روسیه و روابط با اتحادیه اروپا

نویسنده: دکر جانا بوریسوونا (نویسنده روسی)
مترجم: محمدجواد گودینی
نشست مشترک میان روسیه و اتحادیه اروپا در حالی کار خود را به پایان می رساند که پیشرفت ملموسی در بسیاری از پرونده ها و از جمله معاهده شراکت استراتژیک که از سال 2007 در تعلیق است، مشاهده نمی کنیم. اتحادیه اروپا باز هم سخن از ضرورت اجرای تعهدات روسیه برای پایان بخشیدن به نزاع در منطقه قفقاز به میان آورد. با وجودی که دیمتری مدودف، رئیس جمهور روسیه به آماده کردن لیست توافق های اساسی جدید درباره شراکت میان روسیه و اتحادیه اروپا فرا خواند، اما این توافقنامه جدید طی چند ماه آینده آماده نخواهد شد. البته دلیل آن تنها به خاطر جو حاکم بر روابط روسیه : اروپا نیست، بلکه تغییرات ریشه ای و اساسی که در ساختار اتحادیه اروپا به انجام رسید دلیل اصلی آن است.این وضعیت بیشتر به نفع برخی از قدرت های اروپایی است که تلاش دارند شهرت روسیه را در جهت تقویت مواضع خود مخدوش سازند. دو طرف در سال 5002 مجبور به امضای معاهده «نقشه راه ها» بودند که این توافق، علاوه بر توافق های سابق در خصوص تعیین زمینه های تعاون و همکاری مشترک بود.پیش بینی می شود که اتحادیه اروپا به مدت زمانی برای تهیه سیاست های خود در چارچوب ساختار جدید این اتحادیه نیازمند باشد. اصلاح اتحادیه فرصتی به شمار می رود تا مواضع و دیدگاه های کشورهای عضو به یکدیگر نزدیک شود؛ خصوصاً پس از جدایی ها و جبهه بندی های سال های گذشته که کشورهای قدیم اروپایی (یا به تعبیر بهتر ستون فقرات اتحادیه) از یک سو و کشورهای اروپای شرقی از سوی دیگر قرار داشتند. جنگ عراق از مهمترین نقاط اختلاف میان دو جبهه در اتحادیه اروپا بود که در پی آن چندین بحران دیگر نیز روی داد. روشن است که اتحادیه اروپا به اصلاح ساختاری نیازمند بود و در غیر این صورت در معرض تفرقه، جدایی و تجزیه قرار می گرفت.روشن است که مصالح و منافع قاره اروپا، همکاری و هماهنگی بیشتری را با روسیه - نه فقط در زمینه انرژی ثابت - می طلبد. روسیه یکی از عوامل اساسی برای تضمین امنیت قاره اروپا است و کشورهای قدیم اروپایی این حقیقت را درک می کنند.
سوئد که نخست وزیرش در این اجلاس نگرانی اروپا از برخورد با مدافعین حقوق بشر را در روسیه بیان کرد و روسیه را به اجرای تعهداتش که پس از جنگ قفقاز در سال 2009 قطع شده بود، فرا خواند، اولین دولتی به حساب می آید که با عبور خطوط گازی از شمال موافقت کرد؛ این در حالی صورت پذیرفت که کشورهایی همچون لهستان و حاشیه دریای بالتیک با این تصمیم مخالف بودند.
کشورهای اروپایی قدیم برای گسترش وظایف خانواده اروپا و تحقق منافع این کشورها تلاش می کنند و سعی دارند کشورهای اروپایی شرقی را به ضرورت ترسیم سیاست های خود موافق با منافع قاره اروپا و منافع ملی متوجه سازند.