما به نظر می رسد جرمی که بالاتر از همه اینها است آن است که مردم تاوان جرایم را بپردازند. نباید این ظلم را به مردم روا داشت. نظام باید جلوی این ظلم را بگیرد. همه چیز و همه کس را به مدار قانون و عدالت برگرداند. این به نظر می رسد بهترین کاری است که می شود برای حل مشکل پیش گرفت.
راستی قوه قضائیه در برخورد با این جرایم چه می خواهد بکند.
مخاطب اصلی بیانات مقام معظم رهبری و مردم در خصوص این جرایم قوه قضائیه است. آیا مقامات قضائی پاسخ قانونی دارند؟ آیا نمی خواهند به این جرایم مشهود به طور جدی رسیدگی کنند؟
پی نوشتها:
محمد کاظم انبارلویی