شرط پذیرش توبه

بصیرت:حضور ده‌ها میلیونی مردم ایران اسلامی در راهپیمایی بزرگ «پیوند عاشورایی امام و امت» در نهم دی زودتر از آنچه تصور می‌شد اثرات خود را در فضای سیاسی کشور نشان داد. هر چند میرحسین موسوی با انتشار بیانیه‌ای پس از نهم دی تلویحا محتوای بیانیه‌های گذشته خود را مبنی بر بروز تخلف و تقلب در انتخابات تکذیب کرد اما پیامدهای خروش اعتراضی مردم در نهم دی تنها به انتشار بیانیه میرحسین موسوی محدود نشد. طراحان دروغ بزرگ تقلب و شرکای سیاسی آنها که بیش از گذشته به واقعیت «ریزش حامیان» خود پی برده‌اند با در پیش گرفتن شیوه نامه‌نگاری سعی بر این دارند که تمام جرائم 7 ماه گذشته را در لغزش نخبگانی و اختلاف سلیقه‌ای خلاصه کنند و با اعلام برائت از افراطی‌گری‌ها از برخی اشتباهات خود نیز ابراز ندامت کنند. در این بین برخی از دلالان سیاسی نیز با افزایش نقش خود، در حد یک میانجی به کمک عاملان اصلی حوادث پس از انتخابات آمده و خواسته یا ناخواسته در تلاشند با القای اینکه مسائل اخیر ذیل عنوان اختلافات سیاسی خلاصه می‌شوند، منجی فتنه‌گران شده و نگذارند آنچه در نامه‌نگاری‌های مخفیانه گفته می‌شود به رسانه‌های رسمی راه پیدا کند. با این حال آنچه از اصرار اصلاح‌طلبان بر فاش نشدن جزئیات این نامه‌نگاری‌ها استنباط می‌شود این است که آنان درصدند مسیر بازگشت خود را با «اعلام پنهان پشیمانی» و در جریان «تعاملات پشت پرده» هموار کنند. مزیت این شیوه برای آنان، این است که اولا خود را معتقد به نظام القا کنند و از سوی دیگر وجهه متزلزل خود را از دید مردم پنهان دارند. هر چند آنان نمی‌دانند «تنزل جایگاه جمهوریت در جمهوری اسلامی که اسلامیت نظام را نیز به مخاطره می‌اندازد» به نگرانی اصلی جامعه سیاسی بدل شده، زیرا اگر نظام با قانون‌شکنان مراعات کند دیگر ضمانتی وجود نخواهد داشت که بازندگان انتخابات‌های آتی قاعده بازی و خواسته مردم را به هیچ نگیرند و دامن نظام را با ادعاهای دروغین و هزینه‌ساز لکه‌دار نکنند و نظام نیز برخوردی مماشات‌گونه نداشته باشد. ضمن آنکه مماشات در برخورد با قانون‌شکنان و بی‌توجهی یا کم‌توجهی به وقایع رخ داده در 7 ماه گذشته یعنی زیر سوال بردن قانون که خود بزرگ‌ترین جرم است و علاوه بر اینکه با خواسته مردم در تعارض است، با تاکید مقام معظم رهبری نیز تناقضی آشکار دارد. آیا بی‌توجهی به القای دروغ تقلب در انتخابات، زیر سوال بردن مشارکت 85 درصدی مردم، افزایش هزینه‌های بین‌المللی، حمایت از عناصر ضد دین، ساختارشکنی در قالب بیانیه‌های دنباله‌دار، تلاش برای تغییر ساختار نظام، توهین به مقدسات دینی، طمع کردن دشمن به ایران و... با «مر قانون» که تاکید مقام معظم رهبری است تعارض ندارد؟ با این حال اگر هم بتوان افقی را برای بازگشت فتنه‌گران ترسیم کرد از راه اقرار به اشتباهات و آن هم به شکل علنی و نه پنهان متصور است. «عذرخواهی علنی» از ملتی که با تمام شور و شعور در انتخابات شرکت کرد و حماسه آفرید و پس از آن ساختارشکنی را از سوی برخی خواص مدعی دوستدار نظام شاهد بود، خواسته بزرگی نیست و به بیان بهتر کوچک‌ترین خواسته‌ای است که مردم از «برادران دیروز» خود دارند. البته می‌توان این موضوع را شرط پذیرش توبه آنان دانست.
کمیل نقی پور