سوالات باقی مانده

 بصیرت:خاورمیانه به عنوان منطقه ای استراتژیک همواره کانون توجه بازیگران منطقه ای و فرامنطقه ای بوده است. از نکات قابل توجه در این عرصه آغاز تحرکات جدید برای اجرای روند سازش میان فلسطینی ها (تشکیلات خودگردان ) با رژیم صهیونیستی و در نهایت گسترش آن به کشورهای عربی است. در این چارچوب در روزهای اخیر از یک سو ابومازن سفر دوره ای به کشورهای عربی را آغاز کرده است و از سوی دیگر مقامات ارشد اردن ، مصر و عربستان رایزنی های گسترده ای را در منطقه صورت داده اند بگونه ای که می توان گفت منطقه اکنون به عرصه رقابت های دیپلماتیک مبدل شده است.در این عرصه موجی از تحرکات دیپلماتیک منطقه را فراگرفته است. اعراب برای اجرای سازش و از سرگیری مذاکره ابومازن با صهیونیست ها در حالی فعال شده اند که صهیونیست ها نیز آمادگی خود را برای از سرگیری این روند اعلام کرده اند. منابع خبری نیز از طرح آمریکا برای فلسطین با عنوان طرح کنفدرالی خبر داده اند که بر اساس آن اماکن مقدس مانند قدس به صورت توافقی میان رژیم صهیونیستی ، فلسطین و اردن تقسیم می شود. اجرای این طرح به منزله نادیده گرفته شدن تمام حقوق فلسطینی ها بویژه حق بازگشت آوارگان فلسطینی به وطن ، آزاد سازی اراضی اشغالی و بیت المقدس می باشد. در چارچوب اجرای این طرح ها منابع خبری از سفر جرج میچل نماینده آمریکا در امور خاورمیانه به منطقه و نیز دیدار مقامات ارشد برخی کشورهای عربی به واشنگتن گزارش داده اند.
تحرکات مذکور به نام فلسطین و صلح خاورمیانه در حالی صورت می گیرد که در حاشیه اقدامات اعراب و کشورهای غربی چند سوال اساسی مطرح است :
نخست آنکه اگر کشورهای عربی و غربی واقعا به دنبال کمک به ملت فلسطین هستند چرا پس از گذشته یک سال از جنگ غزه به وعده های خود برای بازسازی این منطقه که با بحران انسانی مواجه است عمل نکرده اند.؟ جالب توجه آنکه همین کشورهای غربی مدعی حقوق بشر و صلح جهانی در یک سال گذشته میلیاردها دلار کمک اقتصادی و نظامی در اختیار رژیم صهیونیستی قرار داده اند تا در جهت شهرک سازی و کشتار فلسطینی ها به کار گرفته شود.
دوم آنکه چرا اعراب و غربی ها که ادعای تحقق اهداف فلسطینی ها را دارند در برابر اشغال اراضی فلسطینی نشین، اخراج فلسطینی ها از کرانه باختری و قدس ، شهرک سازی صهیونیست ها ، راه سکوت در پیش گرفته و به محکوم سازی بسنده کرده اند؟
سوم آنکه که چرا اعراب بویژه مصر که ادعای سردمداری روند به اصطلاح کمک به ملت فلسطین را دارد با ساخت دیوار فولادی در مرز غزه و ممانعت از ورود کاروان امداد رسانی شریان حیات 3 به این منطقه عملا در محاصره و کشتار دسته جمعی فلسطینی ها مشارکت می کند ؟ در این چارچوب برخی دیگر از کشورهای عربی و آمریکا نیز بدون توجه به بحران انسانی در غزه از موضع گیری در برابر این دیوار خودداری کرده اند که خود جای بسی سوال است.
چهارم آنکه اعراب که شکست روند سازش و پیروزی مقاومت در برابر دشمن صهیونیستی را درک کرده اند چرا به جای قرار گرفتن در کنار مقاومت برای تحقق اهدافی چون بازگشت آوارگان فلسطینی به وطن و آزاد سازی اراضی اشغالی و بیت المقدس باز هم گرفتار بازی سازشکاری شده اند؟
پنجم آنکه برخی کشورهای اروپایی در کنار آمریکا در حالی از روند سازش در فلسطین و اجرای صلح به اصطلاح صلح خاورمیانه به نام حمایت از ملت فلسطین سخن می گویند که همین کشورها چندی پیش در شورای حقوق بشر سازمان ملل و مجمع عمومی این سازمان در برابر گزارش کمیته حقیقت یاب سازمان ملل (گزارش گلدستون ) موضع گیری و به مخالفت با آن پرداختند. اکنون این سوال مطرح است که آیا می شود از صلح و سازش سخن گفت در حالی که در عمل از احقاق کوچکترین حقوق ملت فلسطین در مجامع جهانی جلوگیری به عمل می آید؟
پاسخ به این سوالات بیانگر این حقیقت است که از یک سو کشورهای غربی بویژه آمریکا باردیگر در چارچوب خدمت به صهیونیست ها به دنبال ایجاد بازی روند سازش در منطقه هستند تا افکار عمومی را از تحولات واقعی فلسطین بویژه محاصره غزه و توسعه طلبی صهیونیست ها در کرانه باختری و بیت المقدس دور سازند و از سوی دیگر متاسفانه کشورهای عربی از آرمانهای اصیل خود دور شده و اکنون با برگه آمریکا و در نهایت تحقق خواست صهیونیست ها به بازیگری روی آورده اند که مسلما برای آنها جز تخریب بیشتر جایگاه در عرصه منطقه ای و جهانی و افزایش فشارهای غرب و صهیونیست ها برای امتیازگیری از فلسطینی ها و اعراب، دستاوردی نخواهند داشت.