حامیان سکولار موسوی به صحنه آمدند

مهدی گنجی
آقای موسوی امروز به محور وحدت تمامی ضدانقلابیون علیه نظام مبدل گردیده است و جریان های معاند نظام اسلامی از گروهک منافقین تا سلطنت طلبان و سکولارها و سوسیالیست ها، جملگی خود را هوادار فتنه سبز معرفی می کنند. کاندیدای شکست خورده انتخابات که به نظر می رسد قصد ندارد این جایگاه را از دست دهد، به خوبی می داند که اظهار نظر صریح در مورد باورهایش به هر نحو، ممکن است بخشی از این هواداران رنگارنگ را برنجاند و موجب ریزش آنها گردد. لذا در ماه های اخیر تلاش کرده تا با سخنان چند پهلو جبهه متحد ضدانقلاب را همگرا نگاه دارد. البته از این مسئله غافل است که بازی در نقش«محور وحدت بخش ضدانقلابیون»، موجب شده که پایگاه اجتماعی اصیل خود را از دست داده و بخش عمده ای از رأی 13 میلیونی وی که به خاطر معرفی خود به عنوان نخست وزیر حضرت امام(ره) در 22 خرداد کسب گردیده بود را از دست بدهد.
البته صدور چنین بیانیه های مبهم و چندپهلو، گاه هواداران وی را نیز دچار سردرگمی می کند که آخرین آن بیانیه شماره 17 بود که در آن به شروط وی برای پایان دادن به فتنه ها اشاره شده بود. این بیانیه با اینکه با هجمه و واکنش های تند بخشی از هواداران خارج نشین موسوی همراه بود، اما از سویی دیگر با حمایت بخش دیگری همراه بود که از جمله می توان به جمعی از روشنفکران سکولار اشاره کرد که با صدور اطلاعیه ای به استقبال بیانیه موسوی رفتند.
این جمع مملو از عناصر معلوم الحالی است که در این سالها کینه و نفرت خود را از نظام اسلامی مخفی نگه نداشته اند. در این فهرست اسامی زیر به چشم می خورد: ارواند آبراهامیان، داریوش آشوری، ژانت آفاری، نیره توحیدی، رامین جهانبگلو، فاطمه حقیقت جو، بیژن حکمت، مهدی خانبابا تهرانی، فریبا داوودی مهاجر، حمید دباشی، احمد صدری، کاظم علمداری، مهرانگیز کار، احمد کریمی حکاک، حسین کمالی، مهرداد مشایخی، منصور علی میرسپاسی، عباس میلانی، آرش نراقی، حسن یوسفی اشکوری و ...
در بخشی از این بیانیه آمده است: «موسوی، درعین اولویت قائل شدن برای جنبش کثرت گرایانه مردم ایران، نشان داده است که به منظور پیشبرد خواسته های همین جنبش آماده است با دستگاه حاکم مذاکره کند. اشاره غیر مستقیم او به برکناری «قانونی» محمود احمدی نژاد از طریق رأی مجلس را می توان نشانه همین گرایش دموکراتیک دانست.»
نکته برجسته این اطلاعیه آنجایی است که این جریان از بند 4 پیشنهاد موسوی به وجد آمده و آن را محور همکاری اصلاح طلبان و نیروهای سکولار معرفی می کند. در این اطلاعیه آمده است:
«برجسته ترین وجه این بیانیه چهار بند مربوط به «انتخابات آزاد» و پیش شرط های برگزاری آن، از جمله آزادی زندانیان سیاسی، آزادی مطبوعات و رسانه ها و تأکید بر حق تشکیل احزاب و برگزاری اجتماعات است. این خواسته ها از هنگام برگزاری انتخابات خرداد ماه به بعد از سوی هواداران دموکراسی و کثرت گرایی بارها مطرح شده است. امیدواریم طرح این مطالبات تاریخی در بیانیه میرحسین موسوی زمینه را برای پذیرش عمومی آنها و گسترش همکاری میان نیروهای گوناگون جنبش سبز، چه اصلاح طلبان مسلمان و چه نیروهای سکولار- دموکرات، فراهم کند.»
در سایه چنین حمایت هایی است که ملت به موسوی همچنان به دیده شک نگاه کرده و او را متهم ردیف اول فتنه های اخیر می بینند. سکوت در قبال صدور چنین اطلاعیه هایی توسط موسوی به خوبی نشان می دهد که وی در مسیر استحاله تا بدانجا پیش رفته است که سخنان و امیال و آرزوهای «نیروهای سکولار- دموکرات» از زبان وی خارج می شود.
در قبال این اطلاعیه ها، کسانی باید پاسخگو باشند که شتاب زده به میدان آمدند و بیانیه موسوی را «سر آغاز یک حرکت وحدت بخش در جبهه معترضان» معرفی کردند.