ناتوان از حضور/حسن دلجو

دکتر احمدی نژاد در بخش پایانی واکنش خود نسبت به اظهارات سخیف و توهین آمیز «لی بولینگر» رئیس دانشگاه کلمبیا از اساتید این دانشگاه و دانشجویان دعوت کرد برای اطلاع از برخورد دانشگاهیان و دانشجویان ایرانی و شنیدن دیدگاه های آنان به ایران بیایند. به دنبال آن احمدی نژاد در آمریکای لاتین اعلام کرد اگر رئیس جمهور آمریکا بخواهد می تواند به ایران بیاید و در یک دانشگاه ایرانی سخنرانی کند. این سخن رئیس جمهور بهانه ای شد برای «دکتر علی رضا عاشوری» رئیس دانشگاه فردوسی مشهد تا از «جرج بوش» برای سخنرانی در این دانشگاه دعوت به عمل آورد. به دنبال این دعوت «داناپرینو» سخنگوی کاخ سفید، ادعا کرد: اگر ایران کشوری دمکراتیک و آزاد بود، شاید رئیس جمهور به این دعوت توجه می کرد.

کسانی که با مسایل حال و گذشته ایران و آمریکا آشنا هستند با شنیدن این ادعا چه تصوری برایشان ایجاد می شود؟ «جرج بوش» می توانست این دعوت را بپذیرد و در سخنان خود همین ادعا را نیز طرح کند اما چرا نیامد؟ پاسخ روشن است وی به خوبی می دانست حرف حسابی برای گفتن ندارد و ادبیات استکباری وی در دانشگاه های ایران خریدار ندارد. او خودش را برای چنین حضوری ناتوان می دید و می ترسید سفرش به ایران فضاحتی فراموش نشدنی به بار خواهد آورد. او نمی خواست رسوایی که از سوی رخداد دانشگاه کلمبیا گریبان وی و همفکرانش را گرفت این بار از سوی دانشگاهی در ایران تکرار شود.