بلوف‌های سیاسی در فلسطین

احسان حسینی
شکست تلاش های میچل در ایجاد روندهای جدید سازش که با مواضع افراطی نتانیاهو به وجود آمد، در کنار اوباما که تسلیم فشارهای لابی صهیونیستی شد، ابومازن را نیز در بدترین شرایط خود، دچار بی اعتباری یافت.
ابومازن که شرط دیدار با نتانیاهو در امریکا را توقف شهرک سازی اعلام کرده بود، به راحتی در دیدار سه جانبه شرکت کرد موقعیت خود را بیش از پیش متزلزل نمود، چرا که در روند یک سال اخیر آنچنان در چهارچوب اراده آمریکایی و صهیونیستی حرکت کرده بود که آخرین رمق اعتبار سیاسی خود را از دست داد. وی متهم به مشارکت در قتل عرفات است و در جنگ 22 روزه در کنار اسرائیل و علیه ملت فلسطین عمل کرده و بلکه دستگاه های امنیتی وابسته به او به مزدوران رژیم صهیونیستی برای شناسایی و شکار مقاومت پرداخته بودند. ابومازن که مجموعه حکومتی خود در رام الله را به ابزار امنیتی رژیم صهیونیستی در طرح ژنرال دیتون تبدیل کرده تا هر گونه رشد مقاومت در کرانه باختری را سرکوب کند، با اراده صهیونیست ها، خواستار تعویق رأی گیری در مورد گزارش گلدستون در شورای حقوق بشر شد که بازتاب گسترده ای در بر داشت و موج جدیدی از تنفر نسبت به خود را ایجاد کرد.
در چنین وضعیتی که ابومازن، هیچ گونه پاسخی به مردم فلسطین نداد، یکباره به طرح مسئله ای می پردازد تا موقعیت خود را بازسازی کرده و ابتکار عمل را مجدداً به دست گیرد. وی اعلام کرد که احتمالاً در انتخابات ریاستی فلسطین شرکت نخواهد کرد تا موج عاطفی طرفداران خود در جنبش فتح را برانگیزد و سپس به یک مسئله مهم تحت عنوان، اعلام یک طرفه تشکیل دولت مستقل فلسطین در اراضی 1967 پرداخت. جالب اینکه خبرسازی های این مسئله عمدتاً در جراید صهیونیستی و غربی شروع شده و در رسانه های عربی گسترش یافته است.
چنین وانمود می شود که ابومازن و فیاض به طور پنهانی با آمریکا توافق کرده‌اند تا این طرح را در شورای امنیت سازمان ملل مطرح نموده و حمایت جامعه جهانی را کسب کنند. رسانه‌های صهیونیستی آنچنان برای این خبر فضاسازی کردند که حتی سفر نتانیاهو به آمریکا و بخشی از دیدار نتانیاهو با اوباما را برای کنار گذاشتن چنین طرحی بیان نمودند.
این طرح را در سال 2000 عرفات مطرح کرد و به خوبی می دانست که پیشبرد آن با موانع زیادی روبه رو است چرا که کشورهای غربی فرصتی به آن در مجامع جهانی نمی دادند و او می بایست با کمک کشورهای عربی و اسلامی، تشکیل دولت مستقل فلسطینی را ایجاد و منتظر به رسمیت شناختن آن از سوی کشورهای فوق باشد.کشورهای اسلامی و عربی همانند امروز اراده ای برای حمایت از این طرح ندارند و کشورهای اصلی عربی : اسلامی که نقش فعالی نیز برای خود قائل می باشند، مسیر متضاد با سیاست های غربی و آمریکایی را طی نخواهند کرد.
اینکه ابومازن موضوع سفر خود به کشورهای غربی و آمریکای لاتین را جلب حمایت از طرح اعلام یک طرفه تشکیل فلسطین قرار داده و به دنبال تأیید کشورهای غربی است تا قطعنامه جدید از شورای امنیت را به دست آورد، نمایشی مضحک است که در پایان آن دولت مستقل فلسطینی شکل نمی گیرد ولی برای ابومازن امکان کسب اعتبار جدید را تأمین می کند.
ابومازن در حالی به نمایش فوق ادامه می دهد که اوباما برای فعال کردن مجدد مذاکرات سازش، به دنبال ساز و کارهای جدید و ابتکار عمل جدیدی است و به همین دلیل نتانیاهو، مذاکرات مرحله ای برای تشکیل دولت موقت در چهارچوب طرح اقتصادی خود را بهترین راه حل برای خروج از بن بست فعلی می داند و پرز و باراک در طرحی موازی و هماهنگ با نتانیاهو، مذاکره برای برپایی دولت فلسطین موقت در نیمی از کرانه باختری که در نهایت با تضمین های آمریکا برای فلسطین ها و اسرائیلی ها همراه شده و اعتراف فلسطینی به یهودی بودن اسرائیل را همراه داشته باشد، مقدمه تشکیل دولت مستقل فلسطین قرار داده اند.
ابومازن برای ادامه حیات سیاسی در فلسطین و نقش آفرینی در طرح های آمریکایی و اسرائیلی نیاز به بازسازی اعتبار خود در جامعه فلسطینی و افکار عمومی جهانی دارد و این موضوع، نیاز آمریکا و رژیم صهیونیستی نیز هست، در غیر این صورت، جابه جایی شکلی در ساختار ساف و حکومت خودگردان راه حل اضطراری خواهد بود که ابومازن با کناره گیری از حکومت، ریاست ساف را در اختیار خواهد گرفت و به جای انتخابات سراسری در فلسطین به شورای مرکزی فلسطین در ساف تکیه کرده و فیاض با چهره ای موجه تر را بر آن خواهد گماشت تا از انتخاب مجدد حماس در پارلمان و حتی ریاست حکومت خودگردان و کسب اعتبار جدید در داخل و خارج فلسطین ممانعت به عمل آورد.