روبه فردایی که بناست مثل دیروز نباشد

بصیرت:«روبه فردایی که بناست مثل دیروز نباشد»عنوان یادداشت روز روزنامه‌ی ابتکار به قلم امیر فضل اللهی است که در ان می‌خوانید؛رویکرد جدید صدا و سیما برای پرداختن به حوادث اخیر اگرچه در این موقعیت ظاهر خوبی دارد و می تواند آغازگز نگاه جدید متولیان صداوسیما به وضعیت خاص کشور، موقعیت رسانه ای که عنوان ملی را برخود دارد و انبوه مخاطبانی که سرمایه یک رسانه را تشکیل می دهند، باشد و بدون تردید می تواند منشا تغییر مسیر نگاه مخاطبان به شبکه های داخلی باشد،این حرکت قدم در مسیر مطالباتی است که سال هاست به عنوان نخبگان جامعه همواره مطرح می شد، بنا براین حرکتی مبارک و مغتنم ارزیابی می شود. اما با نگاهی به آنچه در شکل و محتوای آنچه که تا کنون دیده شد خود سوالات بسیاری را به دهن متبادر می کند.برنامه "رو به فردا"که در چند شب پیش با حضور مهمانانی بر روی آنتن رفت یکی از این موارد است.اگر چه شکل و شمایل آن انتظار یک برنامه چالشی -از نوعی که ماههاست وعده آن داده می شود-را ایجاد می کند اما آنچه در پایان به مخاطب می رسد آن نیست که مورد انتظارش بوده است.مخاطبانی که هر قدم صدا و سیما برای منصفانه تر کردن رفتارش را با تمام وجود استقبال می کنند اما آنچه که درباره این برنامه به نظر میرسد را می تواند در چندمورد بیان کرد.
1-مجری این برنامه خود به پیش داوری درباره آن دامن می زند او از جمله کسانی است که در ماههای گذشته شدیدترین حملات را به یک گروه از دو طرف صف آرایی کرده در فضای کشور انجام داده است.نگاهی به نوشته های وی در چند ماه گذشته نشان می دهد که او حتی اگر قصد توجه به عدالت و انصاف را هم درباره ماجرا داشته باشد نمی تواند به این مهم بپردازد. او بدون تردید نمی تواند میانه ی ماجرا را بگیرد.به نظر می رسد که حضور یک مجری که منویات ذهنی اش را پیش از این افشا کرده نمی تواند به ایجاد نگاهی سالم و فارغ از پیش داوری کمک کند و مخاطبان را قبل از شنیدن و دیدن محتوای آن به سمت و سوی خاصی خواد راند.
2-مهمانان دو برنامه گذشته (آنچه من دیدم)تنها از یکی از دو گروه مخالف در کشور می باشند موضوعی که یکی از آسیبهای مهم آن محسوب میشود. وقتی دو نفر که پیش از این دیدگاههایی درباره حوادث اخیر منتشر کرده و بر تخطئه یک گروه نسبت به دیگری بیشتر اصرار می کنند، طبیعی ست که حضور در یک برنامه با مخاطب میلیونی چیزی را عوض نکند و بلکه بر عکس دیدگاههای پیشین خود را در وسعتی بیشتر از پیش منتشر کند.یکی از برنامه ها با حضور "سلیمی نمین"و" مرتضی نبوی" برگزار شده بود.افرادی که پیش از تمایل آنها به یک جناح آشکار شده و در ماههای پس از انتخابات نیز انتقادتی را به یک گروه ابراز کرده اند. اینک حضور آنها در یک برنامه ورویارویی آنها بر سر موضوعی و ابراز مخالفت یکی با دیگری بر سر یک موضوع به مخاطبان حس خوبی القا نمی کند، چنانکه ممکن است برخی اذهان مردد را به این نکته سوق دهد که سناریویی است از پیش نوشته شده و طبیعتا اگر هم چنین نباشد مخاطبانی که عملکرد های چند ماه گذشته افراد و رسانه ها را دیده و نپسنیده اند بر این باور خود اصرار خواهند کرد. به هر حال تلویزیون یک رسانه است و باید از آسیب هایی که ممکن است میان خود و مخاطب فاصله می اندازد پیشگیری کند. همه این موارد تنها به تحکیم مخاطبانی منجر می شود که پیش از این صدا و سیما را با خود هسمو دیده اند و آن سو هیچ کمکی به جذب مخاطبان مخالف نخواهد کرد.
3-غایبان این برنامه در هنگام تماشای برنامه اذهان را به سوی خود می کشانند چرا که غیبت آنها به خوبی محسوس است.وقتی قرار است پیرامون گروهی در این برنامه صحبت شود و احتمالا سخنان و خواسته های آنان نیز مطرح شود چه بهتر که بدون واسطه و از جانب خودشان صورت پذیرد و اگر قرار است انتقادی از آنان شود حضور داشته باشند و یا حتی اگر بنا بر دفاع از آنها باشد چه کسی بهتر از خودشان می توانند این کار را انجام دهد؟ چه بسا حضور چهره های معروف گروه مخالف در این برنامه و اذعان آن ها به اشتباهات خود به اهداف برنامه به مراتب بیشتر از آنچه دیده شد، کمک کندو در حقیقت برنامه معرف چند صدایی باشد.به هر تقدیر آنها حداقل به عنوان مخالف به رسیمت شناخته شده اند.دفاع کسانی که در روزهای گذشته به شدت به آنها حمله کرده اند به چیزی نمی افزاید مگر بی اعتمادی مخاطب.
اکنون که این برنامه عنوان "رو به فردا "را برخود گذاشته است، بی تردید نمی توان بدون نگاهی به دیروز راه خود را برود.دیروز هم سرشار از التهابات، موافقت ها و مخالفت ها و اتفاقات ریز و درشت ناخوشایند است. این برنامه باید نشان بدهد که رو به کدام فردا دارد. همان فردایی که تفاوتی با دیروز شش ماهه گذشته ندارد؟ یا نه فردایی که قرار است اشتباهات دیروز را تصحیح کند