دشمن در معرکه دانشگاه

رضا گرمابدری
دشمنان انقلاب اسلامی از مدت ها پیش از انتخابات ریاست جمهوری دهم خود را آماده کرده بودند تا بتوانند از رهگذر انتخابات و پاره ای امور که چندان آشکار نبود، به نظام اسلامی آسیب وارد کنند. دسیسه آنها پس از انتخابات بر اعتراضات مردمی تمرکز یافته بود. توطئه های مختلف آنها در گذشته دستاوردی نداشت و آنها به این نتیجه رسیدند که باید بر روی مردم سرمایه گذاری کنند. این دسیسه شیطانی با وجودی که در چند روز اول پس از انتخابات نظر آنها را تأمین کرد و عده ای معترض به همراه گروهی آشوبگر به سطح خیابان ها آمدند، اما بخش مردمی این حرکت با روشنگری هایی که صورت گرفت متوجه دسیسه دشمن شد و اندک اندک خود را کنار کشید و توطئه دشمن که به آن بسیار دل خوش کرده بود در مهمترین بخش خود خنثی شد و شکست خورد. در این میان آنچه برای دشمن و عوامل داخلی آن باقی ماند، تعدادی مزدور و وطن فروش بود که به عنوان پیاده نظام دشمن هر از گاهی و به بهانه مناسبتی با دست زدن به آشوب و تخریب ابراز وجود می کرد تا مرهمی باشد بر زخم دشمن که ناشی از شکست در برابر نظام و مردم بود. دشمن پس از اینکه بخش اندک مردمی خود را از دست داد و آشوبگری گاه و بی گاه اراذل و اوباش مزدور هم نتوانست او را راضی کند به دانشگاه و دانشجو امید بست. دشمن بر این گمان بود که دانشجویان می توانند موتور محرک حرکت های گسترده، تند و خشن علیه نظام باشند تا جایی که فعال شدن آنها علیه نظام بتواند مجدداً بخشی از مردم را به نفع آنها به صحنه بیاورد. با چنین تحلیلی آنها مدت ها پیش از فرا رسیدن 16 آذر که در تقویم ایران به عنوان روز دانشجو نامگذاری شده است به کمک و همراهی عناصر وابسته داخلی تبلیغات گسترده ای را برای تشویق دانشجویان به حضور در تجمعات اعتراض آمیز علیه نظام آغاز کردند اما آنچه در روز 16 و 17 آذر واقع شد دقیقاً خلاف انتظار آنها بود. در این دو روز غلبه دانشجویان حامی نظام بر طرف مقابل کاملاً مشهود بود. اینکه از هزاران دانشجوی دانشگاه های مختلف تنها چند صد نفر دعوت آنها را می پذیرند حامل پیام بزرگی است، اینکه اکثر قریب به اتفاق دانشجویان چنین حرکاتی را بر نمی تابند و اظهارات فریبکارانه و مزورانه دشمن را قبول ندارند و با عدم همراهی با خواست دشمن دست رد به سینه آن می زنند.
دشمن در روز دانشجو با پیش بینی اینکه احتمال دارد دانشجویان فریب نخورند و نتوانند کاری از پیش ببرند که در صحنه عمل هم همین اتفاق افتاد و تعداد اندکی به حرف آنها گردن نهادند، برای به صحنه آوردن اراذل و اوباش نیز برنامه ریزی کرد و در نهایت توانست حداکثر تعداد زیر 100 نفر را به صحنه بیاورد. عصبانیت گروه اندک دانشجویان فریب خورده و اراذل و اوباش از ناکامی شان سبب گردید تا آنها در اقدامی ناشیانه اقدام به پاره کردن عکس حضرت امام راحل (ره) بنیانگذار عظیم الشأن انقلاب و نظام اسلامی کنند که این حرکت عقده گشای آنها با واکنش آگاهانه حوزه های علمیه و دانشجویان دانشگاه ها مواجه شد و با کنار رفتن نقاب از چهره این مزدوران بازی خورده آشکارا مشخص گردید که این افراد از عوامل ضد انقلاب هستند و کسانی که در داخل از آنها حمایت می کنند و بستر این اقدامات خصمانه را فراهم ساختند باید پاسخگو باشند و صراحتاً در قبال این اعمال مشمئزکننده موضع خود را اعلام کنند و آن را در عمل به اثبات برسانند. عدم اعلام موضع از سوی آنها و یا اعلام موضع بدون پشتوانه عملی نمی تواند چیزی را تغییر دهد آنها در دادگاه افکار عمومی محکوم هستند. محکومیت در افکار عمومی به معنای بی اعتباری و انزواست که تدریجاً آنها را در برخواهد گرفت و انسجام ملی در قامتی رساتر و استوارتر جلوه گر خواهد شد. ان‌شاءالله