کرنش صهیونیست‌ها از روی نیاز است

هادی مجیدی
در سال 1998 هنگامی که مناسبات ترکیه و سوریه به علت حضور اوجالان در دمشق تا مرز تهدید به درگیری نظامی پیش رفت، مسئولان رژیم صهیونیستی اعلام کردند، «سوری ها زبان ترکیه را درک کردند.»
اکنون باید این جمله را تکرار کرد که مقامات صهیونیست تنها زبان تهدید را به خوبی درک می کنند، چرا که با اهانت دانی ایالون معاون وزیر خارجه رژیم صهیونیستی به سفیر ترکیه در این رژیم، کرامت ملی ترکیه را به بازی گرفتند و با غروری که اختصاص به صهیونیست های برتری طلب و نژادپرست دارد، اعتراض خود به پخش فیلم «دره گرگ ها» را با روش و زبانی توهین آمیز و غیر دیپلماتیک اعمال کردند.
فیلم «دره گرگ ها» که زبان حال ماهیت وحشی صهیونیست ها در تعامل با مردم مظلوم فلسطین است، از سوی مقامات صهیونیست به «یهودی ستیزی» توصیف شده است.
واکنش اردوگان و گول به این اقدام مقامات صهیونیست و ضرب الاجل 48 ساعته آنها، موجب شده تا دانی ایالون پس از اطلاعیه اول و بازی با کلمات و فرار از عذرخواهی، ناچار شود با توصیه شمعون پرز، رسماً از سفیر و رئیس جمهور ترکیه (گول) عذرخواهی نماید. رسانه های ترکیه در مواضعی واحد به اقدام صهیونیست ها اعتراض کرده و با تعابیری مانند حقارت، اهانت، دیپلماسی به روش لیبرمن، رفتار غیر اخلاقی موضع گیری کردند. رسانه های صهیونیست در دو بخش واکنش نشان دادند. دسته او این کار را «اقدامی دیوانه وار»، «گامی برای رضایت لیبرمن»، «حماقت دیپلماتیک» و امثال آن ارزیابی کرده و حکومت نتانیاهو را مسئول این فضاحت و رسوایی معرفی نمودند. دسته دوم که حامیان حکومت افراطی بودند، خواستار مطرح کردن جنایت های ترکیه شدند تا بار دیگر از اسرائیل انتقاد نکند و ترکیه را تهدید نمودند که در «محور شر جهانی» قرار خواهند داد.
تنش لفظی، تبلیغاتی و سیاسی بین ترکیه و رژیم صهیونیستی در یک سال گذشته و پس از جنایات این رژیم در جنگ 22 روزه در مقاطع زمانی خاصی تکرار شده که از نشست داووس تا لغو مانور هوایی «عقاب آناتولی» توسط ترک ها و مخالفت صهیونیست ها با میانجیگری ترکیه برای مذاکرات سوریه و رژیم صهیونیستی و افزایش انتقادات ترکیه نسبت به رفتار صهیونیست ها در قبال غزه و عدم پذیرش لیبرمن تا برخورد دوشنبه گذشته، استمرار یافته است.
مقامات ترکیه و از زبان داوود اوغلو، ریشه این تنش را در رفتار صهیونیست ها با مردم غزه و ادامه محاصره آن می داند و نتانیاهو نیز دلیل این بحران را در همگرایی ترکیه با کشورهای عربی منطقه و ایران ارزیابی می کند.
برخی منابع سیاسی در اسرائیل معتقدند رخداد هفته گذشته با هدایت لیبرمن صورت گرفته تا سفر باراک در روز یکشنبه به اسرائیل با چالش روبه رو شده و زمینه حذف ترکیه به عنوان میانجی در مذاکرات بعدی سوریه و رژیم صهیونیستی مهیا گردد. به همین دلیل بخشی از اعتراضات داخلی در رژیم صهیونیستی متوجه لیبرمن و معاونان او شده و خواستار استعفای آنها هستند.
از سوی دیگر یک نکته علنی در جامعه صهیونیستی مطرح است که اولاً این اسرائیل است که به ترکیه نیازمند است و نباید در مناسبات جاری، ریسک و تنش ایجاد کرد. ثانیاً اینکه منابع رسانه ای و بعضاً نظامی این رژیم تأکید دارند که علیرغم تنش سیاسی و دیپلماتیک، مناسبات نظامی و اطلاعاتی بین دو طرف به شکل طبیعی در جریان است و بحران جاری، تأثیری بر روابط یاد شده ندارد.
اگرچه قرار است روز یکشنبه (27 دی ماه) باراک به ترکیه سفر کند ولی منابع ترک اعلام کرده اند، اردوغان و گول با وی دیدار نخواهند داشت.
ظاهراً و بنا به برخی گزارش ها، حکومت ترکیه در کنار انتقادات شدید نسبت به رفتار صهیونیست ها در فلسطین و تهدید لبنان، مشکلات دیگری نیز با این رژیم دارد که به عملکرد دستگاه های امنیتی و لابی صهیونیستی در داخل ترکیه مرتبط است. رد پای صهیونیست ها در ترورهای اخیر و ناامنی های داخل ترکیه و گروه آرگنکن و دخالت صهیونیست ها در آشوب های مناطق کردی و ارتباط این رژیم با پ.ک.ک و یا فشار آنها به ترکیه برای أخذ پایگاه نظامی - هوایی در نزدیکی مرزهای سوریه و یا عدم اجرای تعهدات مربوط به هواپیماهای بدون سرنشین، از جمله دیگر دلایل مقامات ترک می باشد.
روانشناسی رفتاری صهیونیست ها در 60 سال گذشته نشان می دهد که این رژیم هیچ گاه تن به پذیرش عقب نشینی، شکست و یا کرنش در مقابل دیگران نمی دهد، مگر اینکه دلایل روشنی مانند نیاز به طرف مقابل و یا عدم امکان موفقیت در مقابل مقاومت منطقه ای مطرح باشد.
از سال 1996 که مناسبات رژیم صهیونیستی با ترکیه عرصه های گوناگون آشکار و پنهان را در بر گرفته، دستاوردهای قابل توجهی نصیب این رژیم نموده است که در حال حاضر، از دست دادن این امتیاز برای حکومت صهیونیستی دردناک خواهد بود و به هر قیمتی خواستار مرتفع شدن زمینه های تنش و تشنج سیاسی با ترکیه است.
اگرچه مقامات آمریکایی تلاش زیادی به عمل آورده اند تا تنش سیاسی جاری بین دو طرف مهار شود، ولی این اعتقاد نیز چه در آمریکا و چه در اسرائیل وجود دارد که علیرغم عذرخواهی رسمی، بازتاب های این تنش بر روابط دو طرف استمرار خواهد یافت و امکان گسترش نیز دارد.
در حالی که رفتار حساب شده ترکیه، رژیم صهیونیستی را به کرنش کشیده، مصر و عربستان و اردن که همواره با تحقیر صهیونیست ها و به کرات مواجه بوده اند، چه پاسخی برای افکار عمومی خود و منطقه دارند؟ البته روشن است که این کشورها، به دلایلی که برای همگان آشکار است، حتی حاضر نیستند، صدای خود را در دفاع از مردم فلسطین علیه رژیم صهیونیستی بلند کنند و به چنان بلوغ و تکاملی با صهیونیست ها دست یافته اند که به بخشی از ابزارهای تأمین امنیت رژیم صهیونیستی و یا ابزار مقابله با مقاومت مردم های منطقه در قبال صهیونیست‌ها تبدیل شده اند.