نشست لندن شکستی دیگر برای غرب

قاسم غفوری
افغانستان بیش از 8 سال است که به دلیل حضور اشغالگران در وضعیت نابسامانی با سرنوشتی نامعلوم قرار گرفته است. هر چند که این کشور پیش از این نیز به دلیل حمله شوروی سابق و نیز درگیری های داخلی و سرانجام فعالیت طالبان شرایط نامناسبی داشته ، اما به اعتراف بسیاری از ناظران سیاسی و نظامی هیچ دورانی مانند دوران کنونی برای این کشور چالش آفرین نبوده است. در شرایطی که از یک سو دولت حامدکرزای تلاش های بسیاری برای برقراری ثبات و امنیت و تحقق آشتی ملی میان تمام گروه ها داشته اند و از سوی دیگر اشغالگران برای تثبیت موقعیت و تحقق اهدافشان به هر ابزاری متوسل می شوند، برگزاری نشست لندن با محوریت بررسی پرونده افغانستان از نکات قابل توجه در تحولات این کشور است. انگلیس در حالی میزبانی این نشست ( 8 دی ماه 88) را برعهده گرفته که از کشورهای منطقه ای و فرامنطقه ای و سازمان های بین المللی نیز برای حضور در این نشست دعوت به عمل آمده بود. این نشست در حالی در دستور کار اشغالگران قرار گرفت که دیدگاه های مختلفی در قبال آن مطرح است.
بسیاری از ناظران سیاسی بر این امر تأکید دارند که اشغالگران افغانستان که با چالش های بسیاری مواجه شده اند برای خروج از بحران دست به دامان سایر کشورها شده و با برگزاری چنین نشستی سعی دارند تا ضمن دریافت کمک از سایر کشورها به جمع آوری کمک های مالی برای ادامه جنگ، متقاعد ساختن افکار عمومی برای اداره اشغال افغانستان به ویژه در میان ملت های اروپا و آمریکا، بین المللی ساختن تحولات افغانستان و بهره برداری از آن در جهت اهداف آینده شان، سوق دادن سایر کشورها از جمله کشورهای اسلامی به ورود به جنگ افغانستان برای جبران کمبود نیروی نظامی اشغالگران و ... بپردازند. این سیاست در گذشته نیز بارها اجرا شده چنانکه بسیاری از ناظران بین المللی تأکید دارند که به رغم کمک های جمع آوری شده در این نشست ها اشغالگران حرکتی برای بازسازی افغانستان انجام نداده و آن را صرف هزینه های نظامی خود کرده اند. در نقطه مقابل بسیاری از ناظران سیاسی نیز بر این امر تأکید می کنند که هر چند اشغالگران افغانستان بر آنند تا از این نشست برای رسیدن به اهداف خود بهره برداری کنند، اما حقیقت امر آن است که این نشست عملاً بیانگر شکست و ناتوانی این کشورها در اجرای اهدافشان در افغانستان است که آنها را به پذیرش نقش سایر کشورها وادار ساخته است. هر چند که اشغالگران افغانستان با اعزام هزاران نیرو و حتی گرایش به طالبان و تشدید حملات هوایی به خاک پاکستان سعی کرده اند تا به اصطلاح به برقراری ثبات و امنیت و نیز حل چالش های خود دست یابند، اما روند تحولات از شکست این امر حکایت دارد. نمونه بارز این شکست را می توان در تشدید حملات خمپاره ای به منطقه سبز کابل یا همان منطقه امن که مراکز دولتی و سفارتخانه ها در آنجا حضور دارند مشاهده کرد که خود شکستی برای اشغالگران است. روند تحولات نشان می دهد که اشغالگران افغانستان دیگر توانایی اجرای اهداف خود را نداشته و اجباراً به سمت سایر کشورها گرایش یافته اند. آنها برآنند تا با ورود سایر کشورها به عرصه افغانستان و نیز استمرار بین المللی کردن تحولات افغانستان در کنار کاهش هزینه های خود در افغانستان از میزان انتقادهای مردمی از ادامه جنگ بکاهند.
براساس آنچه ذکر شد می توان گفت که نشست لندن هر چند در ظاهر ترفندی از سوی اشغالگران برای رسیدن به اهدافشان است، اما در نهایت باید این نشست را پایه التماس آنها به سایر کشورها برای کمک به این کشورها در برون رفت از باتلاق افغانستان دانست. آنها در یافته اند که ادامه کنونی روند تحولات افغانستان جز شکست و ناکامی برای آنها نتیجه ای ندارد لذا با برگزاری نشست هایی مانند نشست لندن سعی در جذب کمک های دیگر کشورها دارند در حالی که از اعتراف صریح و مستقیم به شکست در افغانستان جلوگیری می کنند. با تمام این تفاسیر روند تحولات نشان می دهد که این اقدامات نیز کمکی به آنها نخواهد کرد و در نهایت خروج از افغانستان تنها راه فرار آنها از باتلاق کنونی است.