مسکو در جایگاه تهدید کننده

بسم الله الرحمن الرحیم
در دیدارهای حاشیه ای در اجلاس سالانه سازمان همکاریهای اقتصادی آسیا و اقیانوس آرام (اپک ) در سنگاپور از متن آن اهمیت بیشتری یافته است . دیمتری مدودف و باراک اوباما روسای جمهور روسیه و آمریکا در حاشیه این اجلاس دیدار و مذاکره کرده اند. اگر چه قرار بود محور اصلی مذاکرات فیمابین بر محور تجدید پیمان هسته ای « استارت » استوار باشد اما طرفین در خصوص نحوه تعامل با ایران هم رایزنی داشته اند. پیش از این قرار بود آمریکا در این دیدار سعی کند همکاری روسیه را درباره نحوه تعامل با ایران در خصوص پرونده هسته ای ایران جلب نماید و مواضع مسکو را به واشنگتن بیش از گذشته هماهنگ سازد لکن از روند مذاکرات و انعکاس آن می توان دریافت که تلاش اوباما بیهوده بوده و نه تنها مسکو نیازی به تشویق و تحریک علیه ایران نداشته بلکه خود نیز در این مسیر حرکت می کرده است !
اوباما در پایان این دیدار اعلام کرد : « زمان برای امضای توافقنامه انتقال اورانیوم ایران به خارج از این کشور رو به پایان است . » مدودف نیز ضمن اظهار امیدواری برای انتقال اورانیوم به روسیه خاطرنشان ساخت : « چنانچه این برنامه با شکست روبه رو شود گزینه های دیگر همچنان روی میز باقی خواهند ماند »
این جمله دقیقا همان عبارتی است که همواره آمریکا و صهیونیستها از آن برای تهدید علیه جمهوری اسلامی ایران استفاده می کرده اند و سعی داشته اند با زبان تهدید با ایران صحبت کنند. آنها البته از آنهمه تهدید هم راه به جائی نبرده اند و لاجرم چنین برخورد شماتت آمیزی را کنار گذاشته اند.
در واقع به نظر می رسد در پرونده هسته ای ایران جای آمریکا با روسیه تغییر کرده و این بار مسکو به زبان تهدید علیه ایران متوسل شده است و طرف آمریکائی سعی کرده سخنان مورد نظر خود را از زبان کرملین بشنود تا بلکه در طرف ایرانی اثر کند و صهیونیستها ماهی مورد نظر خود را بگیرند!
اگر چه جمهوری اسلامی ایران در برپائی اجلاس سنگاپور و دیدارهای حاشیه ای آن کوچکترین نقشی را ایفا نکرده ولی به نظر می رسد در یک تصویر واحد رمز و راز بی اعتمادی ایران به آمریکا و روسیه در برابر چشم جهانیان آشکار شده است . امروز بهتر از هر زمان دیگر می توان به همه فهماند که در قبال پرونده هسته ای ایران تفاوت چندانی میان دیدگاههای آمریکا و روسیه وجود ندارد و اگر تا دیروز به همگان ثابت شده بود که ایران به آمریکا اعتماد ندارد اکنون با توسل مدودف به زبان تهدید برای سخن گفتن با ایران به خوبی می توان علت بی اعتمادی ایران را از زبان رئیس جمهور روسیه شنید و به آن پی برد.
هر چند روسیه و چین بر اساس پیشنهاد ایران در آغاز فعالیت دولت نهم وارد فرایند مذاکرات هسته ای ایران شدند و اکنون به وضوح می بینیم که آتش تهدید روسها اگر از آمریکائی ها بیشتر نباشد کمتر نیست . به نظر می رسد مدودف قدری شتابزده و نابهنگام در این زمینه سخن می گوید. شاید وی مشوق های مورد انتظار خود را از واشنگتن در شرایطی دریافت کرده که برای یکسره کردن تکلیف پرونده هسته ای ایران بیش از آمریکا و صهیونیستها عجله دارد که برای تحقق این امر به شگردهای تکراری آنها متوسل شده و از این واقعیت غافل مانده است که اگر این مسئله با چنان ترفندهای تبلیغاتی به نتیجه می رسید اصولا نوبت به آقای مدودف نمی رسید که اینگونه به تهدید متوسل شود و گزینه های زیر و روی میز را نام ببرد و مورد اشاره قرار دهد.
سیر تحولات پرشتاب این روزها پاسخ این سئوال پرابهام را به خوبی روشن کرد که آیا روس ها قابل اعتماد هستند و تعهداتشان دارای پشتوانه های اطمینان بخش است و عملی خواهد شد البته پیش از این هم دلایل محکمی برای تردید نسبت به رفتار و مواضع مسکو در اختیار داشتیم و دیدیم که مسکو در اجرای تعهداتش در خصوص راه اندازی نیروگاه اتمی بوشهر و ارسال سیستم دفاع موشکی « اس 300 » تعلل کرد و هنوز هم طفره می رود و همه چیز را به فردائی حواله می دهد که می دانیم شاید به این زودیها و چه بسا هرگز فرانرسد. ولی رفتار اخیر آقای مدودف جایگاه مسکو را کاملا دگرگون ساخته و از موضع یک « همسایه و همکار اتمی » به یک « تهدید کننده » تغییر داده است که در چارچوب تحقق خواسته های آمریکا و اسرائیل برای ما خط و نشان می کشد و گزینه های زیر و روی میز از دیدگاه آنها را به ما گوشزد می کند!
شاید نیازی نباشد به آقای مدودف نکات چندانی را خاطرنشان سازیم ولی قطعا لازم است به واشنگتن بفهمانیم که تهدید ایران از زبان مسکو هم نمی تواند در انتخاب مسیر حرکت ایران کمترین تاثیری داشته باشد.
روشن است که آقای مدودف هم از « تکرار خواسته های واشنگتن » سودی نخواهد برد و در عین حال دلایل محکم تری برای اثبات منطقی بودن تردیدی که نسبت به مسکو وجود دارد را ارائه داده و رمز بی اعتمادی ها به مسکو را عملا آشکارتر ساخته است .
تصمیم ایران در خصوص نحوه تعامل با دیگران قطعا در چارچوب مصالح و منافع ملی ما شکل خواهد گرفت و دراین فرایند کوچکترین جایگاهی برای تهدید و فشار دیگران قائل نیستیم . درک این نکته برای رهبران کرملین حائز اهمیت فراوان است که همدستی با آمریکا قطعا در این پرونده به نفع مسکو نخواهد بود.